ครั้งหนึ่ง ฉันเคยชอบคนๆหนึ่ง ชอบที่เขาเป็นเขา ชอบที่เขาเป็นคนที่ใจเย็น แล้วคอยสอนคอยเตือสะติเวลาเรามีปัญหา
คอยปลอบเวลาเราเจอเรื่องแย่ ๆ คอยรับฟังเรื่องทุกข์ใจของเราเป็นสตอรี่ ๆ 😒
ฟังดูโลกสวย ดูราบรื่นดี แต่มันไม่ใช่เลย เรารับรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้ชอบเรา แต่เราก็มองข้ามเรื่องนั่น เพราะแค่เราได้ชอบและได้รับรู้เรื่องเขาก็เพียงพอแล้ว
จนกระทั่งเราแยกย้ายไปเรียนต่อ เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเราเรียนในไทย
มันก็ทำให้เรายิ่งห่างไปกันอีกด้วยระยะทาง แต่เราติดต่อกันตลอด อาจไม่บ่อยเหมือนตอนอยู่ไทยกัน แต่ก็ไม่เคยขาดหายไป
กระทั่ง เขาหายไป ใจเราเริ่มเข้าใจว่าเราพยายามมากไป สุดท้ายเราก็ขาดการติดต่อไปโดยไม่มีสาเหตุ 😔
จนมาถึงวันหนึ่งเขากลับมา เราดีใจมาก เพราะเขามาในวันที่เราแย่ ด้วยความที่กลัวคำตอบ เราไม่ได้ถามว่าหายไปไหน ? เราเลือกที่จะเก็บคำถามนั่นเอาไว้ เพื่อให้ตัวเองสบายใจ
จนเราใกล้ออกสหกิจ(ฝึกงาน) เราเลือกฝึกงานต่างประเทศ ซึ่งใกล้กับประเทศที่เขาไปศึกษาอยู่ มันดูเหมือนบังเอิญแบบตั้งใจ 55555
เราคุยกันมากขึ้น จนเราลืมไปเลยว่าเราไม่ได้มีสถานะที่ชัดเจน แต่เราโอเคกับสถานะแบบนี้ เหมือนหลอกตัวเอง
จนมาวันนี้ เพื่อนเราได้ส่งรูปภาพเขากับสาวคนหนึ่ง แล้วบอกเราว่าเขาคบกับสาวนี้อยู่ ตอนเห็นภาพมีอึ้ง ๆ แต่มันไม่ได้เศร้าจนเฮิร์ต เพราะเราทำใจมานานแล้ว
เราคิดมาตลอดว่า ระยะทางจะเป็นเครื่องพิสูจน์ใจคน วันนี้เรารู้ซึ่งแล้ว 6 ปีที่ผ่านมา เราไม่เคยเสียดายและเราดีใจที่เราได้รู้จักคนๆนี้ เขาทำให้เราเปลี่ยนไปในทางที่ดี
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมเรายังรอเขา ทั้งที่เขาไม่ได้บอกให้เรารอ มันเป็นความผูกพันใช่ไหม ? ที่ทำให้เรายังรอเขาแบบนี้
เราเข้าใจความรู้สึกที่ว่า "ได้แค่ดูแลแต่ไม่สามารถครอบครอง" เขาเป็นคนแรกที่เราพับดาวให้1000ดวง ถักผ้าพันคอให้ 555555 ตลกจัง 😆
เพื่อน ๆ เรา และเพื่อน ๆ เขา ต่างอยากให้เราได้คบกัน เขาเป็นรุ่นพี่ แต่นั้นแหละ มันไม่ใช่ของเราไง
สุดท้ายนี้เราก็คงต้องเดินต่อไป เขาจะย้ายมาอยู่ในความทรงจำ และเราจะจำเขาไว้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยรุ้สึกดีกับคนนี้แม้ว่าวันนี้เราอาจไม่ได้เดินร่วมทางกับเขา
แต่อย่างน้อยเราก็มาไกล มาไกลแค่นี้ก็พอแล้ว 🎈
เคยชอบใครจนยอมทำเป็นไม่รู้อะไรไหม ?
