ห้วงเวลาแห่งเทพนิยาย : Beauty and the Boss โฉมงามกับเจ้านายอสูร บทที่ 1

กระทู้สนทนา
อีกเรื่องหนึ่งที่แปะยากนรกค่ะ มันไม่รู้จะแบ่งความเห็นในการวางงานยังไง อ่านไปแล้วจะเข้าใจว่าทำไม ^^"

ก่อนหน้านี้แปะไปสามเรื่องของซีรี่ส์นิทานซึ่งตัวละครเกี่ยวข้องกันหมด แต่เรื่องนี้ ตัวละครไม่เกี่ยวเลยค่ะ เป็นตัวใหม่เลย และเรื่องนี้ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม หากคนรู้จักก็จะเข้าใจ แต่ถ้าคนไม่รู้จักก็อาจจะไม่ค่อยชอบสักเท่าไร นับเป็นงานเขียนที่คนเขียนเสี่ยงในทุกด้านเลยค่ะ

ไม่พูดมากแล้ว อ่านกันก่อนเลยค่ะ ที่เหลือค่อยคุยดีกว่า

========================================

18 สิงหาคม    



สวัสดีจ้ะโกโตะ

ยังจำกันได้ไหมจ๊ะ งามเอง...ท่านมาซาโอมิน่ะ

คิดว่าโกโตะคงแปลกใจมากที่ได้รับจดหมายฉบับนี้ หรืออีกทีหนึ่งอาจจะไม่ประหลาดใจนักเพราะงามได้บอกโกโตะไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าขอเวลางามสองปี งามอยากเอาใจใส่กับการเรียนที่ได้ยินกิตติศัพท์ว่าถ้าจบได้ก็ต้องเรียนแบบหืดขึ้นคอ มาตอนนี้งามกลับมาแล้วจ้ะ เพิ่งเหยียบเมืองไทยได้เมื่อต้นอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง

ช่วงเวลาสองปีที่หายไปจากเมืองไทย มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปพอสมควรเหมือนกัน แต่สิ่งที่งามหวังไว้เสมอว่าจะไม่เปลี่ยนก็คือ ความเป็นเพื่อนของเราสองคน งามลองนั่งนับนิ้วดูแล้ว เราสองคนเขียนจดหมายติดต่อกันมานานเกินจำนวนนิ้วของงามแล้วนะ ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

เมื่อต้นอาทิตย์งามต้องเดินสายน่าดู ต้องนัดพบเพื่อนคนนั้น ญาติคนนี้ ต่างๆ นานาเพิ่งจะมีเวลาว่างพอจะเขียนจดหมายหาโกโตะ

อย่าคิดว่างามไม่เห็นความสำคัญของโกโตะนะ เพราะโกโตะสำคัญต่างหาก งามถึงได้อยากมีเวลามากพอจะได้เขียนเรื่องต่างๆ ให้ฟังได้ยาวๆ ไม่อยากเขียนได้สองบรรทัดแล้วก็หายไป อารมณ์มันไม่ต่อเนื่อง

อยากจะบอกว่ายิ่งนานวัน ยิ่งเขียนจดหมายได้ช้าลงทุกที บางครั้งคอมพิวเตอร์ก็ทำให้คนเราลายมือแย่ลงได้เหมือนกันนะ

งามหมายมั่นปั้นมือไว้ว่าพอกลับมาเมืองไทยแล้วจะอ่านหนังสือให้ฉ่ำอุราไปเลย ค่าที่หายไปนาน หนังสือไทยที่นั่นก็แสนจะแพง เพื่อนที่งามได้พบส่วนมากก็ไม่ชอบอ่านหนังสือกันเสียด้วยสิ งามก็เลยต้องอ่านแต่หนังสือภาษาอังกฤษไปพลางๆ ก่อน แล้วค่อยกลับมาอ่านที่เมืองไทยก็ได้ (แต่บางครั้งก็อดใจไม่ไหวยอมอดข้าวเพื่อซื้อหนังสือ) กะว่าเสาร์อาทิตย์นี้จะรีบไปร้านหนังสือเลยทีเดียว

แต่ความฝันของงามก็ต้องพังทลายแบบไม่เป็นท่าเลยโกโตะ เล่นเอาเซ็งทีเดียว

เรื่องมันมาจากว่า แม่ของงามคงบรรยายสรรพคุณความเก่งฉกาจของลูกสาวแต่ละคนไว้เลิศหรูน่าดู เพื่อนของแม่งามเลยอยากขอตัวไปทำงานด้วย จะให้ไปเป็นเลขานุการให้ลูกชายเขาหน่อย เพราะไม่ว่ากี่คนๆ ก็ไม่ถูกใจเสียที เพื่อนของแม่งามคนนี้ก็เคยมีบุญคุณกับที่บ้านไม่น้อยตอนที่บ้านเกิดปัญหาเรื่องธุรกิจ ที่วิกฤตผ่านพ้นก็เป็นเพราะความช่วยเหลือเขา เพราะงั้นลองเล่นออกปากแบบนี้จะให้ปฏิเสธก็กระไร

ทีนี้ปัญหามีอยู่ว่าบรรดาพี่สาวของงามต่างก็มีงาน มีธุรกิจของตัวเองกันหมดแล้ว ผลก็คือ งามจะต้องไปทำงานให้เขาอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า ได้แต่มองกองหนังสือตาปริบๆ ทำอะไรไม่ได้

นางสาวงามพร้อมพักตร์ที่ไร้หัวใจบริการจะต้องไปเป็นเลขานุการินี (ภาษาโบราณดีไหม) เป็นผู้ช่วยใครก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเป็นคนที่เลขาฯ ทั้งหลายทนไม่ได้ต้องตบเท้าลาออกกันเป็นว่าเล่น โกโตะคิดดูสิ

