คือเวลาผมขึ้นรถเมล์กลับบ้าน ต้นๆป้ายอย่างงี้อ่ะ ก้อจะมีคนรอสายเดียวกันเยอะๆใช่ม่ะ เเล้วรถเมล์มันก้อ Legendary มากๆอ่ะ เเล้วก็ใช้เวลาเดินทางจนสุดสายประมาณ 40 นาทีเป็นอย่างน้อย คนรอเวลาเลิกเรียนมันก็จะเยอะเป็นพิเศษ เเล้วพอวันหนึ่ง รถเมล์มันก้อมาจอดโดยที่เอาประตูทางขึ้นมาไว้ตรงหน้าผมอย่างพอดิบพอดี ผมก็นึกในใจว่า วันนี้ไม่ต้องยืน 40 นาทีล่ะ เเต่ผมนั้นคิดผิด เพราะว่า พอประตูเปิดผมนี่นึกว่าเเมลงสาบเเตกรัง คนลงยังไม่ทันลง มนุษย์ป้าท่านก็ขึ้นกันไปแล้ว ผมนี่นับถือในความสามารถเลย เอาจริงๆกว่าผมจะได้ขึ้นนี่เกือบไม่ได้นั่ง พอผมนั่งเท่านั้นเเหละ ก็จะมีมนุษย์ป้ามายืนข้างๆที่ผมนั่งพร้อมมองมาที่ผมด้วยสายตาหวังดี้หวังดี ผมก็พยายามหลบตาเล่นโทรศัพท์ + อารมณ์สุทรีมองหน้าต่างฟังเพลง ทำไปได้ 10 วิ ป้าเเกเอาของที่ถือมามาเเกล้งชนผม ผมก็หันไปพบกับสายตาอันหวังดี้หวังดีสุดท้ายผมโดนไปหลายรอบจนต้องยอมเเพ้เเล้วยืนขึ้นพร้อมบอกว่านั่งมั้ยครับ(กัดฟันพูดสัสๆ)คือถ้าเป็น ปู่ย่าตายายเเก่ๆอย่างงั้นผมพร้อมเสียสละน่ะ เเต่มนุษย์ป้านี่ก็ไม่ได่เเก่ขนาดนั้นน่ะ สรุปคือยืนรอรถ 50 นาทียืนบนรถ 40นาทีรวมชมครึ่งเมื่อสัสๆ อยากนั่งโว้ยย
ขอ How to วัยรุ่นชายนั่งรถเมล์เเล้วไม่โดนมนุษย์ป้ามองจิก