สวัสดีค่ะ เราสมัครสมาชิกมาเพื้อตั้งกระทู้นี้โดยเฉพาะ เราอยากระบาย อยากมีคนให้คำปรึกษา มันรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูกค่ะ
เราแยกทางกับพ่อของลูกเราตั้งแต่ลูกเราอายุ6เดือนด้วยปัญหาส่วนตัว และอื่นๆที่เค้าสามารถนำมาอ้าง เราคิดว่าในเมื่อชีวิตคู่ของเราไม่มีความสุข ก็ต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ลูกอยู่กับเราค่ะ เราอยู่กับพ่อแม่ของเรา เราเคยตกลงกันว่า จะให้เค้ามาพบลูกได้สัปดาห์ละครั้ง แต่ตั้งแต่เลิกกัน เค้าก็มาแค่อาทิตย์ครั้งเดียวค่ะ
หลังจากนั้น เราก็เริ่มคุยกับเค้าเรื่องค่าเลี้ยงดูลูก ซึ่งโดยปกติตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา ไม่ว่าอะไรก็ตาม เราจะหารครึ่งกันตลอด ไม่ว่าจะค่านม แพมเพิส วัคซีน หรืออะไรก็ตามแต่ ทุกอย่างต้องคนละครึ่ง จนกระทั่งเราแยกทางกัน โดยปกติ ค่าใช้จ่ายเรื่องลูกก็สูงอยู่แล้ว เราทำงานคนเดียว ซึ่งรายได้ตอนนั้นก็ไม่ได้เยอะมาก เรามีภาระทั้งต้องดูแลแม่เราที่สุขภาพไม่ดี และดูลูกคนเดียว จนเราเริ่มรู้สึกไม่ไหว หลายๆคนให้เราเจรจาขอค่าเลี้ยงดู เพราะหน้าที่การงาน และรายได้อะไรหลายๆอย่างเค้าดีกว่าเรา
เราไลน์หาเค้า เพื่อตกลงค่าเลี้ยงดู เรารู้ว่าเงินเดือนเค้าเท่าไหร่และภาระเค้ามีอะไรบ้าง ครั้งแรก เราเรียกไปที่8000บาท เค้าไม่ยอม เราลดเหลือ6000บาท ซึ่งเค้าก็ไม่ยอม ทั้งๆที่เค้าไม่มีภาระอะไรเลย นอกจากช่วยค่าน้ำไฟบ้านเค้า และ ค่าให้แม่เค้า รวมๆไม่เกิน3000บาท สุดท้าย เค้าเสนอให้เราที่4000บาท โดยมีข้อตกลงคือ เราต้องพาลูกไปหาเค้า เดือนละ2ครั้ง แล้วเค้าจะให้เงินเรามาครั้งละ2000บาท ตอนนั้น ใจเราสลายมาก ความรู้สึกเหมือนพาลูกไปหาเงิน ทำไมเราต้องทำขนาดนั้น เราบอกเค้าว่าเราทำแบบนั้นไม่ได้ เค้าบอกว่าแล้วแต่..
เราไม่เคยปิดกั้นให้เค้าได้เจอลูกเสมอเมื่อมีโอกาส ช่วงแรกๆนั้นเค้าก็จะโอนเงินให้เราบ้าง 2000 แต่เดือนนึงไม่เกิน4000 เปนแบบนี้มาเรื่อยๆ เราก็แล้วแต่เค้า ถ้าโอนมาก็โอน ไม่โอนก็ไม่เปนไร เพราะเรารู้สึกว่า ยังไงเราเปนแม่ เราต้องหาให้ลูกได้กินดีอยู่ดีให้ถึงที่สุด
แต่บางครั้งเวลาลำบาก หรือ เราช้อต เช่นเวลาลูกป่วย ลูกเราคลอดก่อนกำหนด มีปัญหาเรื่องปอดมาตั้งแต่เกิด เข้าโรงพยาบาลบ่อย เพราะติดเชื้อง่าย ลูกเราทำประกันไม่ได้ ไม่ครอบคลุมทุกอย่างที่เกี่ยวกับส่วนนี้ เพราะฉะนั้นเวลาเปนอะไรที ค่าใช้จ่ายก็จะอยู่ประมาณ10000+ทุกครั้ง หลายครั้งที่เราบอกพ่อของลูก เค้าก็จะว่าเรา และบอกเราว่า เค้าห่วงลูกนะ เค้าอยากมาเยี่ยมนะ แต่กลัวแม่เราว่า และเค้า ไม่มีเงินช่วยหรอก ทุกครั้งจะเปนแบบนี้เรื่อยไป บางครั้งเราขอเค้า1000 เราต้องหาสารพัดเหตุผลเพื่อขอเงินเค้า เค้าบอกเราว่า เด็กคนนึงจะใช้เงินเยอะสักแค่ไหนเชียว ถ้าเลี้ยงไม่ไหวก็เอาให้เค้าเลี้ยง แล้วให้เราส่งค่าเลี้ยงดูให้แทน ...
