พยามช่วยที่บ้านลดค่าใช้จ่ายแต่เหมือนทำสวนทางกันทำไงดีคะ

คือเราอยู่ของมหาลัย ส่วนพ่อทำงานคนเดียวแล้วต้องส่งเงินมาให้เราใช้ซึ่งมหาลัยใช้เงินเยอะค่ะ ค่าหอเราหารกับเมทจะตกประมาณ2000 ได้เงินกิน3000ต่อเดือนแล้วยังมีค่าใช้จ่ายอื่นๆอีก เราก็บอกพ่อว่าให้ลดค่ากินเราเป็น2500 เรามีน้องสาวอยู่ ม.ปลายค่ะค่าใช้จ่ายก็เยอะพอๆกันแล้วเราขึ้นปี1 น้อง ขึ้น ม.4 พึ่งจ่ายค่าเทอมค่าชุดเลยค่ะหลายหมื่นเลย บางวันมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมก็ใช้เงินที่ได้มาจ่ายค่ะไม่ขอเพิ่ม บางวันเรากินแค่ขนมปังเซเว่น15บาทกับนม1กล่องกินช่วงใกล้กลางวันหน่อยแล้วเย็นกินน้ำเต้าหู้5บาทถือว่าอิ่มค่ะ แต่พอกลับบ้านไปเราก็จะเห็นพ่อซื้อนู้นซื้อนี้บางให้น้องบ้างแล้วมันเป็นของไม่จำเป็น ซึ่งในแต่ละเดือนรายรับของพ่อไม่พอจริงๆมีหลายอย่างต้องผ่อน พ่อก็มีบ่นบ้างว่าไม่มีเงินต้องเอาทองไปจำนำต้องไปยืมเงินคนอื่น เราก็ช่วยประหยัดแล้วแต่ทำไมเหมือนทำสวนทางกันคะ ของบางอยางถูกกว่าของที่พ่อกับน้องซื้ออีกแต่เราก็พยามคิดว่ามันไม่สำคัญแล้วผ่านมันไป เพราะกลัวเป็นภาระให้พ่ออีก แต่พอเห็นแบบนี้บ่อยๆเราก็รู้สึกเสียใจค่ะที่เหมือนพยามคนเดียว
ถ้าบ่นยาวไปขออภัยนะคะอึดอัดจริงๆ