มันถูกต้องแล้วหรือเปล่าครับกับการที่ผมยอมแฟนมาตลอดพอวันนึงเราไม่ยอมเค้ามันก็ถึงจุดแตกหัก

ตามหัวกระทู้เลยครับผมเป็นคนที่ยอมแฟนมาตลอดเวลาทะเลาะกันไม่ว่าเขาจะผิดหรือจะถูกผมจะเป็นฝ่ายเดินเข้าหาเขาซะส่วนใหญ่ผมจะเป็นฝ่ายยอมเขาซะส่วนใหญ่มันมีหลายครั้งมากที่ผมพยายามจะดัดนิสัยเค้าโดยการอยู่นิ่งๆไม่พูดไม่คุยไม่อะไรทั้งนั้นที่ทำแบบนี้ก็เพราะอยากจะดัดนิสัยเขาแต่สุดท้ายเขาก็หาวิธีเรียกร้องความสนใจที่รุนแรงมากๆตามสถานการณ์จนผมต้องกลับไปง้อเขาอยู่ดีบางทีเวลาทะเลาะกันผมไม่ได้ผิดผมก็อยากโดนง้อบ้าง ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมเป็นคนที่หายโกรธง่ายมากๆ ถ้าเขาตั้งใจมาขอโทษหรือง้อจริงๆ แค่บอกว่าขอโทษด้วยความตั้งใจผมก็หายแล้ว แต่...ผมไม่ค่อยได้ยินแฟนพูดซักเท่าไหร่กับคำๆนี้ส่วนใหญ่จะเป็นผมซะมากกว่าที่พูดมันบางทีเราโกรธเค้า>เค้าโกรธเราคืน>ผมง้อ เหอะๆๆ โกรธเองหายเองยังต้องมาง้อแฟนอีกต่างหาก มันก็เป็นแบบนี้จนเคยชินแต่ครั้งนี้ทะเลาะกันผมตั้งใจจริงๆแล้วว่าจะไม่อะไรทั้งนั้นอยู่นิ่งๆ ผมพูดกับเค้าแค่นิดหน่อยแล้วก็ปิดเฟสหนี บลอคไลน์ผมบอกเค้าแค่ว่าวันนี้จะเข้าไปเอาเสื้อผ้านะ(รวมถึงชุดทำงาน)เค้าก็บอกเดี๋ยวเก็บของรอแต่ผมจะเข้าไปตอนเค้าไม่อยู่ ใจจริงๆผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้เลยแต่ถ้าผมยอมเขาทุกอย่างจะต้องวนกลับไปเป็นแบบเดิมอีกใช่ไหมครับคิดแล้วเหนื่อยใจจังเลยนะครับ ผมต้องการจะดัดนิสัยเค้าไม่ใช่ต้องการจะเลิกกับเขาแต่เหมือนเค้าก็คงจะไม่ยอมอะครับ ต่างคนต่างไม่ยอม แล้วที่ผมไม่ยอมครั้งนี้ผมหวังผลครับผมหวังว่าเค้าจะคิดได้แต่ถ้าคิดไม่ได้ก็คงต้องจากกันจริงๆใช่ไหมครับเนี่ย นี้ผมทำถูกหรือเปล่าครับที่ทำแบบนี้ เห้ออออออ