ถ้าคุณมีโอกาสคุยกับคนที่คุณแอบชอบมา 9 ปี คุณจะทำยังไงดีค่ะ ?
ใช่ค่ะ อาจจะดูเป็นคำถามโง่ๆ ในเมื่อเรามีโอกาสได้คุยกับคนที่เราแอบชอบมาตั้ง9ปี แต่จะการจัดกับความรู้สึกเนี่ยมันยากจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่าเราแอบชอบรุ่นพี่คนนึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พี่เค้ารหัส 48 ส่วนเรา 50 อยู่คนละคณะ แต่เจอกันตามตึก เค้าน่ารัก ยิ้มเก่ง ก็แอบชอบจนพี่เค้าเรียนจบ รู้ชื่อรู้คณะแค่นั้น โดยไม่ได้สานสัมพันธ์อะไร เพราะเราไม่ใช่คนสวย ก็บอกตัวเองว่ายังไงพี่เค้าก็คงไม่อยากรู้จัก
ผ่านไป7ปีได้ เราบังเอิญมากๆๆๆๆที่ได้เจอพี่เค้าในบริษัทน้ำมัน แต่ก็นะก็ได้แต่แอบมองไป1ปีเต็มๆ โดยไม่ได้ทำอะไร เจอกันทุกเช้า ก็เดินก้มหน้าก้มตา ขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกันยังไม่กล้าแม้จะสบตาเลยค่ะ
เราทำงานที่นั่น ได้แค่ 1 ปีก็ลาออก โดยก่อนออกก็ฝากพี่ที่สนิทไปบอกว่าเราอ่ะแอบชอบมาตั้งแต่สมัยเรียนธรรมศาสตร์แล้ว
เรื่องเหมือนจะจบแต่ก็ไม่จบ ดันไปเจอเฟสบุ๊คพี่เค้าเข้า เราก็เลยแอดไป จำได้ว่าคุยแค่ประโยคเดียว "ขอบคุณที่รับแอดหนูนะคะ"
จากนั้นเราก็โพสต์เฟสไปเรื่อยเปื่อยโดนไม่ได้แคร์ว่าพี่เค้าจะสนใจหรือเห็นมั้ย เพราะพี่เค้าไม่เคยกด like เลย นั้นก็น่าจะชัดเจนว่าเค้าไม่สนใจเราแน่นอน เราชอบเค้าแต่ก็ได้แค่ชอบค่ะ เพราะเราเจียมตัว คนไม่สวย ดีกรีไม่หรู ไงพี่เค้าก็คงไม่ก้มลงมามองแน่
เอาจริงตลอดเวลาที่ผ่านมาเรามีแฟน ถึงเลิกกันแล้ว แต่ก็พอมีคนคุยมีคนจีบ ดังนั้นก็เลยไม่เคยคิดจะเดินเข้าไปจีบหรือทำความรู้จักพี่เค้าเลยค่ะ
เวลาผ่านไปเกือบปี ให้ตายเถอะมีข้อความช่องแชทเด้งขึ้นมา ใจเนี่ยเต้นแรงมาก ดีใจมาก รีบตอบคำถามที่พี่เค้าถามไป แล้วพี่เค้าก็ถามเรื่องในอดีตตามที่เราเล่ามาอย่างสนใจ
จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อย ตอนแรกก็คิดว่าคุยเล่นๆได้คุยกับคนที่แอบชอบแค่นั้นก็พอ แต่ก็ต้องยอมรับนะคะว่าพี่เค้าคารมดีจริง น่ารักเกินที่คิด บวกกับเราเบื่อๆคนที่คุยอยู่ มันเลยสนุกสนานมากเหลือเกินที่ได้คุยกับพี่เค้า
ทุกอย่างเหมือนจะดีใช่มะค่ะ.,..
มันคงดีถ้าความรู้สึกเราไม่พัฒนาอย่างรวดเร็ว จนเรากลัวความเสียใจ
และพักหลังพี่เค้าถามเราน้อยลง ตอบเราสั้นขึ้น ช้าขึ้น
เหมือนกำลังจะโดนเทแน่นอน
นี่เราก็เล่นปิดเฟสหนีมาพักใจเลย อยากทบทวนบางอย่าง
ใจหนึ่งอยากลองสักตั้ง
แต่อีกใจก็ไม่ให้ภาพเก้าปีมันเปลี่ยนเป็นความเสียใจ
เป็นคุณ??? คุณจะเดินต่อหรือพอแค่นี้ค่ะ???
