คือตามหัวข้อกระทู้ค่ะ อยากบอกว่ากระทู้นี้เป็นกระทู้เกี่ยวกับความรักเล็กน้อยๆที่เราเคยเจอครั้งหนึ่งในชีวิต แต่ขอบอกเลยว่าเป็นอะไรที่ผิดหวังเป็นอย่างมาก
เรารู้สึกชอบผู้ชายคนหนึ่งมากๆ เจอเขาครั้งแรกตอน ม.3 เราก็รู้สึกผูกพันธ์รู้สึกคุ้นหน้าตาเขามากๆค่ะ เป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก แรกๆเราก็ไม่รู้สึกชอบเขาอะไรเลย แต่ด้วยนิสัยเขาและเวลาเพียงไม่นาน ทำให้เรารู้จักกัน และกลายเป็นเพื่อนกันในเวลารวดเร็ว จนเรามั่นใจว่าเขาคือคนที่เราชอบ เขาเป็นผู้ชายเพียงไม่กี่คนที่เรากล้าพูดด้วย เล่นด้วย และยังทำดีกับเราแบบที่เราไม่เคยได้รับจากเพื่อนผู้ชายที่ไหน ทั้งติวหนังสือ ปลอบใจ เมื่อเราเจอปัญหา ยอมเป็นเพื่อนเดินไปกับเราเมื่อเห็นเราอยู่คนเดียว ทั้งๆทีเราไม่เคยเรียนห้องเดียวกัน เขาเสมอต้นเสมอปลายกับเราจนจบ ม.6 ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปเรียนที่อื่น แต่เราก็ไม่เคยเป็นแฟนกันนะค่ะ แม้เขาจะแสดงพฤติกรรมหลายอย่างให้เราเข้าใจว่าเขาชอบเรา
ผ่านมาจนกระทั่งได้เจอกันอีกครั้งโดยบังเอิญในFacebook ตอนนั่นเราอายุ 24 ปี เราไม่คบใคร และก็ยังรู้สึกคิดถึงเขาเสมอ หวังว่าสักวันจะได้เจอกันอีก แม้จะขาดการติดต่อแบบสิ้นเชิงตั้งแต่จบ ม.6 สมัยนั่นไม่ค่อยมีโซเชียล
การกลับมาคุยกันครั้งนี้ ทำให้เรารู้เวลาเปลี่ยน คนบางคนเปลี่ยน คือเราพยายามคุยกับเขาให้เหมือนตอนเรารู้จักกันตอนมัธยม แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เขาทำเหมือนเราเพิ่งรู้จักกันค่ะ แต่กับเพื่อนเราบางคนเสมอต้นเสมอปลาย แต่กับเราไม่ใช่เลย จนเราทนไม่ไหวลบเขาออกจากเฟสบุ๊คถึง 2 ครั้ง ผ่านไป 2 ปี เราก็อยากแอดเขาในเฟสอีกด้วยความคิดถึงและหวังว่านิสัยคนนี้เวลาคงเปลี่ยนนิสัยไม่เสมอต้นเสมอปลายของ
ของเขากับเราได้ เลยแอดเขาเป็นเพื่อน เขาก็รับแอดเรานะค่ะ ก็เหมือนเดิมอีกแล้ว คุยและเป็นเพื่อนกันในเฟสประมาณ 3 เดือน คราวนี้เลวร้ายกว่าเก่าบล็อกเราออกจากเฟสบุ๊คเลยค่ะ และไม่อธิบายอะไรเลย คือเหมือนอยากบล็อกก็บล็อกทั้งๆที่เราไม่เคยส่งข้อความไปกวนและส่งข้อความไปคุยไม่บ่อยด้วย คือคุยกันแบบเพื่อนค่ะ เพราะเรารู้สึกว่าคนนี้ๆคงไม่มีวันพัฒนาความสัมพันธ์เป็นแฟนกับเราได้ ทั้งๆที่เรารู้สึกชอบเขาแบบแฟนไม่เปลี่ยนแปลง
