หลายปีก่อนผมกับก๊วนเพื่อนได้ไปไหว้พระ
ที่วัดแห่งนึงในตัวเมืองเชียงราย วัด ไม่ใช่ที่
ที่ผมชอบไปหรอก แต่เพื่อนผมจะไปบนขอให้สอบติดนายสิบ เลยไปกัน ไหว้พระเสร็จผมลงมาจากวิหารก่อนคนอื่น เห็นมีผู้หญิงคนนึงกำลังถ่ายรูปวิหารอยู่ แต่คงไม่ได้มุมมั้งเลยถอยหลังมาเรื่อยๆ จนมาเหยียบเท้าผมที่กำลังจะใส่รองเท้า เธอขอโทษผมซ้ำๆเป็นร้อยครั้ง
แถมยังพยายามเอายาหม่องมาทาเท้าให้ด้วย
ทั้งที่ผมไม่เจ็บอะไรเลย แต่สุดท้ายยอมให้ทาครับ เพราะสีหน้าเธอดูเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกผิดมาก พอทาเสร็จเธอดันเอามือไปปัดโดนตาตัวเอง น้ำหูน้ำตาไหล ตาแดงหมด ผมสงสารไป ขำไป โก๊ะจริงๆ เพื่อนลงมาก็แซวกันใหญ่
ผมเลยลากพวกมันกลับอย่างไว จากนั้นไม่นาน
ผมก็เจอเธอที่วัดอื่นอีกหลายครั้ง จนได้คุยกัน
จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ 7 ปีแล้วครับ ที่รู้จักเธอมา
เธอไม่เหมือนใครที่ผมเคยรู้จัก เธอไม่ได้สวยแต่เป็นคนมีสเน่ห์ มีขี้แมลงวันบนตาด้านซ้ายด้วย
เป็นคนชอบเที่ยววัด ไม่ชอบกินเหล้า ไม่เข้าผับ พูดเก่ง ยิ้มเก่ง หัวเราะเก่ง กินเก่ง พูดคะ พูดเจ้า(ภาษาเหนือ)
ติดหางเสียงตลอด ผมไม่เคยเห็นเธอใส่ขาสั้นเลย เธอจะใส่ยีนส์ขายาว เสื้อยืดตลอด เธอไม่ได้เรียบร้อยแบบคุณหนู ออกจะห้าวๆแมนๆด้วยซ้ำ แต่เป็นคนรู้กาลเทศะ ติดดิน เวลางานจะนิ่ง
ขรึม เนี๊ยบ แทบจะเป็นคนละคน แม่ผมเจอเธอครั้งนึง ยังชอบเธอเลย
ทั้งที่แม่ไม่เคยอยากให้ผมมีแฟน เพราะเมื่อก่อน
ผม
มาก อยากใช้คำว่าเลวนะ แต่มันน้อยไป
ผมกินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นพนัน เกเร จีบหญิงไปวันๆ
แม่ด่าเช้า ด่าเย็น ผมไม่เคยสนใจ คิดแค่ว่าชีวิตเป็นของผม ผมจะทำอะไรก็ได้ จนผมมาเจอเธอ
เธอไม่เคยด่าผมเลยสักครั้ง แต่จะพูดอะไรให้ได้คิดมากกว่า เราคุยกันในฐานะพี่น้องมาตลอด
เธอแทนตัวเองว่าน้อง เรียกผมว่าพี่ แต่ผมเรียกเธอว่า 'ตัวเล็ก' วันนึงเธอโดนมีดบาดมือมา ผมเห็นก็ว่าเธอซุ่มซ่าม บ่นว่าทำอะไรทำไมไม่ระวัง
เธอถามว่าเป็นห่วงเหรอ ผมก็ตอบว่าใช่
เธอบอกว่า เธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายตัวเอง ไม่ได้ทำให้ตัวเองเจ็บ แต่ผมกำลังทำร้ายตัวเองโดยตั้งใจด้วยการสูบบุหรี่ ผมเงียบไป เธอพูดต่อว่า