ถ้าคุณมีโอกาสคุยกับคนที่คุณแอบชอบมา 9 ปี คุณจะทำยังไงดีค่ะ ?
ใช่ค่ะ อาจจะดูเป็นคำถามโง่ๆ ในเมื่อเรามีโอกาสได้คุยกับคนที่เราแอบชอบมาตั้ง9ปี แต่จะการจัดกับความรู้สึกเนี่ยมันยากจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่าเราแอบชอบรุ่นพี่คนนึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พี่เค้ารหัส 48 ส่วนเรา 50 อยู่คนละคณะ แต่เจอกันตามตึก เค้าน่ารัก ยิ้มเก่ง ก็แอบชอบจนพี่เค้าเรียนจบ รู้ชื่อรู้คณะแค่นั้น โดยไม่ได้สานสัมพันธ์อะไร เพราะเราไม่ใช่คนสวย ก็บอกตัวเองว่ายังไงพี่เค้าก็คงไม่อยากรู้จัก
ผ่านไป7ปีได้ เราบังเอิญมากๆๆๆๆที่ได้เจอพี่เค้าในบริษัทน้ำมัน แต่ก็นะก็ได้แต่แอบมองไป1ปีเต็มๆ โดยไม่ได้ทำอะไร เจอกันทุกเช้า ก็เดินก้มหน้าก้มตา ขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกันยังไม่กล้าแม้จะสบตาเลยค่ะ
เราทำงานที่นั่น ได้แค่ 1 ปีก็ลาออก โดยก่อนออกก็ฝากพี่ที่สนิทไปบอกว่าเราอ่ะแอบชอบมาตั้งแต่สมัยเรียนธรรมศาสตร์แล้ว
เรื่องเหมือนจะจบแต่ก็ไม่จบ ดันไปเจอเฟสบุ๊คพี่เค้าเข้า เราก็เลยแอดไป จำได้ว่าคุยแค่ประโยคเดียว "ขอบคุณที่รับแอดหนูนะคะ"
จากนั้นเราก็โพสต์เฟสไปเรื่อยเปื่อยโดนไม่ได้แคร์ว่าพี่เค้าจะสนใจหรือเห็นมั้ย เพราะพี่เค้าไม่เคยกด like เลย นั้นก็น่าจะชัดเจนว่าเค้าไม่สนใจเราแน่นอน เราชอบเค้าแต่ก็ได้แค่ชอบค่ะ เพราะเราเจียมตัว คนไม่สวย ดีกรีไม่หรู ไงพี่เค้าก็คงไม่ก้มลงมามองแน่
เอาจริงตลอดเวลาที่ผ่านมาเรามีแฟน ถึงเลิกกันแล้ว แต่ก็พอมีคนคุยมีคนจีบ ดังนั้นก็เลยไม่เคยคิดจะเดินเข้าไปจีบหรือทำความรู้จักพี่เค้าเลยค่ะ
เวลาผ่านไปเกือบปี ให้ตายเถอะมีข้อความช่องแชทเด้งขึ้นมา ใจเนี่ยเต้นแรงมาก ดีใจมาก รีบตอบคำถามที่พี่เค้าถามไป แล้วพี่เค้าก็ถามเรื่องในอดีตตามที่เราเล่ามาอย่างสนใจ
จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อย ตอนแรกก็คิดว่าคุยเล่นๆได้คุยกับคนที่แอบชอบแค่นั้นก็พอ แต่ก็ต้องยอมรับนะคะว่าพี่เค้าคารมดีจริง น่ารักเกินที่คิด บวกกับเราเบื่อๆคนที่คุยอยู่ มันเลยสนุกสนานมากเหลือเกินที่ได้คุยกับพี่เค้า
ทุกอย่างเหมือนจะดีใช่มะค่ะ.,..
มันคงดีถ้าความรู้สึกเราไม่พัฒนาอย่างรวดเร็ว จนเรากลัวความเสียใจ
และพักหลังพี่เค้าถามเราน้อยลง ตอบเราสั้นขึ้น ช้าขึ้น
เหมือนกำลังจะโดนเทแน่นอน
นี่เราก็เล่นปิดเฟสหนีมาพักใจเลย อยากทบทวนบางอย่าง
ใจหนึ่งอยากลองสักตั้ง
แต่อีกใจก็ไม่ให้ภาพเก้าปีมันเปลี่ยนเป็นความเสียใจ
เป็นคุณ??? คุณจะเดินต่อหรือพอแค่นี้ค่ะ???