เป็นโรคชอบหลอกตัวเองใช้ชีวิตในจินตนาการ

เมื่อตอนผมอยู่ ม 4 (ปี 2553) มีเพื่อนจาก รร เก่า สร้างข่าวใส่ร้ายผมให้เพื่อนของเขาที่อยู่ รร เดียวกับผมฟังแล้วมันเผยแพร่ไปทั่ว รร บวกกับครอบครัว Toxic พึ่งไม่ได้จนผมมีอาการทางจิต พอปิดเทอมใหญ่ช่วง ม 4

เรารุ้สึกว่าหมดหนทางไปหมด และะเหนื่อยแล้วที่ต้องเรียกร้องสิ่งที่ต้องได้รับ แม้กระทั่งคนที่ควรรักเราที่สุดกลเมินเฉยะึถึงความเจ็บปวดของเราค่ะ เรารุ้สึกเหมือนตัวคนเดีในจขณัะที่กำลังตั้งท้องของคๆนึงที่บอด

ตอนนี้อยู่ม.5 หนูรู้สึกว่าเพื่อนในวัยเดียวกันรู้สึกโตมากๆ ต่างกับหนูที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยโตแบบความคิด การพูดอะไรแบบนี้ บวกกับหนูเป็นโรคทางจิตด้วย ที่ชอบอยู่ในโลกการจินตนาการการมากเกินไปหรือเรียกว่

พอดีจะกดนัดหมอในแอปหมอพร้อม มีอีกที่นึงคือสถาบันสมเด็จเจ้าพระยาจิตเวช แต่คิวเต็ม ได้อีกที20เลย เลยว่าจะหาหมอที่สถาบันราชานุกูลค่ะ

ที่บ้านของผมอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ แล้วลูกพี่ลูกน้องของผมคนหนึ่ง แกเป็นโรคทางจิตเภทตั้งแต่เด็ก รักษาอยู่ แกชอบพูดเสียงดังแล้วผมทำงานแบบWFHบางครั้งก็หงุดหงิดและแกชอบแอบขโมยเงิน ที่ผมวางไว้ในห้องนอนของ

คือ  จขกท. เป็นคนชอบจินตนาการมากคิดไปต่างๆนาๆในสิ่งที่ตัวเองไม่มีหรือทำไม่ได้อ่ะ เช่น เราชอบศิลปินคนหนึ่งเราก็จินตนาการว่าได้ทำงานกับเค้าหรือทำอะไรด้วยกันที่ไม่ได้ไปทาง sex นะ แล้วบางทีเป็นหนักจน

พอดีเราต้องการสร้างหนังสั้น โดยตัวละครเราป่วยเป็นโรคไบโพลาร์ จึงอยากทราบว่า หากตัวละครเราป่วย และมีสภาพจิตใจที่โดเดี่ยว เหงาและถูกครอบครัวทอดทิ้ง ตัวละครเราจะสามารถสร้างเพื่อนในจินตนาการได้ไหมคะ