" เพราะเราเป็นความลับของกันและกัน " อยากแชร์เรื่องราวความรักของเราในอีกแง่มุมนึงค่ะ

อยู่คนเดียวมันก็สบายดีนะ ไม่ได้ลำบากหรือเดือดร้อนอะไร ไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อยครั้ง ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ ปัจจุบันเรียนเสร็จ กินข้าวกับเพื่อน กลับหอ นอน ไปออกกำลังกายบาง รู้สึกชีวิตไม่มีสีสันเลย เพ

เลิกกับแฟนเก่า มาได้ 2 ปีแล้วค่ะ ซึ่งเราเป็นคนแรกของกันและกัน( เราคบกันปีกว่าๆ) ขณะนี้เราทั้งสองต่างฝ่ายต่างโสดยังไม่มีใคร แต่เรายอมรับว่าคนคุยเยอะแต่เราไม่ได้คบกันใครเพราะรอแฟนเก่าคนนั้นส่วน ผช ไม่มี

เมื่อคนๆหนึ่ง มีเจ้าของแล้ว แต่กลับถูกใจใครอีกคน.......... และใครอีกคนนั้น ก็คอยเฝ้าดูและชอบเราเช่นกัน จนถึงวันที่เราต่างเปิดใจ แล้วได้คุย ได้คบกัน......... 1 คน เป็นคนที่ไม่ได้รับรู้เรื่องราว / 1 คน

ที่ผมเข้าใจคือมีเวลาให้กันและกัน มีเวลาส่วนตัวของตัวเอง มีความเชื่อใจกัน มองอนาคตร่วมกัน คิดเผื่อกันว่าเหนื่อยมั้ย ชีวิตเป็นยังไง มุมมองแบบนี้ถือว่าเป็นคนที่โตแล้วคบกันมั้ยครับ?

หลายคนมองว่าการเดินป่าไม่ใช่แค่การไปเที่ยว แต่เป็นการเดินทางที่ต้องใช้ทั้งแรงกาย ความอดทน และจิตใจ ระหว่างทางเราอาจได้เรียนรู้การอยู่กับธรรมชาติ การพึ่งพาตัวเอง การทำงานเป็นทีม รวมถึงการได้ทบทวนตัวเอง

คือเรารู้สึกแบบนี้มาสักพักแล้วคือมันดิ่งแล้วหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย มันเป็นความรู้สึกที่แบบไม่อยากอยู่ คิดไรมองไรก็เป็นแง่ลบไปหมดเลย รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่ามากๆเลย คือเราต้องจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง ค

อยากขอคำแนะนำครับตอนนี้ผมอายุ 36 ปี ส่วนแม่เลี้ยงเดี่ยวอายุ 33 ปี มีลูกติดสองคน เป็น ผญ อายุ 12-14 ปี กับ ผญ อายุ 4 ปี และเป็นความสัมพันธ์ทางไกล เพิ่งเริ่มคุยๆ กันได้ เดือนนึง แต่รู้สึกใช่แต่มารู้ว่