เรางมงายกับช่วงเวลาอันสั้นๆหรือเปล่า ?

คือแบบว่า...วันนั้นเราไปค่ายชุมนุมหลายร.ร.มากคะ แล้วคืนที่2เรารู้จักกับผช.คนหนึ่งอยู่กลุ่มเดียวกับเราที่ทำกิจกรรมอะคะ เขาเป็นรุ่นพี่แก่กว่าเรา3ปี อยู่จังหวัดเดียวกับเรา เราก็ชอบเขานะคะ เขามิตรภาพงดงามดีคะ(: แล้วเรากับเขาพูดเรื่องนู้นนี่นั่นมากมายคะ พักที่นั่น4คืน5วันคะ ตอนแรกๆโครตอยากกลับแต่พอเจอเขาดันไม่อยากกลับเลยคะ พอวันกลับเราก็โบกมือบายๆเขาคะ หลังจากนั้นเรากับเพื่อนเพ้อถึงเขาตลอดคะ หลังจากนั้น1อาทิตย์เราก็แอดเฟสเขาไปเพราะเขาคงไม่แอดเรามาอยู่แล้ว เราก็ทำทักผิดไปคะ เขาก็จำเราได้คะเราก็คุยเรื่องโน้นนี่นั่น3วันคะเขาบอกว่าไม่ค่อยได้เล่นเฟส พอวันที่3จบประโยคด้วยเราคะ.. เขาก็ไม่ตอบอะไรคงเพราะไม่อยากคุยมั้งหรือคงเพราะไม่ใช่ประโยคคำถามมั้ง เราก็คิดถึงเขามากคะคิดถึงแต่ก็ทำได้แค่คิดถึงอะคะ แต่เรามีคนที่เราแอบชอบแล้วด้วยคะ ก่อนที่จะไปค่ายเราเจ็บมากจากคนที่เราแอบชอบคะ แต่พอไปเหมือนได้เจอกับโลกใบใหม่ที่เราไม่เคยรู้จักอะคะ ...
เราตั้งคำถามกับตัวเองด้วยว่าควรคิดถึงใครระหว่าง
..คนที่เราแอบชอบมา1ปี ไม่เคยคุยกับเขาสักครั้งยกเว้นในเฟสบุ้ค แถมเขายังไม่ลืมแฟนเก่า
...อีกคนคือคนที่เราเจอที่ค่ายเพียงแค่5วัน ที่ได้พูดได้ยิ้มได้หัวเราะไปพร้อมๆกัน เราก็ชอบเขาคะ

ควรจะคิดถึงใครดีกว่ากันคะ...
แล้วเรางมงามกับคนที่ค่ายมากเกินไปหรือเปล่าคะ ?
หลังจากไปค่ายนั้นเราค่อยๆลืมคนที่เราแอบชอบไปเยอะมากคะ
เราคงจะคิดถึงคนที่ค่ายมากเกินไป
เรายึดติดมากหรือเปล่า?
ควรจะลืมไหม
จะต้องทำไง?