เริ่มเรื่องเลยนะคะคือเราได้รู้จักคนๆหนึ่งผ่านแอพdokidokiซึ่งเป็นแอพที่เอาไว้แชทเหมือนส่งจดหมายอะค่ะหลายๆคนคงรู้จักดี ทีนี้เราก็คุยกับเค้ามาเรื่อยๆประมาณปีหนึ่งเรายอมรับเลยว่ารู้สึกดีกับเค้ามากทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า ตลอดเวลาที่คุยกันเราแฮปปี้มาก เค้าจะกวนเราตลอดส่งรูปนั่นนี่มาให้ จะคอยเล่าเรื่องต่างๆที่เจอมาในแต่ละวันกับเรา มีเรื่องให้คุยกันทุกวัน ส่งเพลงให้ฟัง จะคอยหยอดตลอดคือเราไม่รู้ว่าเราคิดไปเองคนเดียวไหมแต่มันทำให้เรารู้สึกดีมากๆ จนมาช่วงหลังๆเราไม่ค่อยว่างแบบ2-3วันตอบทีช่วงนั้นเราไม่ค่อยได้คุยกันเลย แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรจนล่าสุดเราตอบเค้าไปจนถึงทุกวันนี้ก็จะเกือบปีแล้วเค้ายังไม่ตอบเราเลย แต่เราก็รอไม่กล้าลบแอพเพราะกลัวว่าวันหนึ่งเค้าจะตอบกลับมาแล้วไม่เจอเรา แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้วแหละ5555555555555ทุกวันนี้มีคนเข้ามาคุยกับเราแต่มันเหมือนเรามีกำแพงเรายังรอเค้าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเค้าคือใคร เราคิดถึงเค้ามาก
มีใครเคยเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะที่คิดถึงคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ?
ปล.แท็กห้องผิดขออภัยนะคะ
เคยคิดถึงคนที่ไม่เคยเห็หน้าบ้างไหมคะ?
มีใครเคยเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะที่คิดถึงคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ?
ปล.แท็กห้องผิดขออภัยนะคะ