เราค่อนข้างคิดมากตอนนี้เพราะว่าเราไม่รู้จะเลือกเรียนอะไรดีระหว่างมหาลัยในอเมริกาซึ่งไม่ตรงกับคณะที่อยากได้กับกลับไปเรียนที่ไทยแล้วเสี่ยงรอสอบคณะที่อยากได้
ต้องขอบอกก่อนค่ะว่าตอนนี้ อายุ 16 ปี และมีโอกาสมาแลกเปลี่ยนที่อเมริกาเหตุผลที่เลือกไม่ได้เพราะ1.เรามีงบในการเรียนต่อประมาณไม่เกิน 7-8 ล้านเท่านั้นหรืออาจจะมีมากกว่านั้นแต่จะต้องรบกวนพ่อมากขึ้น และ 2.ครอบครัวเราไม่ใช่ครอบครัวที่ใช้เงินกระเป๋าเดี่ยวกันและคุณพ่อทำงานส่งเราเรียนเพียงคนเดี่ยวแล้วท่านอายุมากเเล้ว (55 ปี) ซึ่งเรามีแผนในอนาคตว่าอยากจะรีบทำงานหาเงินมาคืนให้ท่านใช้ เพราะพ่อกับแม่เราส่งเราเรียนแต่ไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนไกลๆ แม่เรายังไม่เคยไปต่างประเทศเลยท่านทำงานค่อนข้างหนักมากเราไม่อยากให้พ่อแม่เราทำงานหนักตอนที่อายุมากแต่ตัวเราก็มีความฝันที่จะเรียนให้สูงที่สุดเพื่ออนาคตที่มั่นคงถึงแม้ว่าหลายคนจะบอกว่าทำไมต้องเรียนเมืองนอกส่วนตัวเรามีเหตุผลคือเราอยากรีบเรียนจบและทำงาน(เพราะเราสามารถเข้ามหาลัยที่อเมริกาได้เลยเพราะเราจบเกรด 12 ปีนี้ แต่ถ้าเรากลับไทยจะต้องเสียเวลาอีก 2 ปีกว่าจะจบมัธยม)และเราคิดว่าจบเมืองนอกเราจะมั่นคงและพ่อแม่เราจะมีหน้ามีตา
อันนี้ขอพูดเพิ่มเติมนะคะ
พ่อเรามีลูก4คนค่ะซึ่งเราเป็นคนเล็กสุด
พี่คนโตสุดอายุห่างจากเราค่อนข้างเยอะพี่เขาจะ 30 แล้ว คุณพ่อส่งไปเรียนครุศาสตร์ที่ประเทศจีนค่ะพอกลับบ่านพี่บอกว่าอยากเปิดโรงเรียนสอนภาษาพ่อเลยซื้อบ้านที่พัทยาให้เพื่ออยู่อาศัยและสอนหนังสือแต่สอนอยู่ได้ไม่ถึงปีก็เลิกสอนและขอต่อปริญาโท BMI พ่ออนุญาติแต่พอเรียนจบก็ไม่ทำงานมา 2 ปีแล้วปีนี้เพิ่งเริ่มทำงานเป็นพนักงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง (เราไม่ได้อยากว่าพี่สาวนะคะแต่เรารู้สึกว่าเราค่อนข้างผิดหวังเพราะจบจากต่างประเทศและจบโทกลับปล่อยให้ตัวเองอายุมากและได้การงานที่ไม่ดีเท่าไหร่สำหรับเรา)เพราะพ่อซื้อบ้านและรถ Accord ให้ขับตอนที่เรียนเราคิดว่าพ่อคงหวังกับพี่มากและคงผิดหวังเหมือนกับเรา
คนที่สองพี่ชายคนรอง พี่คนนี้เรียนไม่ดีอยู่แล้วค่ะไม่เคยได้เกรดมากกว่า 2 เราคิดว่าพ่อคงไม่ได้หวังอะไรมากแต่พ่อก็รักและแค่หวังให้พี่ชายดูแลตัวเองได้ในอนาคต
