Part 1  การเดินทาง

ไม่ได้เดินทางไกลมาสักพักแล้วค่ะ จนเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ต้องไปตามหาผ้าย้อมครามเพื่อจะส่งไปให้คุณยายปูนอนค่ะ ด้วยความที่เราอยู่อุดรธานี ไม่ใช่แหล่งของผ้าค่ะ จากการหาข้อมูลจากเน็ตและสอบถามเพื่อนในเฟซที่เป็นคนแถบนั้น ก็สรุปได้ว่า ใกล้ที่สุดก็จะเป็น กลุ่มทอผ้าย้อมสีธรรมชาติ บ้านพันนา อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนครค่ะ

ทีนี้เรื่องการเดินทางเนี่ย ให้ไปคนเดียวไกลขนาดนั้น ..... จะเอารถยนต์ไปทำไมใช่มั๊ยคะ มันต้องขี่มอเตอร์ไซค์สิ ฮ่าฮ่าฮ่า ได้โอกาสแล้วนี่ ก็มานึกถึงชุดการ์ดค่ะ  ไอ้ชุดที่มีอยู่เนี่ย กางเกงคิดว่าน่าจะยัดไม่เข้านะคะ 555 เพราะคราวล่าสุดก็แน่นแล้ว (แต่ก็ไม่ลองนะ เดี๋ยวไม่ได้ซื้อใหม่ อิอิอิ) คือ อยู่ในวัยที่ร่างการกำลังเจริญเติบโตค่ะ 555 ก็เดินไปร้านใกล้ที่ทำงานเลย เล็งไว้นานนนนนนแล้ว กางเกงยีนส์การ์ด อยากได้ค่ะ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยได้ไปไหน ก็เลยยังไม่มีเหตุผลพอที่จะซื้อมาเก็บไว้ ตอนนี้มีเหตุผลแล้วค่ะ ซื้อเล๊ยยยยยยยย ฮี่ฮี่ฮี่

ไปถึงร้านก็มีหลายตัวหลายแบบนะคะ ส่วนใหญ่มีแต่การ์ดเข่า ไม่มีการ์ดสะโพกค่ะ แต่สวยนะ  ไอ้เรามันชินแต่แบบขอเยอะไว้ก่อน ป้าแก่แล้ว ป้ากลัวเจ็บ เลยเลือกตัวที่มีทั้งการ์ดเข่า และ การ์ดสะโพกมาค่ะ

รุ่งเช้าก็เตรียมชุดแขวนใส่รถยนต์มาที่ทำงาน รอดูสถานการณ์อีกที ว่าจะไปวันนี้ หรือ รอวันหยุด สายๆมา อ่ะ อากาศปลอดโปร่ง ไม่มีงานแทรก ไปเลยดีกว่า จะได้รีบส่งไปให้ยาย  ก็ออกเดินทางค่ะ 11:30 น.โดยประมาณ




ขี่มาเรื่อยๆค่ะ ด้วยความที่ประมาทว่าไม่ไกลเท่าไหร่ ก็เลยไม่ได้เตรียมแผนที่มาไว้ดู จำจากคำบอกเล่าของน้องที่แนะนำประมาณว่า จะเห็นป้ายปราสาทขอม ก็เลี้ยวเข้าไปเลยค่ะ ชุมชนอยู่หน้าปราสาทขอม (หรืออะไรประมาณนี้ ซึ่งอาจจำผิดก็ได้ค่ะ 555) พอเห็นป้ายปราสาทขอม ก็เลี้ยวเข้าไปเลยค่ะ  

ขี่ไปเรื่อยๆ ตาก็หาแต่ปราสาทขอม ซึ่งคิดเอาเองว่า ต้องสูงๆ ถ้ามองจากถนนมันต้องเห็น เลยไม่ได้มองพื้น ตกหลุมใหญ่กลางถนนค่ะ ลำพังตกหลุมมันไม่มีอะไรไงคะ แต่ ....... มันมีเสียงแคร้ง !!! เหมือนเหล็กหล่น มองกระจกข้างเห็นชิ้นส่วนอะไรบางอย่างกลิ้งอยู่ข้างหลัง สมองประมวลผล เฮ้ยยยยยย ฝาครอบแผ่นชาร์จหล่น ชิดซ้าย เหยียบพร้อมกำเบรคค่ะ

ทีนี้ ข้างทางเค้ากำลังถมที่ค่ะ หินลูกรังเต็มพื้นคอนกรีตเลย พอล้อหยุด รถไม่หยุดสิคะ เริ่มไถลค่ะ  ปากตะโกนเลย เฮ้ยยยยยย อย่าเบรค (บอกตัวเองนะคะ 555) ไม่ทันแระ แขนอ่อนไงคะ ไม่ค่อยได้ออกกำลังแขน ล้อหน้าพับขวา รถก็ล้มเลย ตัวเองก็ ดีดตัวออก สละยาน รถสไลด์ไปข้างหน้า ตัวเองก็นอนตะแคงสวยๆอยู่ที่พื้นค่ะ

ภาพนี้จากคลิปขากลับนะคะ  ขาไปเราคงลืมว่ากดบันทึกแล้วก็ไปกดซ้ำตอนจะออกเดินทางค่ะ กลายเป็นปิดกล้อง แล้วขี่แบบไม่ได้จอดเลยไม่ได้เช็คกล้องค่ะ  ก็เลยไม่มีคลิปตอนล้มเลย




