เจ้าของกระทู้เป็นลูกคนเดียวค่ะ เหลือแต่แม่ที่อยู่ห่างไกลกัน ซึ่งรับฟังปัญหาเราได้บ้างไม่ได้บ้าง
เวลามีปัญหาลึกๆรู้สึกว่าเราพึ่งพาใครไม่ได้ เชื่อใจใครไม่ได้เต็มร้อย ไม่มีใครจะคอยช่วยเหลือเราจริงๆ
รู้สึกล้าและท้อที่ต้องต่อสู้อยู่คนเดียว ร้องไห้อยู่คนเดียวโดยที่เราไม่ทำตัวอ่อนแอให้ใครเห็นค่ะ
เพราะเราไม่รู้ว่าเค้าจะมองเราด้วยความสงสารเห็นใจหรือแค่จะฟังเพื่อเอาไปพูดต่อ
มีใครรู้สึกแบบนี้บ้างไหมคะ แล้วมีวิธีจัดการกับความรู้สึกและแก้ปัญหายังไง
บางทีก็อยากมีคู่คิด แต่เรื่องแบบนี้ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่ามีแล้วจะดี