วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องราวความรักของเราค่ะ
ตอนนี้เราได้เลิกกับผู้ชายคนหนึ่งที่ได้คบมาด้วยตั้งแต่เมื่อเดือน ตค ปีที่แล้วค่ะ ปลายเดือน กค เราได้เดินทางไปหาเค้าที่ต่างจังหวัด หลังจากที่เรารู้สึกได้ว่าเค้าเปลี่ยนไปมาก รู้สึกว่าเค้ามีคนอื่นแต่เราก็ไม่มีหลักฐานอะไร วันนั้นเราเลยเปิใจคุยกับเค้าว่ามันเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้นและก็เค้าได้ยืนยันกับเราว่า เค้ามีเรื่องเครียด มีอะไรที่อยากทำ แต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นจริงๆ และเค้ากับเราก็ตกลงลดสถานะกันเป็นแค่เพื่อน แต่เค้าก็บอกกับเราว่า อย่าหายไปไหนนะ ก็ยังมีการคุยกัน จนวันหนึ่งเรารู้สึกสงสัยว่าเค้าน่าจะคบกับคนที่ทำงาน เราเลยเข้าไปส่องดูข้อมูลอะไรหลายๆ อย่างจนทำให้เรามั้นใจว่าเค้าต้องคบกับน้องที่ทำงานแน่ๆ
เราได้วางแผนไว้ว่าถ้าเจอกันอีกครั้งเราจะถามเค้า และขอดูโทรศัพท์ แต่พอเราถามเค้า เค้าก็บอกไม่มีอะไร และไม่ให้ดูโทรศัพท์ และวันนั้นเราก็เลิกกันจริงๆ ด้วยเหตุผลที่เค้าบอกว่าไม่อยากให้เราไม่สบายใจไปมากกว่านี้ และหลังจากเลิกกันแล้วเค้าส่งข้อความมาหาเราว่า เค้ารักเรานะ อยากบอกเฉยๆ ไม่ต้องตอบอะไร พอเจอจุดนั้นบอกได้ว่ารู้สึกจุก เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเลิก เราก็ใช้เวลาเศร้า ทำใจของเราไป จนมาวันนึง เราก็เข้าไปส่องน้องที่คิดว่าคบกัน เราเห็นน้องโพสรูปที่เราดูก็รู้ว่าเป็นห้องของเค้า เราเลยถามเค้าไปแต่เค้าตอบปฏิเสธหมดทุกอย่าง
จนมาถึงจุดที่เราทนอยู่กับความค้างคาใจไม่ได้ เราเลยลองโทรไปถามน้อง (ซึ่งจุดนี้เราต้องใช้ความกล้าอย่างมากในการโทร เพราะเรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควร แต่ถ้าเราทำแล้วเราหายข้องใจ เราดีขึ้นเราก็ยอม ) จนได้คุยกับน้อง คำแรกที่ถามน้องคือ น้องเป็นอะไรกับเค้าคนนั้น น้องตอบว่าถ้าที่เค้าบอกก็เป็นแฟน พอถึงจุดนี้เรารู้สึกว่าคำถามที่เราเตรียมไว้ไม่จำเป็นต้องถามต่อเลย มันกระจ่างหมดทุกอย่าง แต่เราก็คุยกับน้องต่อดีๆ น้องไม่รู้มาก่อนว่าเค้ามาคุยกับเราก่อน ขอข้ามเรื่องในส่วนรายละเอียดปลีกย่อยไป แต่ที่เราอยากจะบอกคือ เราขอให้น้องเล่าให้ฟังหน่อย น้องบอกเรามาคำนึงว่า เค้าบอกน้องว่าที่มาคุยกับเราตอนนั้นเพราะว่า "เพิ่งเลิกกับแฟน หาใครคุยได้ก็คุยหมด" ประโยคนี้ทำเราช็อคมากเหมือนล้มทั้งยืน แต่มันก็ทำให้เราสามารถออกมาจากจุดความเศร้าที่เป็นอยู่ได้ เราคิดว่าเราจะตัดใจได้ง่ายมากขึ้น เพราะว่าเค้าไม่คู่ควรกับความรู้สึกที่เรามีให้อีกต่อไป
หลายคนคงคิดว่าความจริง เราควรพอได้แล้วตั้งแต่รู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนเดิม แต่เราจะบอกว่าคนเรามันไม่เหมือนกันเสมอไป เราพยายามที่จะพอหลายครั้งแล้วแต่มันไม่ใช่ตัวเราจริงๆ เราต้องเอาทุกอย่างให้สุด เราขอแค่ความชัดเจนแล้วเราจะจบมันได้เอง วันนี้เราได้แล้ว และเราไม่เสียใจเลยที่เราพยายามค้นหาความจริงนี้ สำหรับเราเราคิดว่ามันดีกว่าการที่เลิกกัน แต่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น จะมาทำเป็นดีหน้าซื่อเหมือนว่าไม่เคยทำผิดกับเราไม่ได้ คนทำผิดก็ต้องยอมรับและรู้ว่าตัวเองผิด
ที่เล่ามาเราแค่อยากจะระบายและบอกว่า เราสามารถหยุดได้แล้ว เราจะดีขึ้น เราจะเสียใจน้อยลง ถึงแม้มันจะเจ็บและโกรธมาก แต่มันรู้สึกโล่งมากเช่นกัน
ขอให้ทุกคนที่เจอเรื่องร้ายๆ ผ่านมันไปได้ค่ะ
