ขอเล่าเรื่องหน่อยน่ะค่ะ

คือว่า เราได้คุยกับผู้ชายคนนึงเค้าคนนั้นเป็นรุ่นพี่ของเรา เราเริ่มคุยกันตอนที่เราจะไปเที่ยวกับเพื่อนตอนนั้นเรายังไม่คิดอะไรด้วยเลยเราคิดแค่พี่น้องจนเราเริ่มคุยกันมากขึ้นคุยตั้งแต่รุ่นพี่คนนั้นมีเเฟนอยู่แล้วพอพี่เค้าเลิกกับเเฟนพี่เค้าก็มาเล่าให้ฟังว่าทำไมถึงเลิกกันแล้วเค้าก็ยังมาร้องไห้กับเราอีกตอนนั้นเราบอกเลยว่าเราดีใจมากๆแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงดีใจหลังจากวันนั้นพี่กับเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นคุยกันมากขึ้นสีเเชทในเฟสเราก็เปลี่ยนชื่อเล่นในเฟสเราก็เปลี่ยนให้กันเราคุยกันนานมากๆเลยจนเราเริ่มชอบพี่เค้ามากขึ้นเรื่อยๆบางทีเค้าก็มาหาเราที่ห้องเวลาเรางอลพี่เค้าพี่เค้าก็ตามง้อเราตามตื้อเราพูดแต่"ขอโทษๆ" แล้วเราก็ให้อภัยไป555
จนมาถึงวันนึงเราได้ทะเลอะกับเพื่อนของเราเรื่องของพี่เค้าจนเรากับเพื่อนคนนั้นจะต้องตัดเพื่อนกันพอพี่เค้ารู้เรื่องพี่เค้าก็มาบอกเราว่าให้คุยกันดีๆมีไรก็พูดกันดีๆแล้วก็ด้วยว่า "ถ้ามาทะเลอะกันเพราะเรื่องพี่อย่างงี้พี่รู้สึกผิดมากกว่าพวกหนูเพราะเหมือนว่าพี่เค้าเป็นต้นเหตุที่ทำให้หนูกับเพื่อนต้องมาทะเลอะกัน" ตอนนั้นหนูคิดว่าถ้าเกิดหนูไม่รู้เรื่องบางเรื่องบางทีอาจจะทำให้พี่เค้ารู้สึกดีกว่านี้ก็ได้หนูไม่น่ามำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นมาเลย
แล้วหลังจากวันนั้นพี่คนนั้นก็เริ่มคุยกับหนูน้อยลงจากที่คุยกันทุกวันโทรคุยกันทุกวันกลายเป็นว่าเราได้แค่พิมคุยกันแล้วเค้าก็ยังตอบช้ากว่าเดิมอีกด้วยตอนนั้นเราใจหายมากๆเลยเราไม่คิดว่าพี่จะหายไปจากเราพอนานวันไปหนูทักไปพี่เค้าก็เริ่มไม่ตอบอ่านก็ไม่อ่านโทรไปก็ไม่รับตอนนั้นเราเสียใจสุดๆเลยเเล้วยิ่งเราทะเลอะกับเพื่อนแล้วเพื่อนส่งรูปที่พี่คนนั้นเอารูปเราไปแต่งเล่นกันอีกแล้วหนูมารู้ว่าพี่เค้าเป็นคนแต่งหนูถึงกับร้องไห้เลยจนสุดท้ายหนูก็เลยตัดสินใจบล๊อคเเละก็เบอร์ของพี่เค้าไว้ หลังจากวันนั้นประมาณ2-3วันหนํลองเอาเฟสเพื่อนหนูไปส่องเฟสพี่เค้าดูเค้าไปขึ้นสถานะกับเพื่อนของเพื่อนที่หนูทะเลาะด้วย ตอนนั้นหนูร้องไห้อีกตามเคย จนถึงทุกวันนี้หนูเจอหน้าทุกๆอย่างที่พี่เค้าเคยทำให้กับหนูไว้ไม่ว่าจะเป็นตอนพิมคุยกันตอนโทรคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้พอเห็นหน้าพี่เค้าอีกทีมันทำให้หนูอยากจะร้องไห้อีกครั้งเลย