สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม คือต้องขอเล่าเรื่องย้อนกลับไปในจุดเริ่มต้นที่เรารู้จักจนถึงวันที่เราเลิกคุยกันก่อนนะครับ เพราะความสัมพันธ์ของเราค่อยข้างจะซับซ้อนพอสมควร แล้วทุกคนถึงจะเข้าใจว่าทำไมผมต้องมาถามหาความคิดเห็นว่า ผมควรจะเข้าไปปลอบ หรือ ให้กำลังใจเขาไหมในวันที่เขาถูกทิ้ง
เริ่มเรื่องเลยนะครับ คือผมแอบชอบรุ่นน้องคนนึงทำงานอยู่ที่เดียวกันแต่เราอยู่คนละแผนกครับ ผมแอบชอบ แอบมองเขาอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง จนเราสองคนได้มีโอกาสได้รู้จักกัน (จากการขอไลน์จากรุ่นน้องในแผนก) เราคุยกันมาตลอดระยะเวลา 2 ปี กว่าๆ เราสองคนสนิทกันในระดับหนึ่งเลยนะครับ เพราะเราคุยกันตลอดเวลา เวลาเขามีปัญหาไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว หรือ เรื่องที่บ้านเขาก็จะเล่าให้ผมฟัง เหมือนกันครับตัวผมก็ปฏิบัติเช่นเดียวกันกับเขาทุกอย่าง แล้ววันนึงด้วยสาเหตุอะไรไม่รู้เหมือนกันครับที่ทำให้เราสองคนห่างกัน และทำให้เราสองคนไม่พูดกัน เจอหน้ากันก็ไม่ทักกันครับ ทำเหมือนว่าเราสองคนไม่รู้จักกัน อาจจะเป็นเพราะในช่วงเวลาที่เขาถูกส่งตัวไปทำงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาเกือบ 1 ปี ทำให้เราห่างกัน เราก็คุยกันน้อยลงจนแทบไม่ได้คุยกันเลย และตอนนี้เขาก็บล็อกไลน์ผมเรียบร้อยแล้วด้วย งงเหมือนกัน
เข้าเรื่องเลยนะครับ คือแม้ว่าเวลาผ่านมาเกือบ 1 ปี ที่เราไม่ได้คุยกัน แต่ผมก็ยังแอบส่อง Facebook เขาทุกวัน (เอา account คนอื่นส่องนะครับ) และก็ Line Status เขาครับ ทำให้ผมรู้ว่าเขาโดนเท หรือ โดนทิ้งมาแน่ๆ ใจนึงผมก็คิดนะครับว่า ก็ดีแล้ว สมควรที่เขาจะเจออะไรแบบนี้บ้าง จะได้เข้าใจความรู้สึกของผม แต่อีกใจนึงผมก็ยังอยากเป็นคนแรกที่เขานึกถึง เป็นคนแรกที่เขาอยากระบาย อยากเป็นคนรับฟังปัญหาของเขาเหมือนเมื่อก่อน
ผมเลยอยากถามว่า ผมควรเข้าไปถามแสดงความห่วงใยกับเขาดีไหม หรือควรอยู่เฉยๆดีครับ
ป.ล. ตอนนี้เหลือแค่ imessage อย่างเดียวครับที่ผมจะติดต่อเขาได้ เพราะเขายังไม่บล็อคผม (แต่ก็อยากเก็บไว้ส่งอวยพรวันเกิดเขาในปีหน้านะครับ กลัวส่งข้อความไปหาหรือโทรไปเขาจะบล็อคผมอีก)
ในวันที่เขาโดนทิ้ง ผมควรเข้าไปปลอบและให้กำลังใจเขาไหม?
เริ่มเรื่องเลยนะครับ คือผมแอบชอบรุ่นน้องคนนึงทำงานอยู่ที่เดียวกันแต่เราอยู่คนละแผนกครับ ผมแอบชอบ แอบมองเขาอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง จนเราสองคนได้มีโอกาสได้รู้จักกัน (จากการขอไลน์จากรุ่นน้องในแผนก) เราคุยกันมาตลอดระยะเวลา 2 ปี กว่าๆ เราสองคนสนิทกันในระดับหนึ่งเลยนะครับ เพราะเราคุยกันตลอดเวลา เวลาเขามีปัญหาไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว หรือ เรื่องที่บ้านเขาก็จะเล่าให้ผมฟัง เหมือนกันครับตัวผมก็ปฏิบัติเช่นเดียวกันกับเขาทุกอย่าง แล้ววันนึงด้วยสาเหตุอะไรไม่รู้เหมือนกันครับที่ทำให้เราสองคนห่างกัน และทำให้เราสองคนไม่พูดกัน เจอหน้ากันก็ไม่ทักกันครับ ทำเหมือนว่าเราสองคนไม่รู้จักกัน อาจจะเป็นเพราะในช่วงเวลาที่เขาถูกส่งตัวไปทำงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาเกือบ 1 ปี ทำให้เราห่างกัน เราก็คุยกันน้อยลงจนแทบไม่ได้คุยกันเลย และตอนนี้เขาก็บล็อกไลน์ผมเรียบร้อยแล้วด้วย งงเหมือนกัน
เข้าเรื่องเลยนะครับ คือแม้ว่าเวลาผ่านมาเกือบ 1 ปี ที่เราไม่ได้คุยกัน แต่ผมก็ยังแอบส่อง Facebook เขาทุกวัน (เอา account คนอื่นส่องนะครับ) และก็ Line Status เขาครับ ทำให้ผมรู้ว่าเขาโดนเท หรือ โดนทิ้งมาแน่ๆ ใจนึงผมก็คิดนะครับว่า ก็ดีแล้ว สมควรที่เขาจะเจออะไรแบบนี้บ้าง จะได้เข้าใจความรู้สึกของผม แต่อีกใจนึงผมก็ยังอยากเป็นคนแรกที่เขานึกถึง เป็นคนแรกที่เขาอยากระบาย อยากเป็นคนรับฟังปัญหาของเขาเหมือนเมื่อก่อน
ผมเลยอยากถามว่า ผมควรเข้าไปถามแสดงความห่วงใยกับเขาดีไหม หรือควรอยู่เฉยๆดีครับ
ป.ล. ตอนนี้เหลือแค่ imessage อย่างเดียวครับที่ผมจะติดต่อเขาได้ เพราะเขายังไม่บล็อคผม (แต่ก็อยากเก็บไว้ส่งอวยพรวันเกิดเขาในปีหน้านะครับ กลัวส่งข้อความไปหาหรือโทรไปเขาจะบล็อคผมอีก)