เราบ้าหรือเปล่าคะ?

จุดมันเริ่มที่ว่าเราชอบทำร้ายตัวเองหรือชอบทำเพื่อนรุนแรงค่ะ แถม...เราชอบดูหนังแนวซาดิสมากๆเลยค่ะ เราเริ่มทำร้ายตัวเองตอนป.5 ค่ะ เวลาเราไม่มีที่ระบายเราจะชอบชกไปที่กำแพงบ้านค่ะ หรือไม่ก็ชอบเอาไม้บรรทัดมาขูดตามร่างกายค่ะ เราทำแบบนี้เวลาเครียดมากๆหรือโมโหมาก เราทำแบบนี้มาเรื่อยๆจนถึงป.6ค่ะ พอพี่เรารู้ว่าเราทำร้ายตัวเอง พี่ถามเราว่าจะไปหาหมอมั้ย? ทำแบบนี้มีความสุขมากหรอ? ตอนนั้นเราทำได้แค่เงียบและภวนาภายในใจว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครเลย (เพราะทางบ้านเราเขาค่อนข้างเป็นคนชอบกดดันลูกค่ะ ไม่ค่อยฟังความคิดเห็นจากลูก ไม่ค่อยมีเวลาให้ลูก แถมชอบตอกย้ำลูกมากๆค่ะ) หลังจากที่พี่รู้ว่าเราทำร้ายตัวเอง พี่เริ่มเทคแคร์เราดีมากขึ้นค่ะ สนใจเรามากขึ้น พยายามทำให้เราหายจากการทำร้ายตัวเอง และพยายามพาเราไปหาหมอ(เราไม่กล้าที่จะไปหาหมอค่ะ เรากลัวว่าเราจะยอมรับความจริงไม่ได้) พอเราอยู่ม.1 พี่เราก็ไปอยู่หอ เรากับพี่คุยกัน แชทกัน ตลอดค่ะ พอมีเวลาว่างเราก็จะชอบไปหาพี่ที่หอค่ะ เราหยุดกับการทำร้ายตัวเองมานานมากพอสมควรค่ะ จนเราอยู่ม.2 อยู่ๆไอความรู้สึกนี้มันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เราเป็นหนักกว่าเดิมค่ะ เราเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เริ่มกลับมาชกกับกำแพงมากขึ้น บางทีพออยู่เฉยๆเราก็จะเหม่อ สติไม่อยู่กับตัว อารมณ์แปรปรวนทั้งๆที่ประจำเดือนยังไม่มา คิดจะฆ่ตัวตาย เราเคยมีความคิดนึงที่เรากลัวมากค่ะ อยู่ๆเราก็คิดว่าแค่จับปืนขึ้นมาจ่อที่หัวแล้วยิงมันก็จะทำให้ดีขึ้นมาก(ตอนนั้นทั้งหัวรู้สึกโล่งมากค่ะ แถมทั้งตัวชาไปหมด หูก็อื้อ พอสักพักเราก็ปวดหัวหนักมาค่ะ)เราเริ่มกลัวตัวเองมากขึ้นไปเรื่อยๆจนเราต้องบอกกับแม่ค่ะ แม่บอกกับเราว่าถ้าเราไม่คิดมันก็ไม่เป็น เพราะคนส่วนใหญ่ที่คิดว่าเป็นมักจะไม่เป็น จากตอนแรกที่เราคิดว่าจะไปหาหมอ ตอนนี้คือไม่กล้าไปหาหมอเลยค่ะ เราเป็นไมเกรนแม่เราก็ไม่เชื่อ เรามีปมด้อยในตัวเองเยอะมากค่ะ เราจมปรักอยู่กับอดีตมากค่ะ เกลียดตัวเองมากขึ้นทุกวัน ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเราจะทำยังไงแล้วค่ะ หาหมอเราก็ไม่กล้า บอกพ่อกับแม่ก็ไม่เชื่อ พี่บอกเราว่าเรามันหมกมุ่นเกินไป