เป็นเพราะเรามีความสุขกับการใช้ชีวิตในสังคมมากไปรึเปล่า พอต้องกลับมาใช้ชีวิต(ปกติ)คนเดียวจึงรู้สึกเหงา

ส่วนตัวเริ่มมีความรู้สึกเหงาตั้งแต่อยู่โรงเรียนประจำ ที่ต้องอยู่รวมกับเพื่อนๆ เกือบตลอดเวลา
ชีวิตก่อนหน้านั้นไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย เป็นคนมุ่งมั่นตั้งใจ ชั้นอยู่คนเดียวได้ ขยันมากๆ
แต่พอได้อยู่โรงเรียนประจำ ทำให้แคร์คนอื่นมากขึ้น เค้าไม่ชอบอะไรในตัวเราตรงไหนก็พยายามปรับ
พอจบจากโรงเรียนประจำ เข้ามหาลัย ทีนี้ก็เหงาอีก และเหงามากๆ เพราะใช้ชีวิตคนเดียวซะส่วนใหญ่ เจอเพื่อนบ้าง แต่ไม่ถึงกับอยู่ด้วยกันตลอดไง
เรียนก็ไม่ตรงกันทั้งหมด เลยไม่ได้สนิทลึกซึ้ง แต่กลับชอบไปไหนมาไหนคนเดียวมากกว่านะ รู้สึกอิสระดี ไม่ต้องรอคอย หรือแคร์คนอื่นมากมาย
แต่ลึกๆก็อยากมีแฟน มารับฟัง คอยเข้าใจ ปรึกษาโน่นนี่ ทีนี้พอมีแฟน ก็เจอปัญหาไปอีกแบบ ชีวิตรุงรัง งอแง ร้องไห้หนักมาก แคร์แฟนซะมากมาย พอมีแล้วเลิก มีแล้วเลิกหลายๆครั้งก็รู้สึกเหนื่อย คิดว่ากลับมาพักใจ อยู่คนเดียวหน่อยดีมั้ย มีไปก็ชีวิตแย่กว่าเดิม (ไม่รู้ว่าผู้ชายชอบผู้ญิงไม่ดีรึเปล่า ไม่แน่ใจ เราต้องทำตัวยังไงเหรอ ถึงจะไม่แพ้) แม้ว่าจะคิดได้แบบนี้หลายๆครั้ง แต่ก็นะ เหงาอยู่ดี อยู่ไม่ได้เท่าไหร่ อยากมีๆ มันก็วนลูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ ซึมเศร้าหน่อยๆละล่ะ 55 มันเหมือนยังปลงไม่ได้นะ