รู้สึกตัว!! ก็อยู่ไทยซะงั้น^^ flash back to 48 days in Sumatera, Indonesia

ถ้าจะเรียกว่า 'ฝัน' ก็คงใช่ เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นในซัมเมอร์นี้มันช่าง มหัศจรรย์



ต้องบอกก่อนว่าตอนนี้เรากลับมาอยู่ไทยได้ 2 อาทิตย์เเล้ว เเละตอนนี้ก็เกิดอาการ post travel depression(การหดหู่หลังเดินทาง) อาการมันเป็นยังไงนะเหรอ??   ก็เเบบพอกลับจากการเดินทาง เราก็จะหมด spirit ไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากทำอะไรเดิมๆ หมดอาลัยตายอยาก ~~~~!!เเบบนั้นเลย
คิดถึงเเต่ชีวิตตอนอยู่ที่นู่น คิดถึงไอ้ผู้หญิงบ้าบ้าคนนึงที่ออกไปเดินทางเเทบทุกวันจนเพื่อนที่นู่นเขาให้ฉายาว่า Independent girl!! ก็ควรจะดีใจหละนะ
คิดถึงโฮสเเฟมิลี คิดถึงเพื่อนชาวอินโด คิดถึงเพื่อนจากประเทศอื่นๆที่ร่วมผจญทุกข์สุขด้วยกันถึงเเม้ว่าจะไม่เคยคุ้นหน้าตากันมาก่อน คิดถึงอาหารที่รสชาติหนักหน่วงจนต้องฝากท้องไว้กับขนมปังเเละเนยถั่วประจำกายทุกๆเช้า คิดถึงความน่ารักเเละความแปลกประหลาดหลุดโลกของประเทศโลกอินโดนีเซียนี้ คิดถึงมันซะทุกอย่าง

ู^^^ถึงกับขนาดว่าจะจองตั๋วกลับไปใหม่เลยทีเดียวเชียว^^^^

ไอ้ทริปนี้มันดียังไงนะเหรอ
มาจะกล่าวบทไป~~~ เอ้ย!!!!! มาจะฟังไหมเล่า เอ้ย!!~~~ มาจะเล่าให้ฟังง เอ้ย+ถูกเเล้ว
       เรื่องราวมันมีอยู่ว่า
4 วันก่อนกลับมาไทย หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่ชีวิตอยู่นู่นได้เกือบ  6 อาทิตย์ เราเดินทางออกจากสุมาตราที่ที่เราอยู่ มุ่งสู่บันดุงเเละจาการ์ตาที่ตั้งอยู่บนเกาะชวา หรือ จาฟา นั่นเอง