ตอนนี้ลูกเรา สองขวบกว่า เค้าย้ายบ้านมาใกล้เรามากขึ้น และ ส่งเงินมาจุนเจือลูกเริ่มสม่ำเสมอมากขึ้น ให้ช่วง4-5เดือนนี้ประมาณเดือนละ4-5พัน เค้าให้เราพาลูกไปหาทุกๆวันหยุด ซึ่งเราก็พาไป เราไม่อยากให้ลูกรู้สึกขาด เราแค่คิดแค่นี้
ตอนนี้เราออกมาทำธุรกิจส่วนตัว พอมีเงินหมุนมากขึ้นและมีเวลาให้ลูกมากขึ้น ช่วงนี้ล่ะ ที่เค้าเริ่มส่งเงินให้เราสม่ำเสมอโดยเราไม่ต้องเอ่ยปากขอ เราคิดว่า ตอนเราลำบาก เค้าดูแคลนเราไม่เคยคิดจะมาสนใจ พอตอนนี้เราตั้งตัวได้ กลับอยากจะเข้ามาช่วยเหลือ และให้เหตุผลว่าอยากอยู่ใกล้ๆลูก
เมื่อเดือนที่แล้ว เราติดขัดปัญหาเรื่องธุรกิจ ประกอบกับลูกไม่สบาย เราไลน์ไปขอความช่วยเหลือ เค้าโอนเงินมาให้เรา3พันแล้วบอกเราว่า เดือนหน้าไม่ให้นะ ไม่มีเงิน เราก็อืม ไม่เปนไร
จนกระทั่งจุดที่ทำให้เรารู้สึกว่า พอกันทีคือ วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ลูกเราติดเชื้อในปอด แอตมิตไปคืนนึง หมดไปหมื่นต้นๆ เราก็ไลน์ไปบอกเค้าปกติ เค้าโทรมาบอกเราว่า ไม่มีตังให้นะ แค่นี้แล้วก็วางไป เรารู้สึกแบบ เออ ตูไม่น่าบอกเลย สักพักใหญ่ๆ เค้าก็ไลน์มาถามอาการ ลูก เค้าบอกเค้าไปเฝ้าได้นะ ให้ลูกแอตมิตเลยสิ นอนโรงพยาบาลเพิ่มเลย เดี๋ยวไปเฝ้าให้ เราบอกไปว่า เราไม่ได้ให้ลูกนอน นอนแค่คืนเดียวเพื่อฟังผล แล้วเทียวมาให้ยาเอา เราไม่ไหวเรื่องค่าใช้จ่าย เค้าก็ถามว่าเราเลี้ยงลูกยังไงให้ป่วย เราก็อ่านแล้วไม่ตอบ คือเหนื่อยจะตอบ เหนื่อยจะทะเลาะ เหนื่อยจะฟังคำนู้นนี้นั่น เค้าก็ไลน์มาว่าๆๆ ไม่ส่งข่าว เค้าอยากรู้ เราเลยตอบไปว่า เรามีปัญญาดูลูกได้ไม่ต้องห่วงหรอก
คือตอนนี้ใจเราไม่อยากติดต่อเค้า ไม่อยากให้เค้าเจอลูก เรารู้สึกตอนนี้ว่าลูกจะมีหรือไม่มีเค้าก็มีค่าเท่าเดิม เค้าอคติกับเราว่าเราเลี้ยงลูกเกินตัว เด็กคนนึงจะกินจะใช้อะไรหนักหนา เค้าไม่มีวันรู้หรอกว่าการเลี้ยงเด็กคนนึงให้มีชีวิตที่ดีอย่างที่ใจเค้าต้องการน่ะ มันยากแค่ไหน ตัวเรามีโรคประจำตัว ต้องผ่าตัด เราก็ต้องดูแลลูกให้ได้ ดูให้ไหว แม้ในยามที่ไม่มีจะกิน ลูกก็จะอดไม่ได้ เราคิดแค่นั้น เราอิจฉาเค้าที่มีของดีๆใช้ มีเงินซื้อนู่นนี่ แต่เวลาเราขอเค้าแต่ละทีเหมือนต้องไปกราบเค้า เราคิดว่าเราหายืมหรือกู้เงินยังดีซะกว่า ตั้งแต่เรามีลูกและดูลูกคนเดียว เราไม่เคยมีอะไรใหม่ๆเลย เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ เรา ก็รอคนมาให้ มาแบ่งปัน