จริงๆ แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะโอดครวญหรอกนะ ถ้าบ้านเขามีบุญคุณกับบ้านเรา นั่นหมายความว่างามก็ติดค้างเขาด้วยเหมือนกัน ต่อให้ไม่อยากก็ต้องไปช่วยล่ะ โกโตะภาวนาให้งามด้วยนะจ๊ะ

อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นเรื่องในอนาคต เพราะงั้นเปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไม่มีประโยชน์กับการตีตนไปก่อนไข้ใช่ไหม

เมื่อเช้านี้งามไม่ได้ไปไหน กะว่าจะดอดมาเขียนจดหมายหาโกโตะแต่ก็ต้องอดอีก แม่งามคงทนไม่ได้ที่เห็นชั้นหนังสือสกปรก ขนาดแม่บ้านช่วยดูแลแล้วก็ยังคงเต็มไปด้วยฝุ่น งามเลยต้องจัดการเองทั้งหมด แล้วโกโตะรู้ไหมว่างามไปเจออะไรเข้า

การ์ตูนเรื่อง ‘ฉันจะเต้นรำในชุดขาว’ ของไซโต จิโฮ สุดที่เลิฟของเราสองคนไง

สภาพหน้าปกยังดีอยู่นะ ไม่หักไม่งอ งามห่อปกไว้อย่างสวยเชียว แต่แย่ตรงที่แค่เปิดหนังสือกระดาษก็แทบจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ  ถึงแม้เราพยายามถนอมมันเท่าไรก็คงหนีไม่พ้นที่มันจะต้องขาดไปวันใดวันหนึ่ง งามกะจะไปหาร้านหนังสือซ่อมเร็วๆ นี้ หรือไม่อย่างนั้นงามอาจจะต้องร้อยเชือกเองก็เป็นได้ (ซึ่งหนังสือจะดูน่าเกลียดมาก ไม่เห็นน่าอ่านเลย)

ไม่ว่ายังไงงามต้องทำให้หนังสือเล่มนี้อยู่ได้นานที่สุด อย่างน้อยก็เป็นเรื่องที่ทำให้เราสองคนได้รู้จักกันนี่นะ

ยังจำได้ไหม ตอนนั้นเกิดจากเราสองคนใช้นามปากกาเป็นตัวละครเรื่องนี้ในนิตยสารการ์ตูนในเรื่องเดียวกันเลย งามใช้ว่า ‘ท่านมาซาโอมิ’ ส่วนโกโตะก็ใช้ว่า ‘โกโตะ’ ก็น่าแปลกเหมือนกันนะ พระเอกเรื่องนี้คือ ‘ซาจิต’ แท้ๆ แต่เรากลับไม่ยักสนใจ

อืม ต้องเรียกกว่าโกโตะไม่สนใจสิ ท่านมาซาโอมิคงไม่สนใจซาจิตหรอกเนอะ เดี๋ยวคนอ่านจะรับไม่ได้เอาเปล่าๆ

ไม่เห็น ‘โกโตะ’ (หมายถึงนางเอกของเรื่องนี้) จะสวยเลย ทำไมถึงมัดใจซาจิตกับท่านมาซาโอมิได้ขนาดนี้ แล้วท่านมาซาโอมิก็ดูเท่กว่ามากมายก่ายกอง ชายชาติทหารหล่อขรึม จริงจัง แถมทุ่มเทหัวใจให้กับนางเอกคนเดียว แต่โกโตะก็ดันเลือกซาจิต งามล่ะแสนจะไม่เข้าใจ แต่ความรักคงเป็นเรื่องพูดยากล่ะนะ (ถึงจะมีอีกภาคที่คนเขียนคงสงสารท่านมาซาโอมิ ถึงได้ยอมให้โกโตะแต่งงานใหม่หลังซาจิตตาย ซึ่งจริงๆ แล้วอย่ามีจะดีกว่านะ)

พร้อมกันนี้งามได้แนบรูปท่านมาซาโอมิมาด้วย ใช้ปากกา G-Pen เชียวนะ เมื่อสิบปีก่อนเป็นหัวปากกาเขียนการ์ตูนที่หายากมาก เดี๋ยวนี้คนนำเข้าเยอะ งามเจอในร้านขายอุปกรณ์การเรียนเกี่ยวกับพวกศิลปะ แทบจะกระโดดตะครุบเลย ลายเส้นงามเปลี่ยนไปมากเพราะไม่ได้วาดนานแล้ว ยังดูออกว่าเป็นท่านมาซาโอมิหรือเปล่านะ

ถ้ายังไงโกโตะวาดมาให้งามดูบ้างสิ คิดถึงลายเส้นของโกโตะจังเลย

นี่งามกลับมาบ้าน มีของฝากสำหรับโกโตะด้วยจ้ะ แต่ไม่บอกนะว่าเป็นอะไร นี่ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว เมื่อไรโกโตะจะยอมให้งามได้เจอสักที งามล่ะตื๊อแล้วตื๊ออีกไม่เห็นยอมใจอ่อนเลย มาคราวนี้ไม่ยอมแล้วนะ งามขอนัดวันเสาร์แรกของต้นเดือนหน้าเลย ที่ไหนเมื่อไรแล้วแต่โกโตะจ้ะ งามอยากให้เบอร์โทรไว้เหมือนกัน แต่โกโตะเคยบอกว่าไม่อยากคุยกันผ่านโทรศัพท์ เพราะงั้นงามจะรอจดหมายจากโกโตะก็แล้วกันนะจ๊ะ



อย่าทำให้งามผิดหวังนะ

จาก งามพร้อมพักตร์ ผู้หลงรักท่านมาซาโอมิคนเดียว


แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่