พอแล้ว เราได้จุดที่เราพอกับเค้าได้แล้วเหละ
ตอนนี้เราได้เลิกกับผู้ชายคนหนึ่งที่ได้คบมาด้วยตั้งแต่เมื่อเดือน ตค ปีที่แล้วค่ะ ปลายเดือน กค เราได้เดินทางไปหาเค้าที่ต่างจังหวัด หลังจากที่เรารู้สึกได้ว่าเค้าเปลี่ยนไปมาก รู้สึกว่าเค้ามีคนอื่นแต่เราก็ไม่มีหลักฐานอะไร วันนั้นเราเลยเปิใจคุยกับเค้าว่ามันเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้นและก็เค้าได้ยืนยันกับเราว่า เค้ามีเรื่องเครียด มีอะไรที่อยากทำ แต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นจริงๆ และเค้ากับเราก็ตกลงลดสถานะกันเป็นแค่เพื่อน แต่เค้าก็บอกกับเราว่า อย่าหายไปไหนนะ ก็ยังมีการคุยกัน จนวันหนึ่งเรารู้สึกสงสัยว่าเค้าน่าจะคบกับคนที่ทำงาน เราเลยเข้าไปส่องดูข้อมูลอะไรหลายๆ อย่างจนทำให้เรามั้นใจว่าเค้าต้องคบกับน้องที่ทำงานแน่ๆ
เราได้วางแผนไว้ว่าถ้าเจอกันอีกครั้งเราจะถามเค้า และขอดูโทรศัพท์ แต่พอเราถามเค้า เค้าก็บอกไม่มีอะไร และไม่ให้ดูโทรศัพท์ และวันนั้นเราก็เลิกกันจริงๆ ด้วยเหตุผลที่เค้าบอกว่าไม่อยากให้เราไม่สบายใจไปมากกว่านี้ และหลังจากเลิกกันแล้วเค้าส่งข้อความมาหาเราว่า เค้ารักเรานะ อยากบอกเฉยๆ ไม่ต้องตอบอะไร พอเจอจุดนั้นบอกได้ว่ารู้สึกจุก เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเลิก เราก็ใช้เวลาเศร้า ทำใจของเราไป จนมาวันนึง เราก็เข้าไปส่องน้องที่คิดว่าคบกัน เราเห็นน้องโพสรูปที่เราดูก็รู้ว่าเป็นห้องของเค้า เราเลยถามเค้าไปแต่เค้าตอบปฏิเสธหมดทุกอย่าง
จนมาถึงจุดที่เราทนอยู่กับความค้างคาใจไม่ได้ เราเลยลองโทรไปถามน้อง (ซึ่งจุดนี้เราต้องใช้ความกล้าอย่างมากในการโทร เพราะเรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควร แต่ถ้าเราทำแล้วเราหายข้องใจ เราดีขึ้นเราก็ยอม ) จนได้คุยกับน้อง คำแรกที่ถามน้องคือ น้องเป็นอะไรกับเค้าคนนั้น น้องตอบว่าถ้าที่เค้าบอกก็เป็นแฟน พอถึงจุดนี้เรารู้สึกว่าคำถามที่เราเตรียมไว้ไม่จำเป็นต้องถามต่อเลย มันกระจ่างหมดทุกอย่าง แต่เราก็คุยกับน้องต่อดีๆ น้องไม่รู้มาก่อนว่าเค้ามาคุยกับเราก่อน ขอข้ามเรื่องในส่วนรายละเอียดปลีกย่อยไป แต่ที่เราอยากจะบอกคือ เราขอให้น้องเล่าให้ฟังหน่อย น้องบอกเรามาคำนึงว่า เค้าบอกน้องว่าที่มาคุยกับเราตอนนั้นเพราะว่า "เพิ่งเลิกกับแฟน หาใครคุยได้ก็คุยหมด" ประโยคนี้ทำเราช็อคมากเหมือนล้มทั้งยืน แต่มันก็ทำให้เราสามารถออกมาจากจุดความเศร้าที่เป็นอยู่ได้ เราคิดว่าเราจะตัดใจได้ง่ายมากขึ้น เพราะว่าเค้าไม่คู่ควรกับความรู้สึกที่เรามีให้อีกต่อไป
หลายคนคงคิดว่าความจริง เราควรพอได้แล้วตั้งแต่รู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนเดิม แต่เราจะบอกว่าคนเรามันไม่เหมือนกันเสมอไป เราพยายามที่จะพอหลายครั้งแล้วแต่มันไม่ใช่ตัวเราจริงๆ เราต้องเอาทุกอย่างให้สุด เราขอแค่ความชัดเจนแล้วเราจะจบมันได้เอง วันนี้เราได้แล้ว และเราไม่เสียใจเลยที่เราพยายามค้นหาความจริงนี้ สำหรับเราเราคิดว่ามันดีกว่าการที่เลิกกัน แต่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น จะมาทำเป็นดีหน้าซื่อเหมือนว่าไม่เคยทำผิดกับเราไม่ได้ คนทำผิดก็ต้องยอมรับและรู้ว่าตัวเองผิด
ที่เล่ามาเราแค่อยากจะระบายและบอกว่า เราสามารถหยุดได้แล้ว เราจะดีขึ้น เราจะเสียใจน้อยลง ถึงแม้มันจะเจ็บและโกรธมาก แต่มันรู้สึกโล่งมากเช่นกัน
ขอให้ทุกคนที่เจอเรื่องร้ายๆ ผ่านมันไปได้ค่ะ