แม่ผมเสียชีวิตเนื่องจากไตวายฉับพลัน

แม่ผมเป็นโรคเบาหวาน อายุประมาณ 50 แม่ ผมอายุ 15 วันจันทร์ที่ผ่านมาแม่ผมมีอาการอาเจียน ไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งคืน วันอังคารตอนเช้าผมตื่นอาบน้ำไปโรงเรียน พ่อผมก้อพาแม่ไปหาหมอ หลังจากผมกลับจากโรงเรียนผมเห็นบ้านล็อคประตูผมก็สงสัย เลยขึ้นไปบ้านย่า ย่าก็ให้กุญแจบ้านมา ผมโทรหาพ่อ พ่อผมบอกว่าแม่ผมอาการหนัก อยู่โรงพยาบาล ผมตกใจมาก จากนั้นผมอยู่บ้านคนเดียวประมาณ 18:14 ผมไปนอนกลับเพื่อนที่ข้างบ้าน แม่เพื่อนผมบอกว่า แม่ผมไตวายฉับพลัน ผมยิ่งตกใจไปใหญ่ จากนั้นผมก็หลับแล้วก็ตื่นไปโรงเรียนวันพุธ เมื่อถึงคาบหลังพักเที่ยง อาของผมที่เป็นครูอยู่โรงเรียนเรียกตัวผมไปถาม แล้วพาผมกับญาติไปเยี่ยมแม่ หลังจากที่ผมได้เข้าไปดูแม่ครั้งแรกแม่ผมหลับอยู่เห็นอะไรหลายอย่างเต็มไปหมด ผมยิ่งตกใจมากๆ และเวลาผ่านไปผมไปเยี่ยมแม่ครั้งที่ 2 ในวันเดียวกันแม่ผมตื่นมา ผมบอกกับแม่ว่า "แม่ผมมาเยี่ยมแล้ว ทำใจดีๆ สู้ๆๆ" แล้วผมหันมาพยักหน้าผมเริ่มมีกำลังใจ อาผมเลยพากลับบ้านผมกลับไป รีดผ้า อาบน้ำ แล้วก็ไปนอนบ้านเพื่อนตามเคย ตื่นเช้ามา 5 โมงเช้าของวันนี้ ผมเดินกลับบ้าน พ่อผมโทรมาพอดีบอกว่า"ผมไม่มีแม่แล้ว" ถึงตอนนั้นผมร้องไห้หนักมาก พ่อผมบอกให้ไปเรียน แต่อาข้างบ้านผมบอกให้ไปรดน้ำศพแม่ ผมเลยเตรียมตัวจะไปรดน้ำศพแม่ ปัญหาคือพ่อผมอายุประมาณ 60 พ่อผมมีชู้แม่ผมก็รู้แต่แม่ผมทำอะไรไม่ได้ เพราะแม่ผมมีอาการเจ็บเดินได้แต่ไม่มากจึงทำอะไรก็ไม่ได้ หลังจากที่แม่ผมเสียแล้วผมต้องอยู่อย่างไม่มีแม่ และแม่ของผมได้บอกไว้ว่าอย่าไปยุ่งกับชู้พ่อผม ผมกลัวว่าพ่อผมจะพาเค้ามาอยู่บ้าน ผมเป็นคนที่ติดอยู่ด้วยกลับมาผมจะได้ยินคำว่า มีการบ้านอะไรบ้าง นอนได้แล้วดึกแล้วทุกวันผมรำคานกับคำนั้นมากแต่วันนี้เป็นวันที่ผมอยากได้ยินคำนั้นมากที่สุด ผมทำใจลำบากมากแม่ผมเสียทั้งที่ผมยังอายุ 15 ผมยังไม่ให้อะไรหลายๆอย่าง ผมอยากจะบอกว่ารักแม่นะครับ