ไม่รู้เริ่มยังไง ก็คือเราไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย ไม่ได้ไปเที่ยว พอเรียนเสร็จก็ต้องกลับบ้านมาช่วยที่บ้านทำงาน เป็นแบบนี้ทุกวัน ถ้าวันไหนที่เรามีการบ้าน เราก็จะบอกว่าวันนี้ช่วยวงานไม่ได้ เค้าก็ให้ไปทำนะ แต่เค้าจะแบบไม่ค่อยพอใจหน่อยๆ ไม่ใช่แบบโกรธมาก แต่...ไม่รู้อ่ะ5555 นั่นแหละ มีวันนึงเรามีดารบ้านเค้าก็บอกกับเราว่าวันๆเอาแต่เรียนงานไม่เคยช่วย วันนั้นเราน้อยใจมาก คือทุกอย่างที่อยู่ในใจมันโถมเข้ามาหมดเลย แล้วก็เงินที่เราเคยเก็บไว้เค้าก็มาเอาไป เราก็ให้นะ ไม่รู้ดิ ถ้าไม่ให้ก็เหมือนกับว่าเราไม่กตัญญูมั้ง ทั้งๆที่เค้าเลื้ยงเรามา เสียเงินกับเราตั้งเยอะ แต่ถ้าเรามีแต่เค้าไม่ขอเราก็ให้นะ เราสงสารเค้าเค้าทำงานเหนื่อยมาก แต่เราแค่อยากได้ของที่เราอยากได้บ้าง อยากไปเที่ยว อยากทำอะไรที่อยากทำบ้าง เราอยู่แต่ในกรอบ เราอึดอัดมากๆ เวลาที่เห็นเพื่อนไปเที่ยว ซื้อของ เราก็แอบอิจฉาเค้านะ แต่.......เรารักเค้า ไม่อยากทำให้เค้าเสียใจ เพราะว่าลูกพี่ลูกน้องเราก็เรียนไม่จบ ครอบครัวที่บ้านเราเรียนไม่จบตั้งหลายคน เค้าบอกว่าเค้ากลัวเราเป็นแบบนั้น เราเคนถามเค้าว่าเมื่อไรจะให้ทำสิ่งที่เราอยากทำเค้าบอกกับเราว่าเค้าจะปล่อยเราตอนอายุ 25 ให้เรียนจบก่อน
คิดว่ายังไง (ระบาย)