เข้าเรื่องเลยเน๊อะ
คือเราแอบชอบ แอบมอง คนๆนึงอยู่ ได้สักพักใหญ่ๆ
ประมาณ3-4เดือน
เราและเขาจะออกมารอรถเมล์เพื่อไปทำงานพร้อมกัน
ขึ้นที่เดียวกัน และลงที่เดียวกัน เกือบจะทุกวัน

จากหน้าที่การงานของเขาที่เราพอจะทราบจากการดูเสื้อสูทด้านนอกที่เขาใส่ทุกๆวัน เป็นตรามหาลัยชื่อดังแห่งนึงย่านปทุมธานี และเธอคนนี้เป็นพยาบาล

จุดเปลี่ยนที่ทำให้เราออกหาเขา เพราะว่าเมื่อช่วงวันแม่ที่ผ่านมา ทางที่ทำงานเราหยุด9วัน ทำให้9วันที่หยุด เราไม่เจอเขาเลย เราก็คิดว่าเปิดงานมาก็เจอแหละ
แต่มันไม่เป็นแบบที่หวัง เพราะตั้งแต่เปิดงานมา เรายังไม่เจอเขาเลย เราก็ไม่รู้จะหายังไง เราพยายามค้นชื่อ ค้นรูปในเฟซบุ๊ค เราก็ไม่เจอเขา จนทุกวันนี้เรารู้สึกว่า เราเหมือนโรคจิต ที่คอยตามส่องชีวิตใครก็ไม่รู้

เราอยากตามหา เพราะเราอยากเจอเขาอีกสักครั้ง เผื่อเราจะรวบรวมความกล้า เข้าไปสารภาพกับเธอ เรากลัวผิดหวังนะ แต่เราอยากบอกไป ให้มันรู้ๆไปเลยดีกว่าจะมาทนคิดไปเองและทรมานตัวเองแบบทุกวันนี้
เราไม่ทราบ ว่าถ้าเธอรู้ว่าเราชอบ เธอจะดีใจมั้ย แต่เราก็อยากบอก

ปล.. เราเป็นทอมนะ และเราก็ไม่ทราบจริงๆว่าเธอจะเสียใจมั้ย ที่คนแบบเราไปรักเขา

อีกอย่าง เราและเขาน่าจะอยู่ซอยเดียวกัน เพราะทุกเช้าเราจะเห็นพ่อเขาขี่มอเตอร์ไซต์ออกมาส่งที่ป้ายรถเมล์ จากซอยที่เราอยู่เช่นกัน แต่เราก็ถามป้าๆที่ทำงาน คนเก่าๆของซอยนี้ ป้าๆก็ไม่รู้จักเลย เศร้า...

เราเคยแอบถ่ายข้างหลังเขาไว้ด้วยนะ แต่เราไม่กล้าเอาลง
เรากลัวเขามาเจอ และไม่ชอบ

เราควรทำไง นอกจากทำใจ...

เหมือนได้ระบายกลายๆ ขอบคุณนะคะ