วันนี้เราเหนื่อยมากๆแล้ว เราควรจะทำยังไงที่จะหยุด เราไม่อยากเจอเค้าแล้ว เราไม่อยากให้เค้าเจอลูกแล้ว เราเหนื่อยที่จะต้องมาทะเลาะกันเรื่องลูก เราคิดว่าเค้าไม่เลี้ยง แต่กลับต่อว่าเราตลอดเรื่องเลี้ยงลูก เราควรจะทำยังไงดี
ขอโทษที่อาจจะเขียนไม่รู้เรื่อง เราแค่เหนื่อย และอยากจะหาเพื่อนสักคนเพื่อระบายและรับฟังเรา แค่นั้นจริงๆ
เมื่อเราไม่อยากให้ลูกเจอพ่อ เราควรทำยังไง
เราแยกทางกับพ่อของลูกเราตั้งแต่ลูกเราอายุ6เดือนด้วยปัญหาส่วนตัว และอื่นๆที่เค้าสามารถนำมาอ้าง เราคิดว่าในเมื่อชีวิตคู่ของเราไม่มีความสุข ก็ต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ลูกอยู่กับเราค่ะ เราอยู่กับพ่อแม่ของเรา เราเคยตกลงกันว่า จะให้เค้ามาพบลูกได้สัปดาห์ละครั้ง แต่ตั้งแต่เลิกกัน เค้าก็มาแค่อาทิตย์ครั้งเดียวค่ะ
หลังจากนั้น เราก็เริ่มคุยกับเค้าเรื่องค่าเลี้ยงดูลูก ซึ่งโดยปกติตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา ไม่ว่าอะไรก็ตาม เราจะหารครึ่งกันตลอด ไม่ว่าจะค่านม แพมเพิส วัคซีน หรืออะไรก็ตามแต่ ทุกอย่างต้องคนละครึ่ง จนกระทั่งเราแยกทางกัน โดยปกติ ค่าใช้จ่ายเรื่องลูกก็สูงอยู่แล้ว เราทำงานคนเดียว ซึ่งรายได้ตอนนั้นก็ไม่ได้เยอะมาก เรามีภาระทั้งต้องดูแลแม่เราที่สุขภาพไม่ดี และดูลูกคนเดียว จนเราเริ่มรู้สึกไม่ไหว หลายๆคนให้เราเจรจาขอค่าเลี้ยงดู เพราะหน้าที่การงาน และรายได้อะไรหลายๆอย่างเค้าดีกว่าเรา
เราไลน์หาเค้า เพื่อตกลงค่าเลี้ยงดู เรารู้ว่าเงินเดือนเค้าเท่าไหร่และภาระเค้ามีอะไรบ้าง ครั้งแรก เราเรียกไปที่8000บาท เค้าไม่ยอม เราลดเหลือ6000บาท ซึ่งเค้าก็ไม่ยอม ทั้งๆที่เค้าไม่มีภาระอะไรเลย นอกจากช่วยค่าน้ำไฟบ้านเค้า และ ค่าให้แม่เค้า รวมๆไม่เกิน3000บาท สุดท้าย เค้าเสนอให้เราที่4000บาท โดยมีข้อตกลงคือ เราต้องพาลูกไปหาเค้า เดือนละ2ครั้ง แล้วเค้าจะให้เงินเรามาครั้งละ2000บาท ตอนนั้น ใจเราสลายมาก ความรู้สึกเหมือนพาลูกไปหาเงิน ทำไมเราต้องทำขนาดนั้น เราบอกเค้าว่าเราทำแบบนั้นไม่ได้ เค้าบอกว่าแล้วแต่..
