เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผมเองนะครับ อาจจะยาวไปนิดแต่ช่วยอ่านให้จบด้วย อาจจะอายนิดหน่อยเพราะเป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกด้วยครับ
ผมมีชื่อว่าโจ ผมเคยคบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอชื่อเตย ตอนนั้นเป็นช่วงวัยรุ่น ผมเรียนอยู่ ม.4 ส่วนเตยเป็นเด็กนักเรียนเข้าใหม่อยู่ ม.1 (ตอนนั้นเป็นรัก ในวัยเรียนนะครับเราไม่ได้มีไรกัน เป็นรักแบบเด็กๆ)หลังจากนั้นไม่นานเราก็เลิกกัน จนผ่านไป4 ปีเห็นจะได้ ผมได้ข่าวว่าเตยแต่งงานใหม่ เธอท้อง ผมก็ไปแสดงความยินดีกับเธอตอนนั้นในใจผมไม่ได้คิดอะไรเลย เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ชีวิตแต่งงานของเธอดูเหมือนจะดี ลูกในท้องอีกไม่กี่วันก็จะคลอด แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สามีของเตยประสบอุบัติเหตุ รถคว่ำเสียชีวิต อีกแค่ไม่กี่วันลูกก็จะคลอดแล้วแท้ๆ เตยเสียใจมาก หลังจากเสร็จงานศพของสามีเตยไท่กี่มัน ลูกของเตบก็คลอดเป็นเด็กจิ้มลิ้มหน้ารักหน้าชัง ผมอดเป็นห่วงเตยไม่ได้ เข้าไปส่องเฟสบุ๊คเขามีแต่เรื่องเศร้าๆ ผมจึงตัดสินใจ ทักไปหาเตยคำแรกที่ผมทักเธอไปนั้นผมจำได้ดี "สบายดีไหม" จากนั้นผมก็ถามเธอเป็นไงบ้าง พูดให้กำลังใจ เป็นแบบนี้ทุกวัน แรกๆเตยไม่ค่อยอยากคุยกับผม หลังๆเราก็คุยกันมากขึ้น ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ผมรักเตยอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะผมสงสารแต่เพราะผมรักเธอ ไม่ว่าเธอจะแต่งงานหรือมีลูกแล้ว แต่ผมไม่เคยคิดจะรังเกียจอดีตของเธอและลูกของเธอ ผมรักเขา2 คน เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องมันเหมือนจะจบได้ด้วยดีใช่ไหมครับ แต่ไม่ใช่หลังจากนั้น1ปีผมไปทำงานที่ต่างจังหวัด เตยดูแลตัวเองแล้วสวยขึ้นเรื่อยๆ ข้อนี้ลืมบอกไปเตยเป็นคนชอบเที่ยวติดเบียร์ เหล้า วันหนึ่งเตยได้ไปเป็นแบบให้ช่างภาพมือสมัครเล่นซึ่งเป็นรุ่นน้องของผมและเป็นเพื่อนเตย ผมไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากวันนั้นผมและเตยพูดกันน้อยลงไปทุกวัน ผมไม่เคยเอ่ยปากขอเตยเป็นแฟน แต่ผมก็รู้ว่าเขาได้คุยกับคนอื่นอยู่ ผมจึงถามเธอไปตรงๆ เธอบอกว่าเธอคุยกับคนอื่นอยู่จริง ผมได้ยินแบบนั้น ผมไม่ได้สู้ต่อ ผมถอยห่างไป จนเวลาผ่านไปผมได้เป็นทหาร ตลอดเวลา2 เดือนกว่าที่ฝึกมานั้นผมคิดถเตยมาก ผมไม่รู้ว่าผมรักเธอมากขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ จนผมตัดสินใจทักเธอไปอีกครั้ง บอกความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี เรื่องมันเหมือนจะไปได้สวยแต่มันไม่ใช่แบบนั้น เตยบอกว่าคุยกับผมมีความสุขดี ความรู้สึกที่มีให้ก็ดี