คอยปลอบเวลาเราเจอเรื่องแย่ ๆ คอยรับฟังเรื่องทุกข์ใจของเราเป็นสตอรี่ ๆ 😒
ฟังดูโลกสวย ดูราบรื่นดี แต่มันไม่ใช่เลย เรารับรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้ชอบเรา แต่เราก็มองข้ามเรื่องนั่น เพราะแค่เราได้ชอบและได้รับรู้เรื่องเขาก็เพียงพอแล้ว
จนกระทั่งเราแยกย้ายไปเรียนต่อ เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเราเรียนในไทย
มันก็ทำให้เรายิ่งห่างไปกันอีกด้วยระยะทาง แต่เราติดต่อกันตลอด อาจไม่บ่อยเหมือนตอนอยู่ไทยกัน แต่ก็ไม่เคยขาดหายไป
กระทั่ง เขาหายไป ใจเราเริ่มเข้าใจว่าเราพยายามมากไป สุดท้ายเราก็ขาดการติดต่อไปโดยไม่มีสาเหตุ 😔
จนมาถึงวันหนึ่งเขากลับมา เราดีใจมาก เพราะเขามาในวันที่เราแย่ ด้วยความที่กลัวคำตอบ เราไม่ได้ถามว่าหายไปไหน ? เราเลือกที่จะเก็บคำถามนั่นเอาไว้ เพื่อให้ตัวเองสบายใจ
จนเราใกล้ออกสหกิจ(ฝึกงาน) เราเลือกฝึกงานต่างประเทศ ซึ่งใกล้กับประเทศที่เขาไปศึกษาอยู่ มันดูเหมือนบังเอิญแบบตั้งใจ 55555
เราคุยกันมากขึ้น จนเราลืมไปเลยว่าเราไม่ได้มีสถานะที่ชัดเจน แต่เราโอเคกับสถานะแบบนี้ เหมือนหลอกตัวเอง
จนมาวันนี้ เพื่อนเราได้ส่งรูปภาพเขากับสาวคนหนึ่ง แล้วบอกเราว่าเขาคบกับสาวนี้อยู่ ตอนเห็นภาพมีอึ้ง ๆ แต่มันไม่ได้เศร้าจนเฮิร์ต เพราะเราทำใจมานานแล้ว
เราคิดมาตลอดว่า ระยะทางจะเป็นเครื่องพิสูจน์ใจคน วันนี้เรารู้ซึ่งแล้ว 6 ปีที่ผ่านมา เราไม่เคยเสียดายและเราดีใจที่เราได้รู้จักคนๆนี้ เขาทำให้เราเปลี่ยนไปในทางที่ดี
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมเรายังรอเขา ทั้งที่เขาไม่ได้บอกให้เรารอ มันเป็นความผูกพันใช่ไหม ? ที่ทำให้เรายังรอเขาแบบนี้
เราเข้าใจความรู้สึกที่ว่า "ได้แค่ดูแลแต่ไม่สามารถครอบครอง" เขาเป็นคนแรกที่เราพับดาวให้1000ดวง ถักผ้าพันคอให้ 555555 ตลกจัง 😆
เพื่อน ๆ เรา และเพื่อน ๆ เขา ต่างอยากให้เราได้คบกัน เขาเป็นรุ่นพี่ แต่นั้นแหละ มันไม่ใช่ของเราไง
สุดท้ายนี้เราก็คงต้องเดินต่อไป เขาจะย้ายมาอยู่ในความทรงจำ และเราจะจำเขาไว้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยรุ้สึกดีกับคนนี้แม้ว่าวันนี้เราอาจไม่ได้เดินร่วมทางกับเขา
แต่อย่างน้อยเราก็มาไกล มาไกลแค่นี้ก็พอแล้ว 🎈