แบบนี้มีปัญหาทางด้านจิตไหมอ่ะ
เราเป็นคนแปลกๆนะแปลกทั้งการกระทำคำพูดความคิดคนที่รู้จักเราอย่างเช่นคนในครอบครัว แฟน ก็จะชอบบอกว่าเราแปลกเราก็คิดว่าเราแปลกแหละ ที่เราคิดว่ามันแปลกเพราะเราเป็นคนที่ไม่อะไรกับชีวิตอ่ะเราไม่กลัวความตายแล้วชอบท้าความตายเราไม่เคยคิดถึงตัวเองเราจะชอบคิดถึงแต่คนอื่นคนอื่นมาก่อนตัวเองเสมอมันเหมือนว่าเราไม่รักตัวเองแต่ที่เราเป็นงี้เพราะว่าเราไม่สนใจเรื่องความตายล่ะมั้งเราเลยไม่ค่อยอะไรกับตัวเองแล้วเราเป็นคนออกแนวเก็บตัว ตอนเด็กๆเราเป็นเด็กที่ร่าเริงพูดมากแต่พอตอนนี้เราอายุ18จากเป็นเด็กพูดมากเรากับไม่อยากเล่าอะไรให้ใครฟังเลยเราเลือกที่จะเก็บไว้คนเดียวเพื่อไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วงช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกับคนที่บ้านเลยอยู่บ้านเดียวกันเจอกันบ่อยแต่คุยกันน้อยมากนับคำคุยได้เลย เมื่อก่อนเวลาญาติพี่น้องมาลูกของลุงแต่ละคนก็จะอายุพอๆกับเราเราก็จะเล่นกับพวกเขานะคุยกับพวกเขาเหมือนเพื่อนแต่พอมาตอนนี้เราไม่คุยกับเขาไม่เล่นกับเขาถ้าเขาไม่มาชวนคุยเราก่อนเราก็จะไม่คุยกับเขาเลยบางครั้งเขาชวนเราคุยเรายังเคยเมินเขาเลย เรามีความรู้สึกว่าพอเราโตขึ้นเราเริ่มอยากอยู่คนเดียวแต่เราก็อยู่คนเดียวไม่ได้เหมือนเราต้องการแค่คนเดียวที่อยู่กับเราเราก็ไม่รู้หรอกว่าคนนั้นจะเป็นใคร และมีเรื่องที่แปลกๆอย่างนึงเมื่อก่อนเราชอบวันเกิดเรานะเราจะรู้สึกตื่นเต้นมาเมื่อจะถึงวันเกิดและเราก็จะไปขอของขวัญวันเกิดของคนที่รู้จักงี้ แต่ตอนนี้เราไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับวันเกิดเราเลยเรามีความรู้สึกแค่ว่าอยากให้ข้ามวันนี้ไปเร็วๆอยากให้ผ่านวันนี้ไปเร็วๆเราไม่อยากมีวันเกิดวันไม่อยากให้ใครจำวันเกิดเราไม่อยากให้ใครต้องมาสนใจกับวันเกิดเราเราอยากให้ทุกๆคนลืมวันเกิดเราแต่ลึกๆของเราก็อยากให้ใครสักคนที่จำวันเกิดเราได้นะตั้งแต่ปีที่แล้วพอถึงวันเกิดเราเรารู้สึกทรมานอ่ะเราอยากอยู่คนเดียวเราอยากอยู่เงียบๆแล้วให้เวลาผ่านไปให้เร็วที่สุดวันเกิดเราเราจะรู้สึกว่ามันแย่ไปหมดอ่ะเราไม่ได้ทำบุญวันเกิดมา2ปีแล้ว เราโคตรรู้สึกแย่อ่ะเวลาวันเกิดเรามาถึงเราก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเรามีความผิดปกติทางด้านจิตใจไหมเพราะเราเห็นเพื่อนเราก็ยังตื่นเต้นกับวันเกิดยังขอของขวัญจากคนรอบข้างยกเว้นแต่เราที่ไม่ขอของขวัญใครเวลามีคนมาถามว่าเราเกิดวันที่เท่าไหร่เราอยากจะบอกคนที่ถามว่าไม่ต้องรู้หรอกแต่เราก็ไม่กล้าบอกกลัวจะทำร้ายจิตใจเขาเราเลยบอกไปแต่ความรู้สึกที่บอกในแต่ละครั้งคือเศร้าเราเศร้าจากที่เรายิ้มๆมีความสุขพอมีคนมาถามวันเกิดเราจะหุบยิ้มทันทีแล้วเราก็จะเศร้าซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเศร้า ตอนเด็กๆเราเหมือนเป็นเด็กเก็บกดเวลาเราทำไรผิดหรือเราโดนด่าโดนตี เราจะชอบมาร้องไห้คนเดียวแล้วเราก็เคยคิดว่าถ้าเราไม่อยู่คงจะดี ถ้าเราหายไปเขาคงจะมีความสุขกว่านี้คือเหมือนเราเป็นตัวปัญหาอ่ะเราจะชอบคิดแบบนี้จนมีครั้งนึงเราทะเลาะกับพ่อถึงขั้นว่าหนักเราเลยหนีออกจากบ้านเราไม่ไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นเราอายุ15 แบบนี้เรามีความผิดปกติในทางจิตไหมอ่ะ
