ฝ่ายหนึ่งใช้นโยบายประชานิยม ทำงานรวดเร็ว เป็นที่ชอบอกชอบใจ มีเลือกตั้งทีไรก็ชนะ
ชนะแล้วชนะอีก จนได้ใจคิดว่า ข้าคือผู้ยิ่งใหญ่ในปัฐภีนี้ ใหญ่สุดๆ จะทำอะไรก็ได้ จะหาผลประโยชน์ยังไงก็ได้เพราะเสียงส่วนมากสั่งได้
ลูกน้องบริวารก็คิดว่านายใหญ่จะโกงยังไงก็ได้ สบายแฮ รวยง่ายๆ
นายใหญ่หลงตัวเอง เผลอใช้อำนาจเกินเลย จนคนไทยได้เห็นกำพืดว่า เฮ้ย..นี่มันโจรนี่ หาใช่วีรบุรุษ
ดูซิ ขนาดครอบครัวตัวเองมันยังเอามาแลก ขอให้ได้อำนาจ ขอให้ชนะก็พอ

อีกฝ่ายหนึ่งเขาเรียกว่าฝ่ายคนดี(หรือแสร้งทำเป็นคนดี) เลือกตั้งทีไรก็แพ้เขาทุกที เพราะคนเข็ด ไม่เลือก เพราะเลือกเข้าไปก็ขี้เกียจ ทำงานไม่เป็น
ก่อนเลือกตั้งก็ยกมือใหว้ปลกๆ แต่พอได้เป็นก็หายหัว ไม่ทำงาน แรกคนก็คิดว่าเป็นคนดีจริงๆ ไม่ใช่คนดีเก็ๆ เพราะพื้นเพดี หน้าตาดี
ปากดี แม่ค้าชาวบ้านชอบกันใหญ่  แต่พวกนี้แพ้เลือกตั้งติดๆไม่ชนะ แฉอีกฝ่ายว่าโกง อีกฝ่ายก็แฉคนดีบ้างว่า เมิงก็ใช่ย่อย โกงแหลกเหมือนกัน
ชาวบ้านเริ่มชักเอะใจ เอะ จริงเหรอ ก็เริ่มคุย เริ่มเช็ก เออน่าจะใช่ ทำไมเป็น สส มันถึงได้รวยขนาดนี้ฟระ    ตาสว่าง   ออ กินเนียนๆ กินเงียบๆ กินแบบผู้ดีนี้เอง เหมือนกับอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายกินไม่เรียบร้อย เหมือนฝ่ายนี้กินแบบผู้ดี

ขอขอบคุณทั้ง 2 ฝ่ายครับ