คนที่สามพี่สาวอีกคนค่ะ พี่คนนี้เราค่อนข้างภูมิใจและรักมากเพราะพี่เราคนนี้ไม่ใช่ลูกแท้ของพ่อ (แม่เราจึงเป็นคนส่งเสียค่าเล่าเรียน) พี่ของเราตอนเด็กเรียนโรงเรียนวัดค่ะไม่มีโอกาสได้ไปในเมืองพี่เราเป็นเด็กขยันมากสอบได้ที่ 1 ตลอด ทั้งที่ชีวิตค่อนข้างลำบากต้องปั่นจักรยานไปเรียนเองไม่เคยได้เห็นหน้าแม่เลยเพราะแม่เราทำงานเป็นพยาบาลกลับบ้านดึกและไปเช้ามาก(ตอนนั้นแม่ยังไม่เจอพ่อค่ะ)ญาติๆคนอื่นๆก็ดูถูกว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ(พ่อแท้ๆพี่เขาเสียตั้งแต่ 1 ขวบ)แต่พอแม่แต่งงานกับพ่อแล้วมีเรา พ่อกับแม่ก็ย้ายไปอยู่ในเมืองพ่อเราค่อนข้างมีฐานะและทำให้พี่เราได้เรียนในเมืองตอน ป.4 หลังจากนั้นก็ยังได้ที่ 1 มาตลอกเรียนมัธยมก็ได้ 3.9-4.00 ตลอดและตอนนี้กำลังเรียนเภสัรอยู่ที่มหาลัยในไทยค่ะ เราคิดว่าพ่อแม่ค่อนข้างภูมิใจในตัวพี่เพราะว่าไปไหนพ่อแม่ก็คุยอวดเรื่องพี่เรียนเภสัรตลอดเลย แต่เราก็ยังคิดรู้สึกผิดต่อพี่เพราะพี่เราไม่มีโอกาสเท่าคนอื่นๆไม่งั้นพี่เราคงไปได้ไกลกว่านี้
มาถึงตัวเราขอบอกก่อนว่าเราไม่มีพี่พ่อแม่เดี่ยวกันพี่ 2 คนโตเป็นลูกติดพ่อ อีกคนเป็นลูกติดแม่แต่พี่ 2 คนโตอายุห่างกันมากจึงไม่ค่อยสนิทเท่าแต่เราก็รักพี่ทุกคนนะคะ
เราเป็นเด็กที่ตอนเด็กเราไม่เอาไหนเลยค่ะไม่อยากไปโรงเรียนผลการเรียนตกต่ำตลอดแต่พอขึ้น ป.3-4 พ่อเรามีของรางวัลให้เป็นโทรศัพท์เราเลยตั้งใจเรียนมากๆจนได้เกรด 3.9 และหลังจากนั้นก็ได้ 3.9-4.00 มาแล้วมาตกตอนปีที่แล้วมอปลายเพราะมาเรียน สายวิทย์แต่ 2 ภาษาได้ 3.7 ค่ะแล้วมาแลกเปลี่ยน
เพราะว่าพี่คนอื่นๆยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่แม่เราจึงตั้งความหวังที่เราสูงมากส่วนพ่อไม่พูดอะไรแต่เรารู้สึกค่ะว่าพ่อหวังเรามากนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลและเป้าหมายในชีวิตเรา
เข้าเรื่อง
ความจริงเราอยากเป็นหมอหรือทันตแพทย์มาก
แต่ถ้าเราเรียนที่ไทย
1.เราต้องเสียเวลาอีก 2 ปี
2.เราเองไม่มั่นใจเลยว่าจะติดไหมเพราะมันยากมาก
แต่ถ้าเรียนที่อเมริกา/แคนนาดาหรืออังกฤษ
อเมริกา/แคนนาดา
-ใช้ค่าใช้จ่ายสูงมากแล้วยังใช้เวลานานมากๆกว่าจะสำเร็จการศึกษาแล้วทำงานได้
อังกฤษ
-ใช้ค่าใช้จ่ายสูงกว่าอเมริกามาก ( 20 ล้านบาท)
-เราไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับมหาลัยของอังกฤษเลย
กับอีกประเด็นคือ
เราสามารถเรียนมหาลัยในอเมริกาได้เราคิดว่าเราสามารถสอบเรียนวิศวะได้แน่ แต่เราไม่มั่นใจว่าจะสอบเภสัรได้ไหม
แต่ 2 อย่างนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราฝันไว้แต่เราเองก็ไม่มั่นใจว่ากลับไทยไปจะทำตามฝันได้
-เรียนจบเร็วขึ้น 2 ปี
-มีโอกาสทำงานเก็บทุนที่อเมริกา 1-2 ปี
-ถ้าเป็นไปได้ในอนาคตอยากทำงานสักอย่างที่นี่เพราะมีคนรู้จักที่นี่และมีโฮสด้วย
ระหว่างเสี่ยงเรียนสิ่งที่อยากเป็นกับเรียนในสิ่งที่แน่นอนกับอนาคตและพ่อแม่
ต้องขอบอกก่อนค่ะว่าตอนนี้ อายุ 16 ปี และมีโอกาสมาแลกเปลี่ยนที่อเมริกาเหตุผลที่เลือกไม่ได้เพราะ1.เรามีงบในการเรียนต่อประมาณไม่เกิน 7-8 ล้านเท่านั้นหรืออาจจะมีมากกว่านั้นแต่จะต้องรบกวนพ่อมากขึ้น และ 2.ครอบครัวเราไม่ใช่ครอบครัวที่ใช้เงินกระเป๋าเดี่ยวกันและคุณพ่อทำงานส่งเราเรียนเพียงคนเดี่ยวแล้วท่านอายุมากเเล้ว (55 ปี) ซึ่งเรามีแผนในอนาคตว่าอยากจะรีบทำงานหาเงินมาคืนให้ท่านใช้ เพราะพ่อกับแม่เราส่งเราเรียนแต่ไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนไกลๆ แม่เรายังไม่เคยไปต่างประเทศเลยท่านทำงานค่อนข้างหนักมากเราไม่อยากให้พ่อแม่เราทำงานหนักตอนที่อายุมากแต่ตัวเราก็มีความฝันที่จะเรียนให้สูงที่สุดเพื่ออนาคตที่มั่นคงถึงแม้ว่าหลายคนจะบอกว่าทำไมต้องเรียนเมืองนอกส่วนตัวเรามีเหตุผลคือเราอยากรีบเรียนจบและทำงาน(เพราะเราสามารถเข้ามหาลัยที่อเมริกาได้เลยเพราะเราจบเกรด 12 ปีนี้ แต่ถ้าเรากลับไทยจะต้องเสียเวลาอีก 2 ปีกว่าจะจบมัธยม)และเราคิดว่าจบเมืองนอกเราจะมั่นคงและพ่อแม่เราจะมีหน้ามีตา
อันนี้ขอพูดเพิ่มเติมนะคะ
พ่อเรามีลูก4คนค่ะซึ่งเราเป็นคนเล็กสุด
พี่คนโตสุดอายุห่างจากเราค่อนข้างเยอะพี่เขาจะ 30 แล้ว คุณพ่อส่งไปเรียนครุศาสตร์ที่ประเทศจีนค่ะพอกลับบ่านพี่บอกว่าอยากเปิดโรงเรียนสอนภาษาพ่อเลยซื้อบ้านที่พัทยาให้เพื่ออยู่อาศัยและสอนหนังสือแต่สอนอยู่ได้ไม่ถึงปีก็เลิกสอนและขอต่อปริญาโท BMI พ่ออนุญาติแต่พอเรียนจบก็ไม่ทำงานมา 2 ปีแล้วปีนี้เพิ่งเริ่มทำงานเป็นพนักงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง (เราไม่ได้อยากว่าพี่สาวนะคะแต่เรารู้สึกว่าเราค่อนข้างผิดหวังเพราะจบจากต่างประเทศและจบโทกลับปล่อยให้ตัวเองอายุมากและได้การงานที่ไม่ดีเท่าไหร่สำหรับเรา)เพราะพ่อซื้อบ้านและรถ Accord ให้ขับตอนที่เรียนเราคิดว่าพ่อคงหวังกับพี่มากและคงผิดหวังเหมือนกับเรา
คนที่สองพี่ชายคนรอง พี่คนนี้เรียนไม่ดีอยู่แล้วค่ะไม่เคยได้เกรดมากกว่า 2 เราคิดว่าพ่อคงไม่ได้หวังอะไรมากแต่พ่อก็รักและแค่หวังให้พี่ชายดูแลตัวเองได้ในอนาคต
คนที่สามพี่สาวอีกคนค่ะ พี่คนนี้เราค่อนข้างภูมิใจและรักมากเพราะพี่เราคนนี้ไม่ใช่ลูกแท้ของพ่อ (แม่เราจึงเป็นคนส่งเสียค่าเล่าเรียน) พี่ของเราตอนเด็กเรียนโรงเรียนวัดค่ะไม่มีโอกาสได้ไปในเมืองพี่เราเป็นเด็กขยันมากสอบได้ที่ 1 ตลอด ทั้งที่ชีวิตค่อนข้างลำบากต้องปั่นจักรยานไปเรียนเองไม่เคยได้เห็นหน้าแม่เลยเพราะแม่เราทำงานเป็นพยาบาลกลับบ้านดึกและไปเช้ามาก(ตอนนั้นแม่ยังไม่เจอพ่อค่ะ)ญาติๆคนอื่นๆก็ดูถูกว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ(พ่อแท้ๆพี่เขาเสียตั้งแต่ 1 ขวบ)แต่พอแม่แต่งงานกับพ่อแล้วมีเรา พ่อกับแม่ก็ย้ายไปอยู่ในเมืองพ่อเราค่อนข้างมีฐานะและทำให้พี่เราได้เรียนในเมืองตอน ป.4 หลังจากนั้นก็ยังได้ที่ 1 มาตลอกเรียนมัธยมก็ได้ 3.9-4.00 ตลอดและตอนนี้กำลังเรียนเภสัรอยู่ที่มหาลัยในไทยค่ะ เราคิดว่าพ่อแม่ค่อนข้างภูมิใจในตัวพี่เพราะว่าไปไหนพ่อแม่ก็คุยอวดเรื่องพี่เรียนเภสัรตลอดเลย แต่เราก็ยังคิดรู้สึกผิดต่อพี่เพราะพี่เราไม่มีโอกาสเท่าคนอื่นๆไม่งั้นพี่เราคงไปได้ไกลกว่านี้
มาถึงตัวเราขอบอกก่อนว่าเราไม่มีพี่พ่อแม่เดี่ยวกันพี่ 2 คนโตเป็นลูกติดพ่อ อีกคนเป็นลูกติดแม่แต่พี่ 2 คนโตอายุห่างกันมากจึงไม่ค่อยสนิทเท่าแต่เราก็รักพี่ทุกคนนะคะ
เราเป็นเด็กที่ตอนเด็กเราไม่เอาไหนเลยค่ะไม่อยากไปโรงเรียนผลการเรียนตกต่ำตลอดแต่พอขึ้น ป.3-4 พ่อเรามีของรางวัลให้เป็นโทรศัพท์เราเลยตั้งใจเรียนมากๆจนได้เกรด 3.9 และหลังจากนั้นก็ได้ 3.9-4.00 มาแล้วมาตกตอนปีที่แล้วมอปลายเพราะมาเรียน สายวิทย์แต่ 2 ภาษาได้ 3.7 ค่ะแล้วมาแลกเปลี่ยน
เพราะว่าพี่คนอื่นๆยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่แม่เราจึงตั้งความหวังที่เราสูงมากส่วนพ่อไม่พูดอะไรแต่เรารู้สึกค่ะว่าพ่อหวังเรามากนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลและเป้าหมายในชีวิตเรา
เข้าเรื่อง
ความจริงเราอยากเป็นหมอหรือทันตแพทย์มาก
แต่ถ้าเราเรียนที่ไทย
1.เราต้องเสียเวลาอีก 2 ปี
2.เราเองไม่มั่นใจเลยว่าจะติดไหมเพราะมันยากมาก
แต่ถ้าเรียนที่อเมริกา/แคนนาดาหรืออังกฤษ
อเมริกา/แคนนาดา
-ใช้ค่าใช้จ่ายสูงมากแล้วยังใช้เวลานานมากๆกว่าจะสำเร็จการศึกษาแล้วทำงานได้
อังกฤษ
-ใช้ค่าใช้จ่ายสูงกว่าอเมริกามาก ( 20 ล้านบาท)
-เราไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับมหาลัยของอังกฤษเลย
กับอีกประเด็นคือ
เราสามารถเรียนมหาลัยในอเมริกาได้เราคิดว่าเราสามารถสอบเรียนวิศวะได้แน่ แต่เราไม่มั่นใจว่าจะสอบเภสัรได้ไหม
แต่ 2 อย่างนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราฝันไว้แต่เราเองก็ไม่มั่นใจว่ากลับไทยไปจะทำตามฝันได้
-เรียนจบเร็วขึ้น 2 ปี
-มีโอกาสทำงานเก็บทุนที่อเมริกา 1-2 ปี
-ถ้าเป็นไปได้ในอนาคตอยากทำงานสักอย่างที่นี่เพราะมีคนรู้จักที่นี่และมีโฮสด้วย