เราเคยพยายามตัดใจจากเขา เหมือนที่เขาลืมความรู้สึกดีๆที่เรามีให้เขา คืออย่างแรกที่ทำคือดูดวงเรื่องเนื้อคู่ในเว็บไซด์ว่า เราไม่ใช่คู่กันหรอก....เพื่อตัดใจจากเขา แต่รู้ไหมค่ะ ผลออกมาเป็นคู่กันทุกเว็บ เราเลิกดูดวงในเว็บตั้งแต่นั่น นอกจากวิธีนี้เรายังลองหลายวิธี แต่สุดท้ายเราก็มีบางเวลาที่อดคิดถึงเขาไม่ได้ และเราก็ไม่อยากคบใครเลย เวลามีใครมาขอคบเราหรือทำนองอยากเป็นแฟนกับเรา หน้าผู้ชายที่เราชอบมาแต่ ม.3 จะลอยขึ้นมาในสมองเลยค่ะ จนตอนนี้เราอายุจะ 30 ปีแล้ว เราก็ยังไม่ลืมเขา ยังรู้สึกชอบเขารู้สึกดีกับผู้ชายคนนั่นเหมือนเดิมค่ะ เราไม่มั่นใจว่าตอนเขาเรียนมหาลัยเขามีแฟนรึ้ปล่า จนกระทั่งเขาบล็อกเฟสเรา แต่ตามที่อ่านในเฟสก็ค่อนไปทางเขายังไม่มีใครเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราก็ไม่ได้สนใจเรื่องอนาคตเขาแล้ว เพียงแค่อยากลืมเขาเหมือนที่เขาลืมเราและบล็อกเราออกจากชีวิตได้ แต่ทำไมเรากลับทำไม่ได้ ทั้งๆที่เราก็เคยคิดนะค่ะ จะไปคิดถึงเขาทำไม เขาไม่ได้คิดถึงเราเลยสักนิด...แต่คิดแบบนี้ได้ไม่นาน ก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนเดิม
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วแก้ได้ ก็แนะนำเราด้วยค่ะ เราไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครจริงๆ
อยากกำจัดความรู้สึกแบบนี้ ใครอ่านแล้วเคยเจอปัญหานี้มีวิธีแก้ไขยังไงค่ะ ?
เรารู้สึกชอบผู้ชายคนหนึ่งมากๆ เจอเขาครั้งแรกตอน ม.3 เราก็รู้สึกผูกพันธ์รู้สึกคุ้นหน้าตาเขามากๆค่ะ เป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก แรกๆเราก็ไม่รู้สึกชอบเขาอะไรเลย แต่ด้วยนิสัยเขาและเวลาเพียงไม่นาน ทำให้เรารู้จักกัน และกลายเป็นเพื่อนกันในเวลารวดเร็ว จนเรามั่นใจว่าเขาคือคนที่เราชอบ เขาเป็นผู้ชายเพียงไม่กี่คนที่เรากล้าพูดด้วย เล่นด้วย และยังทำดีกับเราแบบที่เราไม่เคยได้รับจากเพื่อนผู้ชายที่ไหน ทั้งติวหนังสือ ปลอบใจ เมื่อเราเจอปัญหา ยอมเป็นเพื่อนเดินไปกับเราเมื่อเห็นเราอยู่คนเดียว ทั้งๆทีเราไม่เคยเรียนห้องเดียวกัน เขาเสมอต้นเสมอปลายกับเราจนจบ ม.6 ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปเรียนที่อื่น แต่เราก็ไม่เคยเป็นแฟนกันนะค่ะ แม้เขาจะแสดงพฤติกรรมหลายอย่างให้เราเข้าใจว่าเขาชอบเรา
ผ่านมาจนกระทั่งได้เจอกันอีกครั้งโดยบังเอิญในFacebook ตอนนั่นเราอายุ 24 ปี เราไม่คบใคร และก็ยังรู้สึกคิดถึงเขาเสมอ หวังว่าสักวันจะได้เจอกันอีก แม้จะขาดการติดต่อแบบสิ้นเชิงตั้งแต่จบ ม.6 สมัยนั่นไม่ค่อยมีโซเชียล