พี่เป็นพี่ของน้อง น้องก็ห่วงพี่เหมือนกัน น้องไม่ได้ขอให้พี่เลิกให้ได้วันนี้หรือพรุ่งนี้ แต่น้องหวังว่าวันนึงพี่จะเลิกได้ ก่อนวันที่อะไรจะสายเกินไป
ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงกลัวคำว่าสายเกินไปจากปากเธอ แต่มันทำให้ผมพยายามลดสูบบุหรี่ลง
ช่วงรู้จักกันได้ประมาณ 3 ปี ผมไปกินเหล้ากับเพื่อน ขากลับโดนรถชน ขาหัก แขนหัก แม่ผมต้องทำงาน ไม่ค่อยมีเวลาได้มาเยี่ยม แล้วก็ไม่มีเพื่อนหน้าหมาที่ไหนมาเยี่ยมสักคน และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าแม่ป่วย เพราะผมมัวแต่ทำห่าเหวอะไรไปวันๆก็ไม่รู้ ผมยังไม่ทันออกโรงพยาบาล
แม่ก็เสีย ตอนนั้นผมทั้งเครียดทั้งแค้น ทำไมผมยังอยู่ ทำไมผมไม่ตายๆไปซะ ผมไม่มีประโยชน์อะไรกับโลกนี้เลย แม่ต่างหากที่ควรอยู่ แม่ทำงานหนัก หาเงินมาให้ผมใช้ฟุ่มเฟือยไปวันๆ
ผมกำลังคิดจะฆ่าตัวตาย เธอก็เปิดประตูเข้ามา
ถามผมว่า พี่เป็นยังไงบ้างคะ ผมกำลังอยู่ในอารมณ์นั้น เลยตะคอกเธอไปว่า ยังไม่ตาย ไม่เห็นเหรอ!?! เธอหน้านิ่ง เดินมานั่งข้างๆเตียง
ยิ้มให้ผมแล้วพูดว่า พี่ยังไม่ตายหรอก น้องรู้
เพราะพี่ยังไม่ได้พาแม่ไปเที่ยวทะเลเลย
(ผมรู้จักกับเธอมานาน ครั้งนึงเธอเคยถามว่า
ถ้ามีเงินเยอะๆ อยากไปเที่ยวที่ไหน ผมบอกว่าอยากไปทะเล แล้วแม่ก็ตะโกนมาบอกว่า พาแม่ไปด้วย) น้องรู้ว่าพี่เสียใจ แต่พี่จำได้มั้ย พี่เคยบอกว่าชีวิตเป็นของพี่ พี่จะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่ยังหายใจ ถ้าพี่ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง
ยังอยากทำฝันที่จะพาแม่ไปทะเลให้ได้
พี่ต้องสู้นะคะ ผมหันหน้าหนีเธอ แล้วตะโกนออกไปว่า
แม่ตายแล้ว จะพาไปได้ไง เธอเดินอ้อมมายืนตรงหน้าผม แล้วบอกว่าแล้วพี่รู้ไง ว่าแม่จะไม่ไป
วันนี้ยังไม่ใช่วันที่สาย พึ่ง 9 โมงเองนะ
น้องจะไม่ไปรอดูวันที่พี่ทำสำเร็จนะ แต่ระหว่างทางที่พี่กำลังจะเดินไป จะมีน้องสาวคนนี้คอยอยู่ข้างๆ น้องรู้ว่าแม่ก็คอยดูพี่อยู่เหมือนกัน
ผมจำทุกคำพูดของเธอได้ จำน้ำตาตัวเองได้
จำมือเธอที่กุมมือผมไว้ได้ หลังออกจากโรงพยาบาล ผมเลิกบุหรี่ เลิกเหล้า เงินเก็บก้อนสุดท้ายผมเรียน กศน. จนได้วุฒิ สอบนายสิบจนติด จนมียศ มีตำแหน่ง มีเงิน มีรถ มีบ้าน
และแน่นอนว่ามีตัวเล็กคอยให้กำลังใจอยู่ตลอด
ผมมีทุกอย่างพร้อมหมดแล้วในตอนนี้
เสียใจ และเสียดายที่แม่ไม่ได้เห็น แต่ผมรู้แม่คงดีใจ ผมพาแม่ไปเที่ยวทะเลหลายครั้งแล้ว
แต่ทุกครั้ง ไม่ได้มีตัวเล็กอยู่ข้างๆ เพราะเธอมีแฟนแล้ว เธอรักแฟนมาก เราคุยกันในฐานะพี่ชาย น้องสาว ไม่เคยมีอะไรเกินกว่านั้นใน
ความคิดของเธอ แต่ในความคิดผม ผมรักเธอมาตลอด อยากให้วันนี้ข้างๆเธอเป็นผม แต่เธอมีมากกว่าคำว่าซื่อสัตย์ให้แฟน ผมรู้ดี
เธอไม่มีทางนอกใจเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม เมื่อก่อนผมไม่เคยเชื่อว่ารักแท้มีจริง
ตอนนี้เธอทำให้ผมเชื่อสนิทใจแล้ว มันเกิดขึ้นกับผม แม้ไม่ใช่ในสถานะคนรัก แต่เป็นฐานะพี่ชายก็เถอะ เธอไม่เคยหวัง ไม่เคยขออะไร
มีแต่ความหวังดีให้กับผม เธอเป็นสิ่งเดียวที่ผมขาด และยอมขาด ผมอยากขอบคุณ อยากบอกรักเธอ แต่ผมทำไม่ได้ทางตรง ผมรู้ว่าเธอชอบอ่านพันทิปและหวังว่าเธอจะได้อ่านมัน
พี่รักตัวเล็กนะ
เคยมั้ย มีทุกอย่างแล้ว แต่รู้สึกไม่สมบูรณ์ เพราะขาดใครคนนึงไป
ที่วัดแห่งนึงในตัวเมืองเชียงราย วัด ไม่ใช่ที่
ที่ผมชอบไปหรอก แต่เพื่อนผมจะไปบนขอให้สอบติดนายสิบ เลยไปกัน ไหว้พระเสร็จผมลงมาจากวิหารก่อนคนอื่น เห็นมีผู้หญิงคนนึงกำลังถ่ายรูปวิหารอยู่ แต่คงไม่ได้มุมมั้งเลยถอยหลังมาเรื่อยๆ จนมาเหยียบเท้าผมที่กำลังจะใส่รองเท้า เธอขอโทษผมซ้ำๆเป็นร้อยครั้ง
แถมยังพยายามเอายาหม่องมาทาเท้าให้ด้วย
ทั้งที่ผมไม่เจ็บอะไรเลย แต่สุดท้ายยอมให้ทาครับ เพราะสีหน้าเธอดูเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกผิดมาก พอทาเสร็จเธอดันเอามือไปปัดโดนตาตัวเอง น้ำหูน้ำตาไหล ตาแดงหมด ผมสงสารไป ขำไป โก๊ะจริงๆ เพื่อนลงมาก็แซวกันใหญ่
ผมเลยลากพวกมันกลับอย่างไว จากนั้นไม่นาน
ผมก็เจอเธอที่วัดอื่นอีกหลายครั้ง จนได้คุยกัน
จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ 7 ปีแล้วครับ ที่รู้จักเธอมา
เธอไม่เหมือนใครที่ผมเคยรู้จัก เธอไม่ได้สวยแต่เป็นคนมีสเน่ห์ มีขี้แมลงวันบนตาด้านซ้ายด้วย
เป็นคนชอบเที่ยววัด ไม่ชอบกินเหล้า ไม่เข้าผับ พูดเก่ง ยิ้มเก่ง หัวเราะเก่ง กินเก่ง พูดคะ พูดเจ้า(ภาษาเหนือ)
ติดหางเสียงตลอด ผมไม่เคยเห็นเธอใส่ขาสั้นเลย เธอจะใส่ยีนส์ขายาว เสื้อยืดตลอด เธอไม่ได้เรียบร้อยแบบคุณหนู ออกจะห้าวๆแมนๆด้วยซ้ำ แต่เป็นคนรู้กาลเทศะ ติดดิน เวลางานจะนิ่ง
ขรึม เนี๊ยบ แทบจะเป็นคนละคน แม่ผมเจอเธอครั้งนึง ยังชอบเธอเลย
ทั้งที่แม่ไม่เคยอยากให้ผมมีแฟน เพราะเมื่อก่อน
ผม
ผมกินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นพนัน เกเร จีบหญิงไปวันๆ
แม่ด่าเช้า ด่าเย็น ผมไม่เคยสนใจ คิดแค่ว่าชีวิตเป็นของผม ผมจะทำอะไรก็ได้ จนผมมาเจอเธอ
เธอไม่เคยด่าผมเลยสักครั้ง แต่จะพูดอะไรให้ได้คิดมากกว่า เราคุยกันในฐานะพี่น้องมาตลอด
เธอแทนตัวเองว่าน้อง เรียกผมว่าพี่ แต่ผมเรียกเธอว่า 'ตัวเล็ก' วันนึงเธอโดนมีดบาดมือมา ผมเห็นก็ว่าเธอซุ่มซ่าม บ่นว่าทำอะไรทำไมไม่ระวัง
เธอถามว่าเป็นห่วงเหรอ ผมก็ตอบว่าใช่
เธอบอกว่า เธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายตัวเอง ไม่ได้ทำให้ตัวเองเจ็บ แต่ผมกำลังทำร้ายตัวเองโดยตั้งใจด้วยการสูบบุหรี่ ผมเงียบไป เธอพูดต่อว่า
พี่เป็นพี่ของน้อง น้องก็ห่วงพี่เหมือนกัน น้องไม่ได้ขอให้พี่เลิกให้ได้วันนี้หรือพรุ่งนี้ แต่น้องหวังว่าวันนึงพี่จะเลิกได้ ก่อนวันที่อะไรจะสายเกินไป
ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงกลัวคำว่าสายเกินไปจากปากเธอ แต่มันทำให้ผมพยายามลดสูบบุหรี่ลง
ช่วงรู้จักกันได้ประมาณ 3 ปี ผมไปกินเหล้ากับเพื่อน ขากลับโดนรถชน ขาหัก แขนหัก แม่ผมต้องทำงาน ไม่ค่อยมีเวลาได้มาเยี่ยม แล้วก็ไม่มีเพื่อนหน้าหมาที่ไหนมาเยี่ยมสักคน และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าแม่ป่วย เพราะผมมัวแต่ทำห่าเหวอะไรไปวันๆก็ไม่รู้ ผมยังไม่ทันออกโรงพยาบาล
แม่ก็เสีย ตอนนั้นผมทั้งเครียดทั้งแค้น ทำไมผมยังอยู่ ทำไมผมไม่ตายๆไปซะ ผมไม่มีประโยชน์อะไรกับโลกนี้เลย แม่ต่างหากที่ควรอยู่ แม่ทำงานหนัก หาเงินมาให้ผมใช้ฟุ่มเฟือยไปวันๆ
ผมกำลังคิดจะฆ่าตัวตาย เธอก็เปิดประตูเข้ามา
ถามผมว่า พี่เป็นยังไงบ้างคะ ผมกำลังอยู่ในอารมณ์นั้น เลยตะคอกเธอไปว่า ยังไม่ตาย ไม่เห็นเหรอ!?! เธอหน้านิ่ง เดินมานั่งข้างๆเตียง