ลุกขึ้นมาได้ ก็เดินรอบรถสำรวจความเสียหายก่อนค่ะ อ้าว น้ำมันหกออกทางฝา เติมมาเต็มถังค่ะ ก็รีบเข้าไปยกก่อนเลย  เป็นความโชคดีของตัวเองที่เคยหาวิธีการยกรถจาก youtube มาตั้งแต่ตอนมีหนูรีค่ะ (Honda Rebel 250 CC)  และโชคดีที่เคยช่วยยกรถให้พี่ที่ใช้รถรุ่นเดียวกันกับพี่หนูหล่อคันนี้ตอนออกทริปด้วยกันที่ผาตากเสื้อค่ะ ตั้งแต่สมัยทางขึ้นยังเป็นถนนลูกรัง แล้วเราขอจอดถ่ายรูปตรงที่เป็นจุดชมวิวก่อนถึงวัดทุกวันนี้ พี่เค้าเลยจอดรถตามค่ะ  พอเอาขาตั้งลง ดินมันยุบ ตอนนั้นล้มซ้าย เราก็เลยขอยกให้ค่ะ เพราะดูคลิปมา ก็ใช้ได้จริงค่ะ คราวนี้มาก็เลยยกได้อย่างง่ายๆมากๆค่ะ  

ตัวอย่างคลิปยกรถที่เราดูมาค่ะ มีอีกปลายคลิปเลยค่ะ ลองหาดูเพิ่มนะคะ




ยกรถขึ้นมาได้ ก็เดินสำรวจรอบคันค่ะ  กระจกขวานี่หมุนได้รอบค่ะ แต่ไม่แตกซึ่งนับว่าโชคดีมากค่ะ เพราะถ้าขี่รถไม่มีกระจกมองข้างนี่ เราขี่ไม่ได้เลยค่ะ จะไม่มั่นใจเลย  หมุนให้เข้าที่ปรับๆอยู่หลายรอบเหมือนกันค่ะ ซึ่งปกติเราก็ทำเองอยู่แล้ว ไม่ได้ยากอะไร เลยสบายค่ะ  ทีนี้ก็สตาร์ทรถลองดู อ้าว 2-3 ทีแรกไม่ติด แผ่นชาร์จเป็นอะไรมั๊ย เพราะดูแล้ว ฝาครอบซึ่งเป็นของตกแต่งมันหักน่ะค่ะ  ขยับสายไฟดู ลองสตาร์ทอีกที ก็ติดค่ะ น่าจะเพราะรถล้ม น้ำมันท่วมมากกว่า คงไม่เกี่ยวกับระบบไฟ อ่ะเครื่องติดแล้ว เดินทางต่อได้ สบายใจ คราวนี้ก็เดินดูสภาพรถรอบคันค่ะ กันล้มกับกระเป๋าข้าง สละตัวเองทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีที่สุดค่ะ เป็นรอยบ้าง แต่ตัวรถไม่เป็นอะไรเลยค่ะ




คราวนี้ก็มาสำรวจตัวเอง หลังจากที่เช็คเบื้องต้นก่อนลุกนะคะว่า ขยับทุกอย่างได้ปกติ ไม่มีส่วนไหนแตกหัก หัวไม่กระแทกพื้นแน่ๆค่ะ มีเจ็บๆตรงศอกนิดนึง มองซีกซ้ายตัวเอง ดูกางเกง เอากล้องวางไว้ที่กระเป๋าข้าวแล้วลองถ่ายรูปออกมาดูค่ะ


  


โอ้โห นี่ถ้าไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้ ไม่อยากจะนึกสภาพ ก็ขับรถออกเดินทางต่อค่ะ หาคนเพื่อถามทาง เค้าก็บอกว่า ยังไม่ถึงค่ะ ต้องกลับขึ้นถนนใหญ่แล้วไปต่อ กลับออกมายังไม่เห็นขับจนไปถึงปั๊มน้ำมันที่พังโคน เอ๊า ก็ดี จะได้จัดการกับสภาพร่างซะก่อน 555 เพิ่งมาดูกล้องเอาตอนนี้ค่ะ ถึงรู้ว่ากล้องไม่ได้เปิดมาตลอดทาง เฮ่ออออออออ  

เดินเข้าไปซื้อผ้าเย็น มาไว้ทำความสะอาดเสื้อผ้า แล้วไปห้องน้ำ ถอดเสื้อการ์ดออกเช็คค่ะ ก็มีแผลถลอกตรงศอกนิดนึง น่าจะถูกับเสื้อการ์ดค่ะ  เสื้อตรงหัวไหล่เป็นรอยลึกเชียวค่ะ ถ้าไม่มีการ์ดนะ จึ๋ยๆๆๆๆๆ




เสร็จเรียบร้อย ก็ออกเดินทางต่อค่ะ   โทร.ถามที่ตั้งของศูนย์ผ้าครามฯจนเจอ เสร็จธุระก็ถามคุณป้าว่าปราสาทขอมอยู่ตรงไหน เมื่อกี๊เข้าไปทำไมไม่เห็น (ยังไม่เข็ดค่ะ จะกลับเข้าไปทางเดิมอีก) ป้าแกก็อธิบายละเอียดเลยค่ะ  ก็เข้าไปอีกที เลยได้รูปจุดที่ล้มข้างบนมาค่ะ

หลงทางมาเจ็บขนาดนี้ ไม่เข้ามาดูได้ยังไง




เห็นแล้วว่าปราสาทขอมเป็นยังไง สบายใจแล้ว ก็เดินทางกลับค่ะ




เดี๋ยวมาต่อภาคไปใช้สิทธิ พรบ.ค่ะ