สวัสดีคะ ตามหัวข้อเรื่องเลยคะ ตอนนี้เราอายุ 17 ปีคะ และช่วงอายุนี้เชื่อว่าใครๆหลายคนอาจจะเครียดกันเยอะ
เพราะไหนจะเรื่องเรียนต่อ เรื่องความรัก เรื่องเพื่อน และเรื่องครอบครัว เราก็เป็นเหมือนเด็กทั่วๆไปที่มีปัญหาเรื่องแบบนี้บ่อยๆ (ยกเว้นเรื่องความรักนะคะ เพราะเรื่องแบบนี้เราไม่ค่อยยุ่ง ) ส่วนมากเราจะเครียดเรื่องเพื่อนมากกว่าคะ ขอบอกก่อนนะคะ เราเป็นคนนิสัยเวลาอยู่กับเพื่อนและที่บ้านไม่เหมือนกัน
อยู่กับเพื่อนเราตะเป็นอีกแบบ ส่วนอยู่ที่บ้านเราก็จะเป็นเราในอีกแบบ เช่นเวลาเราอยู่กับเพื่อน เราจะดูมีมารยาท ( หมายถึง ไม่แย่งเพื่อนพูด รับฟังความคิดเห็นของเพื่อน ) หัวโลกอ่อนต่อโลก เช่น เวลาเพื่อนพูดอะไรกันเรามักจะไม่เข้าใจ เรามักจะเตือนเพื่อนเสมอเรื่องท่านั่ง เรื่องการแต่งตัวที่ดูโป๊เกินไป
เราก็มีข้อเสียนะ คือ ฟังและพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำให้เวลาใครเป็นเพื่อนเราต้องอธิบายให้เราฟังซ้ำๆ เป็นคนยอมเพื่อนเวลาเพื่อนพูดอะไรเราได้หมด
ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของเพื่อน จนบ้างครั้งเพื่อนก็หาว่าเราไม่ใส่ใจ ( ในความคิดเราคือ ถ้าเขาอยากบอกเขาก็คงจะบอกเอง ) และถ้าก็เป็นคน ร่าเริง เฮฮา แต่ไม่ปาร์ตี้ เพราะไม่เที่ยวกลางคืน เราเรียกได้ว่านิสัยเป็นเด็กมากๆๆ ถ้าเทียบกับเพื่อนๆเราในห้องเรียนนะคะ นี้คือนิสัยของเราคะ เดียวเราจะเล่าเรื่องเพื่อนเราให้ฟังก่อนนะคะ คือเราเป็นคนที่มีเพื่อนไม่มาก มีคนรู้จักไม่ค่อยเยอะเพราะเราอยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยชอบออกไปไหน เพราะแบบนี้มักคะ ถึงทำให้เราไม่มีสังคม
จะบอกส่าไม่มีเลยไม่ได้ เพราะเวลาอยู่ที่โรงเรียนเราก็มีเพื่อนนะคะ เราคุยได้กับทุกคนคะ แต่ถ้าถามว่าใครคือเพื่อนสนิทเรา เราก็ตอบไม่ได้นะคะ เหมือนลำบากที่จะตอบ เรามีความรู้สึกว่าเราเหมือนไม่มีเพื่อนสนิท เหมือนไม่ได้สนิทกับใครในห้องเลย นี้คือความรู้สึกเรานะคะ เพราะเวลาเราเริ่มจะสนิทกับใครแล้วเขามักจะทำตัวสบายเกินนน ( เช่น พูดคำหยาบ เอาของเราไปแบบไม่ขอ และอีกมากมายคะ ) แต่พอเราได้เว้นช่องว่างไว้บ้าง ทำให้เรารู้สึกสบายใจขึ้นมาก เพราะเขาดูมีมารยาทกับเราเยอะคะ ( จริงๆเราก็ไม่ได้มีมารยาทมากนะคะ ถามว่าเราพูดคำหยาบคาบเราพูดคะ แต่แค่บางสิ่งที่เรารู้ว่าตัวเขาไม่ชอบให้เราทำใส่เขาแน่ๆ แต่เขากลับมาทำใส่เราเฉยเลย ) เราเคยมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เขาต่างกับเรามากคะ เขาแต่งตัวเก่ง น่าตาถือว่าดี เก่ง และมั่นใจในตัวเองมาก แต่เขากลับสกปกคะ มีเหตุการณ์2 อย่างที่มากไปจริงๆ คือ เหตุการณ์แรกคือ เราอยากกินมะม่วงคะ เราเลยถามเขาว่า ลงไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม เขาตอบกลับมาว่า ลงไปเองสิ ถ้าไม่ลงไปก็ไม่ได้ แ*ก หรอก คำพูดนี้เขาพูดมาคือ เราไม่ได้คิดอะไรนะคะ เราเป็นคนสบายๆชิวๆ เลยไม่ค่อยคิดไรมาก พอเราไปซื้อมา และตั้งไว้ที่ห้องเรียน เพราะครูมาเรียกเราไปพบเรื่องกิจกรรม เราก็ไป แต่ปรากฏว่าพอเรากลับมามะม่วงเราหมดแล้วคะ เพราะเพื่อนคนนั่นเอาไปคิด แล้วยังมาหัวเราะกับเราแล้วบอกเราว่า กูใจดีนะเนี้ยกินให้เพราะกลัวจะอ้วน พอเขาพูดแบบนั้นพร้อมหัวเราะ ทำให้เราทำอะไรไม่ถูกคะ ถามว่าโกรธไหม โกรธคะ แต่เราเลือกจะไม่พูด ( เพราะ ขี้เกียจคะ ) ส่วนเหตุการณ์ที่ 2 วันนั้นเราซื้อข้าวเหนียวไก่ทอดมาคะ และอยู่เจาก็มากิน กินไม่ว่างนะคะ พอกินเสร็จแล้วไก่ติดฟันไปเอาก้านไม้กว้าดที่ใช้แล้ว หลังห้องเรียน *** ใช้แล้ว *** มาแคะฟันคะ เหตุการณ์นั้นทำให้เราและเพื่อนๆในห้องอึ้งไปเลยคะ
แค่นี้ก่อนนะคะ ง่วงนอนเดียวมาต่อคะ เพราะมีอีกยาวมากกกก
มีปัญหา เรื่องเพื่อนและ....
เพราะไหนจะเรื่องเรียนต่อ เรื่องความรัก เรื่องเพื่อน และเรื่องครอบครัว เราก็เป็นเหมือนเด็กทั่วๆไปที่มีปัญหาเรื่องแบบนี้บ่อยๆ (ยกเว้นเรื่องความรักนะคะ เพราะเรื่องแบบนี้เราไม่ค่อยยุ่ง ) ส่วนมากเราจะเครียดเรื่องเพื่อนมากกว่าคะ ขอบอกก่อนนะคะ เราเป็นคนนิสัยเวลาอยู่กับเพื่อนและที่บ้านไม่เหมือนกัน
อยู่กับเพื่อนเราตะเป็นอีกแบบ ส่วนอยู่ที่บ้านเราก็จะเป็นเราในอีกแบบ เช่นเวลาเราอยู่กับเพื่อน เราจะดูมีมารยาท ( หมายถึง ไม่แย่งเพื่อนพูด รับฟังความคิดเห็นของเพื่อน ) หัวโลกอ่อนต่อโลก เช่น เวลาเพื่อนพูดอะไรกันเรามักจะไม่เข้าใจ เรามักจะเตือนเพื่อนเสมอเรื่องท่านั่ง เรื่องการแต่งตัวที่ดูโป๊เกินไป
เราก็มีข้อเสียนะ คือ ฟังและพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำให้เวลาใครเป็นเพื่อนเราต้องอธิบายให้เราฟังซ้ำๆ เป็นคนยอมเพื่อนเวลาเพื่อนพูดอะไรเราได้หมด
ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของเพื่อน จนบ้างครั้งเพื่อนก็หาว่าเราไม่ใส่ใจ ( ในความคิดเราคือ ถ้าเขาอยากบอกเขาก็คงจะบอกเอง ) และถ้าก็เป็นคน ร่าเริง เฮฮา แต่ไม่ปาร์ตี้ เพราะไม่เที่ยวกลางคืน เราเรียกได้ว่านิสัยเป็นเด็กมากๆๆ ถ้าเทียบกับเพื่อนๆเราในห้องเรียนนะคะ นี้คือนิสัยของเราคะ เดียวเราจะเล่าเรื่องเพื่อนเราให้ฟังก่อนนะคะ คือเราเป็นคนที่มีเพื่อนไม่มาก มีคนรู้จักไม่ค่อยเยอะเพราะเราอยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยชอบออกไปไหน เพราะแบบนี้มักคะ ถึงทำให้เราไม่มีสังคม
จะบอกส่าไม่มีเลยไม่ได้ เพราะเวลาอยู่ที่โรงเรียนเราก็มีเพื่อนนะคะ เราคุยได้กับทุกคนคะ แต่ถ้าถามว่าใครคือเพื่อนสนิทเรา เราก็ตอบไม่ได้นะคะ เหมือนลำบากที่จะตอบ เรามีความรู้สึกว่าเราเหมือนไม่มีเพื่อนสนิท เหมือนไม่ได้สนิทกับใครในห้องเลย นี้คือความรู้สึกเรานะคะ เพราะเวลาเราเริ่มจะสนิทกับใครแล้วเขามักจะทำตัวสบายเกินนน ( เช่น พูดคำหยาบ เอาของเราไปแบบไม่ขอ และอีกมากมายคะ ) แต่พอเราได้เว้นช่องว่างไว้บ้าง ทำให้เรารู้สึกสบายใจขึ้นมาก เพราะเขาดูมีมารยาทกับเราเยอะคะ ( จริงๆเราก็ไม่ได้มีมารยาทมากนะคะ ถามว่าเราพูดคำหยาบคาบเราพูดคะ แต่แค่บางสิ่งที่เรารู้ว่าตัวเขาไม่ชอบให้เราทำใส่เขาแน่ๆ แต่เขากลับมาทำใส่เราเฉยเลย ) เราเคยมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เขาต่างกับเรามากคะ เขาแต่งตัวเก่ง น่าตาถือว่าดี เก่ง และมั่นใจในตัวเองมาก แต่เขากลับสกปกคะ มีเหตุการณ์2 อย่างที่มากไปจริงๆ คือ เหตุการณ์แรกคือ เราอยากกินมะม่วงคะ เราเลยถามเขาว่า ลงไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม เขาตอบกลับมาว่า ลงไปเองสิ ถ้าไม่ลงไปก็ไม่ได้ แ*ก หรอก คำพูดนี้เขาพูดมาคือ เราไม่ได้คิดอะไรนะคะ เราเป็นคนสบายๆชิวๆ เลยไม่ค่อยคิดไรมาก พอเราไปซื้อมา และตั้งไว้ที่ห้องเรียน เพราะครูมาเรียกเราไปพบเรื่องกิจกรรม เราก็ไป แต่ปรากฏว่าพอเรากลับมามะม่วงเราหมดแล้วคะ เพราะเพื่อนคนนั่นเอาไปคิด แล้วยังมาหัวเราะกับเราแล้วบอกเราว่า กูใจดีนะเนี้ยกินให้เพราะกลัวจะอ้วน พอเขาพูดแบบนั้นพร้อมหัวเราะ ทำให้เราทำอะไรไม่ถูกคะ ถามว่าโกรธไหม โกรธคะ แต่เราเลือกจะไม่พูด ( เพราะ ขี้เกียจคะ ) ส่วนเหตุการณ์ที่ 2 วันนั้นเราซื้อข้าวเหนียวไก่ทอดมาคะ และอยู่เจาก็มากิน กินไม่ว่างนะคะ พอกินเสร็จแล้วไก่ติดฟันไปเอาก้านไม้กว้าดที่ใช้แล้ว หลังห้องเรียน *** ใช้แล้ว *** มาแคะฟันคะ เหตุการณ์นั้นทำให้เราและเพื่อนๆในห้องอึ้งไปเลยคะ
แค่นี้ก่อนนะคะ ง่วงนอนเดียวมาต่อคะ เพราะมีอีกยาวมากกกก