แต่เราคบกันไม่ได้ ปล่อยมันเป็นแบบนี้ดีแล้ว ผมเสียใจกับคำตอบที่เธอให้มา แต่ผมก็ยอมเป็นแบบนั้นผมคุยกับเธอโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไรมาตลอด จนวันหนึ่งผมตัดสินใจชวนเตยเที่ยว เตยตลงเตยชวนผมไปกินเหล้ากับพี่ๆที่ทำงานของเขา เราไปต่อที่อื่นกันหลายที จนเตยเมา ผมพาเตยไปส่งบ้าน ผมจับมือเธอ แล้วพูดว่าผมรักเตยมาก ไม่ว่าตลอดเวลาเตยจะคุยกับใคร ตอนกินข้าว ตอนไปเข้าห้องน้ำ เตยแอบคุยกับใครผมรู้หมด แต่ผมรักเตย ผมยอมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพราะผมรักเธอ ผมทำงานเป็นทหาร งานผมหนักมันเหนื่อย เวลาเธอเมาเอก็จะคิดถึงผมแล้วคอลมาหาผม รอยยิ้มของเธอ มือเล็กๆคู่นั้นของเธอผมลืมมันไม่ได้จริงๆ ตอนผมบอกว่าผมรักเธอ เธอตอบมาสั้นๆเพียงคำเดียว อื้ม เป็นคำตอบที่ค้างคามาก จนวันต่อมาผมจึงตัดสินใจถามเขามา มาคบกันไหม? เธอไม่ทีคำตอบให้ผมและเธอก็เงียบหายไป ผมไม่ถามเธอต่อ การสนทนาของเราหยุดอยู่แค่นั้น ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง เวลาผมเพ้อในเฟสบุ๊คถึงเธอซึ่งเธอก็ดูเหมือนจะรู้แล้วทำทีแค่กดไลค์
ผมควรทำไงครับ นี่ก็จะ1เดือนแล้วที่เป็นแบบนี้ ผมลืมเธอไม่ได้ ผมคิดถึงรอยยิ้มที่ทำให้ผมหายเหนื่อย คิดถึงมือเล็กๆคู่นั้นที่ทำให้ผมรู้สึกดี ผมคิดถึงสายตาคุ่นั้นที่ทำให้ผมสบายใจเมื่อเธอมองมาที่ผม ผมควรทำยังไงถึงจะลืมเรื่องพวกนี้ ผทรักเธอจริงๆ 😢😢
ทำยังไงถึงจะลืมคนๆหนึ่งที่เขาไม่ได้เลือกเราได้?
ผมมีชื่อว่าโจ ผมเคยคบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอชื่อเตย ตอนนั้นเป็นช่วงวัยรุ่น ผมเรียนอยู่ ม.4 ส่วนเตยเป็นเด็กนักเรียนเข้าใหม่อยู่ ม.1 (ตอนนั้นเป็นรัก ในวัยเรียนนะครับเราไม่ได้มีไรกัน เป็นรักแบบเด็กๆ)หลังจากนั้นไม่นานเราก็เลิกกัน จนผ่านไป4 ปีเห็นจะได้ ผมได้ข่าวว่าเตยแต่งงานใหม่ เธอท้อง ผมก็ไปแสดงความยินดีกับเธอตอนนั้นในใจผมไม่ได้คิดอะไรเลย เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ชีวิตแต่งงานของเธอดูเหมือนจะดี ลูกในท้องอีกไม่กี่วันก็จะคลอด แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สามีของเตยประสบอุบัติเหตุ รถคว่ำเสียชีวิต อีกแค่ไม่กี่วันลูกก็จะคลอดแล้วแท้ๆ เตยเสียใจมาก หลังจากเสร็จงานศพของสามีเตยไท่กี่มัน ลูกของเตบก็คลอดเป็นเด็กจิ้มลิ้มหน้ารักหน้าชัง ผมอดเป็นห่วงเตยไม่ได้ เข้าไปส่องเฟสบุ๊คเขามีแต่เรื่องเศร้าๆ ผมจึงตัดสินใจ ทักไปหาเตยคำแรกที่ผมทักเธอไปนั้นผมจำได้ดี "สบายดีไหม" จากนั้นผมก็ถามเธอเป็นไงบ้าง พูดให้กำลังใจ เป็นแบบนี้ทุกวัน แรกๆเตยไม่ค่อยอยากคุยกับผม หลังๆเราก็คุยกันมากขึ้น ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ผมรักเตยอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะผมสงสารแต่เพราะผมรักเธอ ไม่ว่าเธอจะแต่งงานหรือมีลูกแล้ว แต่ผมไม่เคยคิดจะรังเกียจอดีตของเธอและลูกของเธอ ผมรักเขา2 คน เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องมันเหมือนจะจบได้ด้วยดีใช่ไหมครับ แต่ไม่ใช่หลังจากนั้น1ปีผมไปทำงานที่ต่างจังหวัด เตยดูแลตัวเองแล้วสวยขึ้นเรื่อยๆ ข้อนี้ลืมบอกไปเตยเป็นคนชอบเที่ยวติดเบียร์ เหล้า วันหนึ่งเตยได้ไปเป็นแบบให้ช่างภาพมือสมัครเล่นซึ่งเป็นรุ่นน้องของผมและเป็นเพื่อนเตย ผมไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากวันนั้นผมและเตยพูดกันน้อยลงไปทุกวัน ผมไม่เคยเอ่ยปากขอเตยเป็นแฟน แต่ผมก็รู้ว่าเขาได้คุยกับคนอื่นอยู่ ผมจึงถามเธอไปตรงๆ เธอบอกว่าเธอคุยกับคนอื่นอยู่จริง ผมได้ยินแบบนั้น ผมไม่ได้สู้ต่อ ผมถอยห่างไป จนเวลาผ่านไปผมได้เป็นทหาร ตลอดเวลา2 เดือนกว่าที่ฝึกมานั้นผมคิดถเตยมาก ผมไม่รู้ว่าผมรักเธอมากขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ จนผมตัดสินใจทักเธอไปอีกครั้ง บอกความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี เรื่องมันเหมือนจะไปได้สวยแต่มันไม่ใช่แบบนั้น เตยบอกว่าคุยกับผมมีความสุขดี ความรู้สึกที่มีให้ก็ดี แต่เราคบกันไม่ได้ ปล่อยมันเป็นแบบนี้ดีแล้ว ผมเสียใจกับคำตอบที่เธอให้มา แต่ผมก็ยอมเป็นแบบนั้นผมคุยกับเธอโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไรมาตลอด จนวันหนึ่งผมตัดสินใจชวนเตยเที่ยว เตยตลงเตยชวนผมไปกินเหล้ากับพี่ๆที่ทำงานของเขา เราไปต่อที่อื่นกันหลายที จนเตยเมา ผมพาเตยไปส่งบ้าน ผมจับมือเธอ แล้วพูดว่าผมรักเตยมาก ไม่ว่าตลอดเวลาเตยจะคุยกับใคร ตอนกินข้าว ตอนไปเข้าห้องน้ำ เตยแอบคุยกับใครผมรู้หมด แต่ผมรักเตย ผมยอมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพราะผมรักเธอ ผมทำงานเป็นทหาร งานผมหนักมันเหนื่อย เวลาเธอเมาเอก็จะคิดถึงผมแล้วคอลมาหาผม รอยยิ้มของเธอ มือเล็กๆคู่นั้นของเธอผมลืมมันไม่ได้จริงๆ ตอนผมบอกว่าผมรักเธอ เธอตอบมาสั้นๆเพียงคำเดียว อื้ม เป็นคำตอบที่ค้างคามาก จนวันต่อมาผมจึงตัดสินใจถามเขามา มาคบกันไหม? เธอไม่ทีคำตอบให้ผมและเธอก็เงียบหายไป ผมไม่ถามเธอต่อ การสนทนาของเราหยุดอยู่แค่นั้น ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง เวลาผมเพ้อในเฟสบุ๊คถึงเธอซึ่งเธอก็ดูเหมือนจะรู้แล้วทำทีแค่กดไลค์
ผมควรทำไงครับ นี่ก็จะ1เดือนแล้วที่เป็นแบบนี้ ผมลืมเธอไม่ได้ ผมคิดถึงรอยยิ้มที่ทำให้ผมหายเหนื่อย คิดถึงมือเล็กๆคู่นั้นที่ทำให้ผมรู้สึกดี ผมคิดถึงสายตาคุ่นั้นที่ทำให้ผมสบายใจเมื่อเธอมองมาที่ผม ผมควรทำยังไงถึงจะลืมเรื่องพวกนี้ ผทรักเธอจริงๆ 😢😢