การกลับมาคุยกันครั้งนี้ ทำให้เรารู้เวลาเปลี่ยน คนบางคนเปลี่ยน คือเราพยายามคุยกับเขาให้เหมือนตอนเรารู้จักกันตอนมัธยม แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เขาทำเหมือนเราเพิ่งรู้จักกันค่ะ แต่กับเพื่อนเราบางคนเสมอต้นเสมอปลาย แต่กับเราไม่ใช่เลย จนเราทนไม่ไหวลบเขาออกจากเฟสบุ๊คถึง 2 ครั้ง ผ่านไป 2 ปี เราก็อยากแอดเขาในเฟสอีกด้วยความคิดถึงและหวังว่านิสัยคนนี้เวลาคงเปลี่ยนนิสัยไม่เสมอต้นเสมอปลายของ
ของเขากับเราได้ เลยแอดเขาเป็นเพื่อน เขาก็รับแอดเรานะค่ะ ก็เหมือนเดิมอีกแล้ว คุยและเป็นเพื่อนกันในเฟสประมาณ 3 เดือน คราวนี้เลวร้ายกว่าเก่าบล็อกเราออกจากเฟสบุ๊คเลยค่ะ และไม่อธิบายอะไรเลย คือเหมือนอยากบล็อกก็บล็อกทั้งๆที่เราไม่เคยส่งข้อความไปกวนและส่งข้อความไปคุยไม่บ่อยด้วย คือคุยกันแบบเพื่อนค่ะ เพราะเรารู้สึกว่าคนนี้ๆคงไม่มีวันพัฒนาความสัมพันธ์เป็นแฟนกับเราได้ ทั้งๆที่เรารู้สึกชอบเขาแบบแฟนไม่เปลี่ยนแปลง
เราเคยพยายามตัดใจจากเขา เหมือนที่เขาลืมความรู้สึกดีๆที่เรามีให้เขา คืออย่างแรกที่ทำคือดูดวงเรื่องเนื้อคู่ในเว็บไซด์ว่า เราไม่ใช่คู่กันหรอก....เพื่อตัดใจจากเขา แต่รู้ไหมค่ะ ผลออกมาเป็นคู่กันทุกเว็บ เราเลิกดูดวงในเว็บตั้งแต่นั่น นอกจากวิธีนี้เรายังลองหลายวิธี แต่สุดท้ายเราก็มีบางเวลาที่อดคิดถึงเขาไม่ได้ และเราก็ไม่อยากคบใครเลย เวลามีใครมาขอคบเราหรือทำนองอยากเป็นแฟนกับเรา หน้าผู้ชายที่เราชอบมาแต่ ม.3 จะลอยขึ้นมาในสมองเลยค่ะ จนตอนนี้เราอายุจะ 30 ปีแล้ว เราก็ยังไม่ลืมเขา ยังรู้สึกชอบเขารู้สึกดีกับผู้ชายคนนั่นเหมือนเดิมค่ะ เราไม่มั่นใจว่าตอนเขาเรียนมหาลัยเขามีแฟนรึ้ปล่า จนกระทั่งเขาบล็อกเฟสเรา แต่ตามที่อ่านในเฟสก็ค่อนไปทางเขายังไม่มีใครเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราก็ไม่ได้สนใจเรื่องอนาคตเขาแล้ว เพียงแค่อยากลืมเขาเหมือนที่เขาลืมเราและบล็อกเราออกจากชีวิตได้ แต่ทำไมเรากลับทำไม่ได้ ทั้งๆที่เราก็เคยคิดนะค่ะ จะไปคิดถึงเขาทำไม เขาไม่ได้คิดถึงเราเลยสักนิด...แต่คิดแบบนี้ได้ไม่นาน ก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนเดิม
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วแก้ได้ ก็แนะนำเราด้วยค่ะ เราไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครจริงๆ