Asian Economics Community - AEC เป็นโครงการเพื่อเปิดเสรีที่จะเอื้อให้เกิดการค้าการลงทุน การท่องเที่ยว และ "โอกาส" ของแรงงานทุกระดับของกลุ่มประเทศอาเซียน ภายใต้ข้อตกลงและกฎหมายที่จะ "เกลี่ย" ผลประโยชน์ให้ได้อย่างลงตัวแบบ วิน วิน กับทุกฝ่าย ซึ่งทำได้ยากมากหากมองเรื่อง "ความพร้อม" ทั้งทางคุณภาพและทัศนะคติของคนในประเทศกำลังพัฒนา ... แม้แต่กลุ่มสหภาพยุโรป-EU ก็เป็นตัวอย่างที่ดี ด้วยแม้ว่าจะมีความพร้อมในหลายๆด้านในฐานะเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว แต่ก็เกิดปัญหาโลกแตกที่ยากจะแก้ไขอย่างที่เห็นกัน
อย่างไรก็ตาม ถ้าหากมีการผลักดันคอนเส็ปต์นี้จนเกิดขึ้นได้จริงสักวัน ใครจะได้ผลประโยชน์มากกว่า หรือใครจะดูเสียเปรียบมากกว่า ในสายตาของท่าน?
ในความเห็นส่วนตัว ถ้าเป็นไปตามคอนเซ็ปต์ที่งดงามตามคาดหวัง ผมมองว่า ประเทศสิงคโปร์ มาเลเซีย ไทย(ตามลำดับ) จะได้เปรียบเรื่องของความพร้อมในการ การลงทุน และจะได้แรงงานในทุกระดับจากทุกสาขาอาชีพหมุนเวียนทำงานให้ ส่วนสมาชิกที่มีความพร้อมน้อยกว่า ก็จะได้โอกาสในการพัฒนา และเม็ดเงินจากเพื่อนบ้านที่จะเข้าไปลงทุน ... จะเกิดการปฏิรูปและการพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรมของ ระบบลอจิสติกส์ เพื่อเชื่อมโยงกันในการเดินทางและการขนส่งของภูมิภาคในทุกมิติ การเคลื่อนย้ายของแรงงานจากประเทศที่มีค่าแรงต่ำ รวมไปถึงเพิ่มอำนาจในการต่อรองด้านการค้าการลงทุน และแก้ไขข้อขัดแย้งข้อพิพาทกับประเทศมหาอำนาจด้วย
ในทางปฏิบัติ ผมว่าจะสร้างปัญหาให้กับหลายประเทศ ในขณะบางประเทศที่มีความพร้อมและศักยภาพด้านเม็ดเงินลงทุน เทคโนโลยี และการเมืองที่นิ่ง จะได้รับอานิสงค์จากการรวมตัวภายใต้โครงการนี้อย่างมาก ... และผมยังมองว่า หลายประเทศรวมถึงไทย ยังไม่พร้อมที่จะเข้าร่วม หากยังแก้ปัญหาหลายๆอย่างภายในของตัวเองไม่ได้ ... เอาแค่เรื่อง วีซ่า เพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ(ที่จะทำให้คล้ายกับ แชงเก้น ของ EU) ยังไม่สำเร็จไปถึงไหนกันเลย ดังนั้น การจะเชื่อมือเชื่อใจกันให้มีการใช้เงินสกุลเดียวกัน มีความยืดหยุ่นผ่อนปรนเรื่องการโยกย้ายแรงงานและการอยู่อาศัย การสานประโยชน์จากการค้าการลงทุน ฯลฯ ผมมองไม่เห็นความสำเร็จที่จะทำได้จริงๆเลย
ฉะนั้น มาถึงเวลานี้ ผมจึงคิดว่าเป็นการดีแล้วที่เรื่อง AEC ได้เงียบๆไป รอให้ประเทศไทยพร้อมและแกร่งในเรื่องการต่อรองกับเพื่อนบ้านบางประเทศเสียก่อน ค่อยคิดกันใหม่ เพราะถ้าฝืนเดินหน้าต่อ ประเทศในอาเซียนส่วนใหญ่จะมีแต่เสียมากกว่าได้ จะเกิดความผิดพลาดจนเป็นปัญหาในอนาคตอย่างยากจะแก้ไข ... เปรียบได้อย่าง เพื่อนๆหลายคนลงทุนทำการค้าด้วยกัน คนนึงมีเงินมีไอเดีย อีกคนมีแค่แรง ทำไปทำมาไม่สำเร็จก็จะโทษกันเองจนอาจเสียเพื่อนได้ง่ายๆ
.
.
.
.
เกมส์กีฬาอาเซียน สะท้อนอะไร ... และ ใครได้ใครเสียใครเสีย กับ Asian Economics Community - AEC ?
อย่างไรก็ตาม ถ้าหากมีการผลักดันคอนเส็ปต์นี้จนเกิดขึ้นได้จริงสักวัน ใครจะได้ผลประโยชน์มากกว่า หรือใครจะดูเสียเปรียบมากกว่า ในสายตาของท่าน?
ในความเห็นส่วนตัว ถ้าเป็นไปตามคอนเซ็ปต์ที่งดงามตามคาดหวัง ผมมองว่า ประเทศสิงคโปร์ มาเลเซีย ไทย(ตามลำดับ) จะได้เปรียบเรื่องของความพร้อมในการ การลงทุน และจะได้แรงงานในทุกระดับจากทุกสาขาอาชีพหมุนเวียนทำงานให้ ส่วนสมาชิกที่มีความพร้อมน้อยกว่า ก็จะได้โอกาสในการพัฒนา และเม็ดเงินจากเพื่อนบ้านที่จะเข้าไปลงทุน ... จะเกิดการปฏิรูปและการพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรมของ ระบบลอจิสติกส์ เพื่อเชื่อมโยงกันในการเดินทางและการขนส่งของภูมิภาคในทุกมิติ การเคลื่อนย้ายของแรงงานจากประเทศที่มีค่าแรงต่ำ รวมไปถึงเพิ่มอำนาจในการต่อรองด้านการค้าการลงทุน และแก้ไขข้อขัดแย้งข้อพิพาทกับประเทศมหาอำนาจด้วย
ในทางปฏิบัติ ผมว่าจะสร้างปัญหาให้กับหลายประเทศ ในขณะบางประเทศที่มีความพร้อมและศักยภาพด้านเม็ดเงินลงทุน เทคโนโลยี และการเมืองที่นิ่ง จะได้รับอานิสงค์จากการรวมตัวภายใต้โครงการนี้อย่างมาก ... และผมยังมองว่า หลายประเทศรวมถึงไทย ยังไม่พร้อมที่จะเข้าร่วม หากยังแก้ปัญหาหลายๆอย่างภายในของตัวเองไม่ได้ ... เอาแค่เรื่อง วีซ่า เพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ(ที่จะทำให้คล้ายกับ แชงเก้น ของ EU) ยังไม่สำเร็จไปถึงไหนกันเลย ดังนั้น การจะเชื่อมือเชื่อใจกันให้มีการใช้เงินสกุลเดียวกัน มีความยืดหยุ่นผ่อนปรนเรื่องการโยกย้ายแรงงานและการอยู่อาศัย การสานประโยชน์จากการค้าการลงทุน ฯลฯ ผมมองไม่เห็นความสำเร็จที่จะทำได้จริงๆเลย
ฉะนั้น มาถึงเวลานี้ ผมจึงคิดว่าเป็นการดีแล้วที่เรื่อง AEC ได้เงียบๆไป รอให้ประเทศไทยพร้อมและแกร่งในเรื่องการต่อรองกับเพื่อนบ้านบางประเทศเสียก่อน ค่อยคิดกันใหม่ เพราะถ้าฝืนเดินหน้าต่อ ประเทศในอาเซียนส่วนใหญ่จะมีแต่เสียมากกว่าได้ จะเกิดความผิดพลาดจนเป็นปัญหาในอนาคตอย่างยากจะแก้ไข ... เปรียบได้อย่าง เพื่อนๆหลายคนลงทุนทำการค้าด้วยกัน คนนึงมีเงินมีไอเดีย อีกคนมีแค่แรง ทำไปทำมาไม่สำเร็จก็จะโทษกันเองจนอาจเสียเพื่อนได้ง่ายๆ
.
.
.
.