เรารู้จักกันมานาน6ปี แต่ถึง ตอนนี้ก็ยังไม่ได้คบกัน จนน้องเค้ามีแฟนละทีนี้ก็ไม่ได้คุยกัน10เเดือนเศษๆได้ ระหว่างนั้นผมเองก็คบๆเลิกๆไปเยอะโดนเทเยอะเกิน พักหลังเลยอยากอยู่คนเดียว แต่ หลายวันก่อนเรากลับมาคุยกันแบบไม่ซีเรียสแล้ววันนั้นผมเลยพูดทั้งหมดออกไปในตอนนั้นนาทีนั้นเค้าอยากรู้อะไรตัวผมยอมบอกหมดเอาง่ายๆไม่คิดจะ โกหก ความรู้สึกตัวเอง เพราะเราเลือกที่จะรอมานานรอเวลารอโอกาส บางทีก็เคยคิดนะ ทำไมเราไม่แย่งกลับมา แต่ กลัวที่จะต้องสูญเสียอะไรไปง่ายๆถ้าเราได้อะไรมาง่ายๆ(เวรกรรม) ผมเชื่อนะ และ ผมมีความเชื่ออย่างนึงที่คนส่วนมาก ไม่มี ! รัก คือการยอม(เป็นทุกอย่าง) ไม่ได้คิดว่าคนอื่นจะมองยังไง แต่ เราจะเดินยังไงให้เรายังแฮปปี้และยังโอเคกับในตอนนี้ ครอบครัว แต่ก่อนผมยอมหันหลังให้พุ่งมาคุยพุ่งมาชนอย่างเดียวกับเค้า แต่ ไม่ได้คิดว่าเค้าจะทำอะไรแบบ กะทันหัน แบบนี้ แล้วพอมาวันนี้ผมกลับรู้สึก เห้ย ต้องรอหว่ะ นานแค่ไหนก็รอ(ปัจจุบันโทรศัพท์ผมหาย โดนล้วงที่ข้าวสาร)ไม่งั้น !! เราคงจะได้คุยกันเยอะกว่านี้และบ่อยกว่านี้ พอผมคุยกับเพื่อนแล้วบอกว่าจะ หยุด แล้วจะรอเค้าคนนี้ เพื่อนมันก็ด่า หาว่าผมบ้า ผมไปรอทำไม คนอื่นมีดีกว่านี้ ลืมไปแล้วหรือยังไงว่า มันเคยทำไม่จบ เคยทำร้องไห้ ดราม่าหน้าวอล์กู ไอ้สัสนี่เจ็บไม่จำ เพื่อนก็อีกแหละ กำลังคิดว่าที่มันด่ามันห่วงหรือว่ามันเกลียด(เค้า) ผมเลยทิ้งเพื่อนมารอมัน(ไม่รู้หรอกว่าคิดไง)กันเพื่อนผมแต่ละคน มีไม่กี่คนที่ยอมคุยเเละยอมเข้าใจ T T และ เมื่อวานเค้าก็ไปเที่ยวมากลับก็ดึกอยู่ก็ตัวคนเดียว จะไม่ให้ห่วงได้ไง บางคนอาจจะมองมันเป็นเรื่องแย่ๆแต่กับผมเราจริงใจแม้ว่าเค้าจะไม่ยอมเชื่อใจผมก็เถอะ แต่อย่างแรกเลย เค้าไม่ได้เล่นพันทิพย์ 555+ ผมเลยกล้ามาเล่าสู่กันฟัง เพราะ ถ้าเค้าได้อ่านหรือเล่นอยู่ ผมคงไปไม่ถูกแล้วแหละ รักเค้าไง ที่ ทำไปยอมให้ความรักในปัจจุบันมันดีกับเราให้มากที่สุด เพราะมีความมั่นใจว่า สักวันทูจะกลับมาแน่นอน ด้วย หลายๆอย่าง หยุดแล้ว จริงๆไม่อยากมีใครแล้ว คนคุยก็ยังมีแต่ก็แค่คุยไม่ได้จริงจังหรือตั้งใจที่จะรอใครเเบบเค้า ^^