สวัดดีค่ะ จขกท อายุ 18 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้น ม.6 เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ขอเรียกตัวเองว่าบีนะคะ พื้นฐานของที่บ้านบีมีฐานะปานกลางพอมีพอกินค่ะ แต่ช่วงนี้เหมือนที่บ้านจะมีปัญหาเรื่องการเงินอยู่บ่อยๆ รายได้หลักของบ้านจะได้มาจากแม่ทั้งหมด แม่จะรับผิดชอบรายจ่ายทุกอย่าง คุณแม่ทำงานเป็นเซลขายตรงตามต่างจังหวัดค่ะ ซึ้งสมัยนี้ขายยากมากกว่าแต่ก่อน ซึ้งปัญหาที่เราเครียดมากๆๆๆๆ คือ ตอนนี้พ่อไม่ได้ทำงานอะไรเลยค่ะ ซึ้งแม่มาพูดกับบีประจำว่าอยากให้พ่อออกไปทำงานได้แล้ว งานเล็กงานน้อยก็ขอให้ทำบ้าง ไม่ใช่วันๆจับคอมกับโทรศัพท์อยู่ 2 อย่าง มันเป็นภาพที่เราเครียดมากๆๆๆ ในอดีตก็พ่อเคยทำงานเป็นเซลขายตรงเหมือนกับแม่เลยค่ะ แต่มา 7 ปีหลังก็ไม่เคยไปอีก พ่อทำงานเซลมาตลอดไม่เคยทำงานอย่างอื่นเลยค่ะ บีเคยคุยกับพ่อแล้วค่ะ ว่างั้นลองทำอย่างอื่นดูดีไหม อะไรที่พ่อทำแล้วชอบบ้าง แต่พ่อบีเป็นคนที่แบบว่าถ้าชอบหรือสนใจอะไรคือมันจะสุดมากจริงๆๆค่ะ มีครั้งหนึ่งที่พ่อชอบเรื่องนก ก็จะ search ดูเรื่องนกทั้งวัน ซักพักก็ย้ายมาอินเรื่องไก่ แล้วก็ย้ายไปอินเรื่องอื่นๆเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด แม่เครียดแล้วก็หนักใจมาก ทุกเรื่องของพ่อคือดีหมด เว้นแต่เรื่องที่ไม่ทำงาน พ่อไม่ได้กินเหล้า หรือสูบบุหรี่ หรือมีผู้หญิงอื่นเลยค่ะ พ่อไม่เคยว่าใครลับหลัง ช่วยเหลือพี่น้องตลอด แตบีไม่อยากเห็นแม่เครียดเลย ยิ่งพักนี้แม่ save เงินมาก หนักมากจนบีรู้สึกว่ามันมากไปแต่บีก็คิดว่าแม่คงทำเพื่อบีเพราะอีกไม่กี่เดือนบีจะเข้ามหาลัยแล้ว แม่เคยบอกกับบีว่า ทุกวันนี้ที่อยู่กับพ่อ ไม่ได้มีความรู้สึกรักอะไรเลย บีฟังแล้วบียังเจ็บเลยค่ะ แต่ต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไร  แม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนแม่แต่งงานก็เพราะว่ามีผู้ใหญ่มาแนะนำว่าพ่ออยู่ในตะกูลที่ดีนะ ทำงานดี อะไรแบบนี้ก็เลยเชื่อและแต่งงานในที่สุดพอเวลาผ่านไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นพ่อมีพี่น้องเยอะมากค่ะ ประมาณ 13คน แต่ก็ไม่เห็นใครจะยื่นมือมาช่วยหางานอะไร   พอพูดถึงเรื่องเงินพ่อก็จะคิดว่าก็เราก็มีเงินอยู่แล้วจะเครียดไปทำไม แต่ในมุมมองของแม่คือ เงินต้องต่อยอดต่อไปเรื่อยๆไม่ใช่หยุดนิ่งอยู่กับที่ มีซักวันก็หมดได้ถ้าไม่หา  ประเด็นเรื่องที่พ่อกับแม่ไม่ได้รู้สึกอะไรกันแล้ว บีไม่ค่อยซีเรียสเท่าไหร่ค่ะ เพราะบีคงทำอะไรมากไม่ได้ แต่ที่บีเครียดคือ ภาพที่เห็นแม่ต้องขี่รถไปขายของทุกวันที่ต่างจังหวัดกลับบ้านก็มาทำกับข้าว รายจ่ายก็เยอะสารพัด พ่อมีหน้าที่แค่ไปรับบีที่โรงเรียน มันไม่ยุติธรรมเลยค่ะ ทั้งๆที่ผู้ชายควรเป็นช้างเท้าหน้า ส่วนตัวบีรักพ่อมากนะคะ แต่สภาพที่เห็นตอนนี้คือมันเรื้อรังมากก ไม่รู้ว่าจะไปแก้ไขตรงไหนได้ เพราะบีก็เป็นเด็กธรรมดาคนนึง บีก็คอยให้กำลังใจแม่ตลอด เห็นใจแม่มากๆๆ ยิ่งตอนนี้เหมือนเงินเข้ามามีอิทธิพลต่อครอบครัวบี อะไรๆก็เงิน บียิ่งเครียด ไม่อยากให้คิดถึงเรื่องเงิน จนลืมนึกถึงความสุขขนาดนี้  บางทีค่าอะไรที่บีพอจะจ่ายเองได้ ก็จะจ่ายเอง ไม่อยากจะไปรบกวนแม่ ยิ่งเงินค่าขนมบียังไม่กล้าขอเลยค่ะ บี่ได้ไปโรงเรียนวันละ 60 บาท ถ้าเทียบกับเพื่อนรุ่นเดียวกันถือว่าน้อยกว่ามาก ไหนจะค่าอุปกรณ์อื่นๆ แต่บีก็ไม่เคยขอขึ้น บีแคร์ความรู้สึกของแม่มาก ไม่อยากเห็นแม่ต้องอยู่ในสภาพนี้ แม่ก็เคยพูดกับพ่อ เป็นร้อยรอบแล้วค่ะ แต่เหมือนพูดไปก็ไม่เห็นอะไรดีขึ้น แม่บอกพ่อว่าตอนนี้ยังมีแรงก็ยังพอทำงานได้ จะรอไปอีกเมื่อไร ทุกวันนี้คือเครียดมากจริงๆ มีเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ที่พ่อออกไปทำงานเป็นเซลอีกครั้งไปยาวประมาณ 4 เดือน ก็ได้เงินก้อนมาประมาน 7 หมื่นกว่าบาท ช่วงนั้นแม่ดูมีความสุขมากเราเห็นเราก็มีความสุข แต่แล้วพ่อก็หยุดไปอีกคราวนี้หยุดไปยาว จนถึงปัจจุบันเลยเงินที่หามาก็หมดไปกับสิ่งที่พ่ออินต่างๆ  ยอมรับเลยว่าบีอยากเห็นภาพนั้นอีกครั้งค่ะ ภาพที่พ่อไปทำงาน มันทำให้ชีวิตครอบครัวช่วงนั้น แฮปปี้มากจริงๆ
.
.
.
.
.
ปล. ยังไงเราก็รักพ่อกับแม่เสมอ
(วันนี้บีมาระบายเพราะมันอึดอัดมากจริงๆไม่รู้จะไปพูดกับใครได้ จะเล่าให้เพื่อนฟังก็ไม่ใช่เรื่อง ขอบคุณค่ะ