เราไม่เคยปิดกั้นให้เค้าได้เจอลูกเสมอเมื่อมีโอกาส ช่วงแรกๆนั้นเค้าก็จะโอนเงินให้เราบ้าง 2000 แต่เดือนนึงไม่เกิน4000 เปนแบบนี้มาเรื่อยๆ เราก็แล้วแต่เค้า ถ้าโอนมาก็โอน ไม่โอนก็ไม่เปนไร เพราะเรารู้สึกว่า ยังไงเราเปนแม่ เราต้องหาให้ลูกได้กินดีอยู่ดีให้ถึงที่สุด
แต่บางครั้งเวลาลำบาก หรือ เราช้อต เช่นเวลาลูกป่วย ลูกเราคลอดก่อนกำหนด มีปัญหาเรื่องปอดมาตั้งแต่เกิด เข้าโรงพยาบาลบ่อย เพราะติดเชื้อง่าย ลูกเราทำประกันไม่ได้ ไม่ครอบคลุมทุกอย่างที่เกี่ยวกับส่วนนี้ เพราะฉะนั้นเวลาเปนอะไรที ค่าใช้จ่ายก็จะอยู่ประมาณ10000+ทุกครั้ง หลายครั้งที่เราบอกพ่อของลูก เค้าก็จะว่าเรา และบอกเราว่า เค้าห่วงลูกนะ เค้าอยากมาเยี่ยมนะ แต่กลัวแม่เราว่า และเค้า ไม่มีเงินช่วยหรอก ทุกครั้งจะเปนแบบนี้เรื่อยไป บางครั้งเราขอเค้า1000 เราต้องหาสารพัดเหตุผลเพื่อขอเงินเค้า เค้าบอกเราว่า เด็กคนนึงจะใช้เงินเยอะสักแค่ไหนเชียว ถ้าเลี้ยงไม่ไหวก็เอาให้เค้าเลี้ยง แล้วให้เราส่งค่าเลี้ยงดูให้แทน ...
