ณ เมืองแห่งหนึ่ง เป็นเมืองที่แสนจะธรรมดา เคยมีคนกล่าวไว้ว่า ทุกๆ2ปี จะมีเทพสีขาวมาให้พรกับคนที่เขาเลือกไว้
แต่นั่นก็นานมาแล้ว ที่เป็นกล่าวขานกันมาโดยไม่มีไครรู้ว่านั่นอาจจะเป็นเรื่องจริง ในปีต่อมา เด็กหนุ่มที่โตมากับการที่ไม่มีไครยอมรับเป็นลูกกำพร้าแต่เด็กอาศัยอยู่กับ ยายกับตาและตาของเขาก็ไม่ค่อยชอบในตัวเขาคนนี้เลย เพราะตาจะคอยว่าที่เด็กหนุ่ม เกิดมาทำให้ลูกของเขาตายและพ่อของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ยอมรับ หนุ่มน้อยที่รับกับความรู้สึกเสียใจแต่ไม่เคยโกดแค้นตาเลย ถึงแม้จะโดนกลั่นแกล้งตบตีก็ตาม เด็กหนุ่มสำนึกตลอดที่ตากับยายได้เลี้ยงตัวจนโตได้
เมื่อเวลาผ่านไป ในป่าลึกลับใกล้หมูบ้านแห่งนี้ที่เงียสงบ นั้นก็ได้มีแสงสีขาวเกิดขึ้นแสงสีขาวได้กลายมาเป็นหนุ่มร่างยักหน้าตาโหดเหี้ยม มาถึงหน้าบ้านของหนุ่มน้อยคนนี้ ทำร้ายข้าวของเสียหายได้จับตายายและหนุ่มไว้ที่โคนเสา เสียงกรีดร้องตายาย ที่ร้องขอชีวิตจากชายผู้นั้น ''อย่าทำฉันเลยๆ" "ฉันแก่แล้ว"
ชายร่างใหญ่ผู้นั้นที่เงียบได้เอ่ยปากบอกว่า "ข้าต้องการแค่หนึ่งชีวิต" ตาและยายกล่าวว่า "เอาเจ้าเด็กนี่ไปเลยข้ายกให้" "ปล่อยข้าไปได้แล้วเอาเจ้าเด็กนรกนี่ไป" น้ำตาของ เด็กน้อยผู้นั้น ก็ไหลออกมาพร้อมบอกว่า "ผมยอมเอาชีวิตของผมให้ท่านแต่ท่าน" สะอื่นๆ .... "ปล่อยตายกะยายผมไปเถอะ" ชายร่างยักได้บอกกับเด็กหนุ่มว่าจะให้พรแก่เขา 1ข้อ แต่เด็กหนุ่มได้ขอให้เมล็ดพันธ์ที่เขาเป็นคนปลูกเจริญออกผลตลอดทุกปี เพื่อที่จะให้ตากะยายได้ค้าขายตอนที่เขาจากไปแล้ว และ
ชายร่างยักผู้นั้นก็พูดเสียงดังมาเลยว่า "เจ้าสองคนเห็นใหมว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ยอมตายแทนเจ้าแล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่รักหลานของเจ้าเองที่เป็นหลานแท้ๆและขอพรทั้งๆที่เขาจะขอให้ตัวเองกลับขอเพื่อที่จะให้เจ้า2คนกินดีอยู่ดี" ตากะยายก็ได้แต่อึ่งและร้องไห้ พร้อมกับเข้ามากอดหลานของเขา ด้วยความสำนึกผิดมาที่ทำกับหลานของตัวเอง ชายร่างใหญ่ผู้นั้น ด้จางหายกลายเป็นแสงสีขาวที่ส่อแสงแสบตา หายไป อีกไม่นานจากนั้น ครอบครัวของเด็กหนุ่มผู้นั้น ได้มีความสุขอย่างที่เขาวาดฝันไว้ ละแสงสีขาวนั้นก็ไม่มีไครพบเห้นอีกเลย
แสงแห่งพร
แต่นั่นก็นานมาแล้ว ที่เป็นกล่าวขานกันมาโดยไม่มีไครรู้ว่านั่นอาจจะเป็นเรื่องจริง ในปีต่อมา เด็กหนุ่มที่โตมากับการที่ไม่มีไครยอมรับเป็นลูกกำพร้าแต่เด็กอาศัยอยู่กับ ยายกับตาและตาของเขาก็ไม่ค่อยชอบในตัวเขาคนนี้เลย เพราะตาจะคอยว่าที่เด็กหนุ่ม เกิดมาทำให้ลูกของเขาตายและพ่อของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ยอมรับ หนุ่มน้อยที่รับกับความรู้สึกเสียใจแต่ไม่เคยโกดแค้นตาเลย ถึงแม้จะโดนกลั่นแกล้งตบตีก็ตาม เด็กหนุ่มสำนึกตลอดที่ตากับยายได้เลี้ยงตัวจนโตได้
เมื่อเวลาผ่านไป ในป่าลึกลับใกล้หมูบ้านแห่งนี้ที่เงียสงบ นั้นก็ได้มีแสงสีขาวเกิดขึ้นแสงสีขาวได้กลายมาเป็นหนุ่มร่างยักหน้าตาโหดเหี้ยม มาถึงหน้าบ้านของหนุ่มน้อยคนนี้ ทำร้ายข้าวของเสียหายได้จับตายายและหนุ่มไว้ที่โคนเสา เสียงกรีดร้องตายาย ที่ร้องขอชีวิตจากชายผู้นั้น ''อย่าทำฉันเลยๆ" "ฉันแก่แล้ว"
ชายร่างใหญ่ผู้นั้นที่เงียบได้เอ่ยปากบอกว่า "ข้าต้องการแค่หนึ่งชีวิต" ตาและยายกล่าวว่า "เอาเจ้าเด็กนี่ไปเลยข้ายกให้" "ปล่อยข้าไปได้แล้วเอาเจ้าเด็กนรกนี่ไป" น้ำตาของ เด็กน้อยผู้นั้น ก็ไหลออกมาพร้อมบอกว่า "ผมยอมเอาชีวิตของผมให้ท่านแต่ท่าน" สะอื่นๆ .... "ปล่อยตายกะยายผมไปเถอะ" ชายร่างยักได้บอกกับเด็กหนุ่มว่าจะให้พรแก่เขา 1ข้อ แต่เด็กหนุ่มได้ขอให้เมล็ดพันธ์ที่เขาเป็นคนปลูกเจริญออกผลตลอดทุกปี เพื่อที่จะให้ตากะยายได้ค้าขายตอนที่เขาจากไปแล้ว และ
ชายร่างยักผู้นั้นก็พูดเสียงดังมาเลยว่า "เจ้าสองคนเห็นใหมว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ยอมตายแทนเจ้าแล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่รักหลานของเจ้าเองที่เป็นหลานแท้ๆและขอพรทั้งๆที่เขาจะขอให้ตัวเองกลับขอเพื่อที่จะให้เจ้า2คนกินดีอยู่ดี" ตากะยายก็ได้แต่อึ่งและร้องไห้ พร้อมกับเข้ามากอดหลานของเขา ด้วยความสำนึกผิดมาที่ทำกับหลานของตัวเอง ชายร่างใหญ่ผู้นั้น ด้จางหายกลายเป็นแสงสีขาวที่ส่อแสงแสบตา หายไป อีกไม่นานจากนั้น ครอบครัวของเด็กหนุ่มผู้นั้น ได้มีความสุขอย่างที่เขาวาดฝันไว้ ละแสงสีขาวนั้นก็ไม่มีไครพบเห้นอีกเลย