อย่างแรกจะบอกก่อนนะคะว่าเราย้ายมาเรียนต่างประเทศก่อนหน้านี้เราก็เรียนที่ไทย แฟนคนไทยก็มีมาเรื่อยๆค่ะคบๆเลิกๆก็เยอะ ส่วนมากเราจะบอกเลิก ตั้งแต่คบมา (ไม่ได้ว่าผู้ชายไทยทุกคนนะแค่เล่าที่ตัวเองเจอมาบ่อยๆ) แบบหล่อไม่หล่อก็พากันเจ้าชู้หมด แล้วแบบไปกินข้าวดูหนังน้อยคนมากที่จะจ่ายให้เราส่วนมากเราจะต้องจ่ายให้เหตุผลเขาบอกลืมเอาตังค์มาเป็นแบบนี้หลายคนมากแถมบ่อย พอเราย้ายมานี่ เราเจอกับคนๆนึงเป็นวัยรุ่นฝรั่งเขานิสัยดีต่างกับคนที่เราเคยคบมาหลายคนมันเลยทำให้เรารู้สึกว่าเขาพิเศษ แล้วเขาก็ทำให้เห็นว่าเขารักเรามากแต่บางครั้งก็ไม่แน่ใจว่าเขารักเราไหม เพราะเขาเป็นคนพูดตรงไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกแล้วพอพ่อเลี้ยงรู้ว่าเรามีแฟนก็บังคับให้เลิกทำทุกทางไม่ให้ติดต่อกันยึดโทรศัพท์ยึดคอมไม่ให้คุยกัน แฟนเราก็แบบไม่ยอมเหมือนกัน เขาบอกทำแบบนี่ไม่ถูก แฟนเราว่ามาบ้านคุยกับพ่อเลี้ยงเรา พ่อเลี้ยงเราขู่ว่าจะฟ้องตำรวจเขาก็ไม่กลัวเพราะไม่มีเหตุผลไรให้ฟ้องทะเลาะกันจนเป็นเรื่อง เราก็ร้องไห้ทุกวันทรมานมาก แต่ช่วงนี้จะเปิดเทอมแล้ว แฟนบอกว่าเรื่องของเราเอาไว้ก่อนไม่อยากดราม่าช่วงเปิดเทอมเพราะสำหรับเขาเรียนคือสำคัญกว่าทุกอย่าง ทรมานมากทรมานใจจริงๆ แล้วเขามีเพื่อนสนิทที่เรียนเกี่ยวกับกฎหมายคือถ้าพ่อเลี้ยงฟ้องแล้วเขาฟ้องกลับคือพ่อเลี้ยงผิดเต็มๆเพราะไม่มีสิทธิทำแบบนี้ อีกอย่างเราก็อยากหนีไปอยู่คนเดียวนะแต่ไม่มีที่ไป ทำไรไม่ตามใจพ่อเลี้ยงพ่อเลี้ยงก็ทำร้ายร่างกาย แม่ก็ไม่ช่วยอะไร คือมานี้มีคนรอบข้างมากมายแต่กลับรู้สึกไม่มีใคร ปรึกษาใครไม่ได้ อยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลย พอเจอความสุขก็โดนทำแบบนี้ เขาไม่รู้หรอว่าเรามีจิตใจมีความรู้สึกเหมือนกัน ว่าจะตัดสินใจไม่อะไรกับใครแล้วจะเฉยๆอยู่เงียบๆ แต่อีกใจก็ไม่อยากเสียแฟนไป ทำใจยากเนาะ...มีแม่ก็กลับรู้สึกเหมือนไม่มีโดนทำร้ายก็ไม่ช่วยอะไร...
ควรทำอย่างไงดีกับความรักครั้งนี้