ตอนนี้ลูกเรา สองขวบกว่า เค้าย้ายบ้านมาใกล้เรามากขึ้น และ ส่งเงินมาจุนเจือลูกเริ่มสม่ำเสมอมากขึ้น ให้ช่วง4-5เดือนนี้ประมาณเดือนละ4-5พัน เค้าให้เราพาลูกไปหาทุกๆวันหยุด ซึ่งเราก็พาไป เราไม่อยากให้ลูกรู้สึกขาด เราแค่คิดแค่นี้
ตอนนี้เราออกมาทำธุรกิจส่วนตัว พอมีเงินหมุนมากขึ้นและมีเวลาให้ลูกมากขึ้น ช่วงนี้ล่ะ ที่เค้าเริ่มส่งเงินให้เราสม่ำเสมอโดยเราไม่ต้องเอ่ยปากขอ เราคิดว่า ตอนเราลำบาก เค้าดูแคลนเราไม่เคยคิดจะมาสนใจ พอตอนนี้เราตั้งตัวได้ กลับอยากจะเข้ามาช่วยเหลือ และให้เหตุผลว่าอยากอยู่ใกล้ๆลูก
เมื่อเดือนที่แล้ว เราติดขัดปัญหาเรื่องธุรกิจ ประกอบกับลูกไม่สบาย เราไลน์ไปขอความช่วยเหลือ เค้าโอนเงินมาให้เรา3พันแล้วบอกเราว่า เดือนหน้าไม่ให้นะ ไม่มีเงิน เราก็อืม ไม่เปนไร
จนกระทั่งจุดที่ทำให้เรารู้สึกว่า พอกันทีคือ วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ลูกเราติดเชื้อในปอด แอตมิตไปคืนนึง หมดไปหมื่นต้นๆ เราก็ไลน์ไปบอกเค้าปกติ เค้าโทรมาบอกเราว่า ไม่มีตังให้นะ แค่นี้แล้วก็วางไป เรารู้สึกแบบ เออ ตูไม่น่าบอกเลย สักพักใหญ่ๆ เค้าก็ไลน์มาถามอาการ ลูก เค้าบอกเค้าไปเฝ้าได้นะ ให้ลูกแอตมิตเลยสิ นอนโรงพยาบาลเพิ่มเลย เดี๋ยวไปเฝ้าให้ เราบอกไปว่า เราไม่ได้ให้ลูกนอน นอนแค่คืนเดียวเพื่อฟังผล แล้วเทียวมาให้ยาเอา เราไม่ไหวเรื่องค่าใช้จ่าย เค้าก็ถามว่าเราเลี้ยงลูกยังไงให้ป่วย เราก็อ่านแล้วไม่ตอบ คือเหนื่อยจะตอบ เหนื่อยจะทะเลาะ เหนื่อยจะฟังคำนู้นนี้นั่น เค้าก็ไลน์มาว่าๆๆ ไม่ส่งข่าว เค้าอยากรู้ เราเลยตอบไปว่า เรามีปัญญาดูลูกได้ไม่ต้องห่วงหรอก
คือตอนนี้ใจเราไม่อยากติดต่อเค้า ไม่อยากให้เค้าเจอลูก เรารู้สึกตอนนี้ว่าลูกจะมีหรือไม่มีเค้าก็มีค่าเท่าเดิม เค้าอคติกับเราว่าเราเลี้ยงลูกเกินตัว เด็กคนนึงจะกินจะใช้อะไรหนักหนา เค้าไม่มีวันรู้หรอกว่าการเลี้ยงเด็กคนนึงให้มีชีวิตที่ดีอย่างที่ใจเค้าต้องการน่ะ มันยากแค่ไหน ตัวเรามีโรคประจำตัว ต้องผ่าตัด เราก็ต้องดูแลลูกให้ได้ ดูให้ไหว แม้ในยามที่ไม่มีจะกิน ลูกก็จะอดไม่ได้ เราคิดแค่นั้น เราอิจฉาเค้าที่มีของดีๆใช้ มีเงินซื้อนู่นนี่ แต่เวลาเราขอเค้าแต่ละทีเหมือนต้องไปกราบเค้า เราคิดว่าเราหายืมหรือกู้เงินยังดีซะกว่า ตั้งแต่เรามีลูกและดูลูกคนเดียว เราไม่เคยมีอะไรใหม่ๆเลย เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ เรา ก็รอคนมาให้ มาแบ่งปัน
วันนี้เราเหนื่อยมากๆแล้ว เราควรจะทำยังไงที่จะหยุด เราไม่อยากเจอเค้าแล้ว เราไม่อยากให้เค้าเจอลูกแล้ว เราเหนื่อยที่จะต้องมาทะเลาะกันเรื่องลูก เราคิดว่าเค้าไม่เลี้ยง แต่กลับต่อว่าเราตลอดเรื่องเลี้ยงลูก เราควรจะทำยังไงดี
ขอโทษที่อาจจะเขียนไม่รู้เรื่อง เราแค่เหนื่อย และอยากจะหาเพื่อนสักคนเพื่อระบายและรับฟังเรา แค่นั้นจริงๆ