ยิ้มให้ผมแล้วพูดว่า พี่ยังไม่ตายหรอก น้องรู้
เพราะพี่ยังไม่ได้พาแม่ไปเที่ยวทะเลเลย
(ผมรู้จักกับเธอมานาน ครั้งนึงเธอเคยถามว่า
ถ้ามีเงินเยอะๆ อยากไปเที่ยวที่ไหน ผมบอกว่าอยากไปทะเล แล้วแม่ก็ตะโกนมาบอกว่า พาแม่ไปด้วย) น้องรู้ว่าพี่เสียใจ แต่พี่จำได้มั้ย พี่เคยบอกว่าชีวิตเป็นของพี่ พี่จะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่ยังหายใจ ถ้าพี่ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง
ยังอยากทำฝันที่จะพาแม่ไปทะเลให้ได้
พี่ต้องสู้นะคะ ผมหันหน้าหนีเธอ แล้วตะโกนออกไปว่า
แม่ตายแล้ว จะพาไปได้ไง เธอเดินอ้อมมายืนตรงหน้าผม แล้วบอกว่าแล้วพี่รู้ไง ว่าแม่จะไม่ไป
วันนี้ยังไม่ใช่วันที่สาย พึ่ง 9 โมงเองนะ
น้องจะไม่ไปรอดูวันที่พี่ทำสำเร็จนะ แต่ระหว่างทางที่พี่กำลังจะเดินไป จะมีน้องสาวคนนี้คอยอยู่ข้างๆ น้องรู้ว่าแม่ก็คอยดูพี่อยู่เหมือนกัน
ผมจำทุกคำพูดของเธอได้ จำน้ำตาตัวเองได้
จำมือเธอที่กุมมือผมไว้ได้ หลังออกจากโรงพยาบาล ผมเลิกบุหรี่ เลิกเหล้า เงินเก็บก้อนสุดท้ายผมเรียน กศน. จนได้วุฒิ สอบนายสิบจนติด จนมียศ มีตำแหน่ง มีเงิน มีรถ มีบ้าน
และแน่นอนว่ามีตัวเล็กคอยให้กำลังใจอยู่ตลอด
ผมมีทุกอย่างพร้อมหมดแล้วในตอนนี้
เสียใจ และเสียดายที่แม่ไม่ได้เห็น แต่ผมรู้แม่คงดีใจ ผมพาแม่ไปเที่ยวทะเลหลายครั้งแล้ว
แต่ทุกครั้ง ไม่ได้มีตัวเล็กอยู่ข้างๆ เพราะเธอมีแฟนแล้ว เธอรักแฟนมาก เราคุยกันในฐานะพี่ชาย น้องสาว ไม่เคยมีอะไรเกินกว่านั้นใน
ความคิดของเธอ แต่ในความคิดผม ผมรักเธอมาตลอด อยากให้วันนี้ข้างๆเธอเป็นผม แต่เธอมีมากกว่าคำว่าซื่อสัตย์ให้แฟน ผมรู้ดี
เธอไม่มีทางนอกใจเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม เมื่อก่อนผมไม่เคยเชื่อว่ารักแท้มีจริง
ตอนนี้เธอทำให้ผมเชื่อสนิทใจแล้ว มันเกิดขึ้นกับผม แม้ไม่ใช่ในสถานะคนรัก แต่เป็นฐานะพี่ชายก็เถอะ เธอไม่เคยหวัง ไม่เคยขออะไร
มีแต่ความหวังดีให้กับผม เธอเป็นสิ่งเดียวที่ผมขาด และยอมขาด ผมอยากขอบคุณ อยากบอกรักเธอ แต่ผมทำไม่ได้ทางตรง ผมรู้ว่าเธอชอบอ่านพันทิปและหวังว่าเธอจะได้อ่านมัน
พี่รักตัวเล็กนะ