โรคทางจิต
เราเป็นคนแปลกๆนะแปลกทั้งการกระทำคำพูดความคิดคนที่รู้จักเราอย่างเช่นคนในครอบครัว แฟน ก็จะชอบบอกว่าเราแปลกเราก็คิดว่าเราแปลกแหละ ที่เราคิดว่ามันแปลกเพราะเราเป็นคนที่ไม่อะไรกับชีวิตอ่ะเราไม่กลัวความตายแล้วชอบท้าความตายเราไม่เคยคิดถึงตัวเองเราจะชอบคิดถึงแต่คนอื่นคนอื่นมาก่อนตัวเองเสมอมันเหมือนว่าเราไม่รักตัวเองแต่ที่เราเป็นงี้เพราะว่าเราไม่สนใจเรื่องความตายล่ะมั้งเราเลยไม่ค่อยอะไรกับตัวเองแล้วเราเป็นคนออกแนวเก็บตัว ตอนเด็กๆเราเป็นเด็กที่ร่าเริงพูดมากแต่พอตอนนี้เราอายุ18จากเป็นเด็กพูดมากเรากับไม่อยากเล่าอะไรให้ใครฟังเลยเราเลือกที่จะเก็บไว้คนเดียวเพื่อไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วงช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกับคนที่บ้านเลยอยู่บ้านเดียวกันเจอกันบ่อยแต่คุยกันน้อยมากนับคำคุยได้เลย เมื่อก่อนเวลาญาติพี่น้องมาลูกของลุงแต่ละคนก็จะอายุพอๆกับเราเราก็จะเล่นกับพวกเขานะคุยกับพวกเขาเหมือนเพื่อนแต่พอมาตอนนี้เราไม่คุยกับเขาไม่เล่นกับเขาถ้าเขาไม่มาชวนคุยเราก่อนเราก็จะไม่คุยกับเขาเลยบางครั้งเขาชวนเราคุยเรายังเคยเมินเขาเลย เรามีความรู้สึกว่าพอเราโตขึ้นเราเริ่มอยากอยู่คนเดียวแต่เราก็อยู่คนเดียวไม่ได้เหมือนเราต้องการแค่คนเดียวที่อยู่กับเราเราก็ไม่รู้หรอกว่าคนนั้นจะเป็นใคร และมีเรื่องที่แปลกๆอย่างนึงเมื่อก่อนเราชอบวันเกิดเรานะเราจะรู้สึกตื่นเต้นมาเมื่อจะถึงวันเกิดและเราก็จะไปขอของขวัญวันเกิดของคนที่รู้จักงี้ แต่ตอนนี้เราไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับวันเกิดเราเลยเรามีความรู้สึกแค่ว่าอยากให้ข้ามวันนี้ไปเร็วๆอยากให้ผ่านวันนี้ไปเร็วๆเราไม่อยากมีวันเกิดวันไม่อยากให้ใครจำวันเกิดเราไม่อยากให้ใครต้องมาสนใจกับวันเกิดเราเราอยากให้ทุกๆคนลืมวันเกิดเราแต่ลึกๆของเราก็อยากให้ใครสักคนที่จำวันเกิดเราได้นะตั้งแต่ปีที่แล้วพอถึงวันเกิดเราเรารู้สึกทรมานอ่ะเราอยากอยู่คนเดียวเราอยากอยู่เงียบๆแล้วให้เวลาผ่านไปให้เร็วที่สุดวันเกิดเราเราจะรู้สึกว่ามันแย่ไปหมดอ่ะเราไม่ได้ทำบุญวันเกิดมา2ปีแล้ว เราโคตรรู้สึกแย่อ่ะเวลาวันเกิดเรามาถึงเราก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเรามีความผิดปกติทางด้านจิตใจไหมเพราะเราเห็นเพื่อนเราก็ยังตื่นเต้นกับวันเกิดยังขอของขวัญจากคนรอบข้างยกเว้นแต่เราที่ไม่ขอของขวัญใครเวลามีคนมาถามว่าเราเกิดวันที่เท่าไหร่เราอยากจะบอกคนที่ถามว่าไม่ต้องรู้หรอกแต่เราก็ไม่กล้าบอกกลัวจะทำร้ายจิตใจเขาเราเลยบอกไปแต่ความรู้สึกที่บอกในแต่ละครั้งคือเศร้าเราเศร้าจากที่เรายิ้มๆมีความสุขพอมีคนมาถามวันเกิดเราจะหุบยิ้มทันทีแล้วเราก็จะเศร้าซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเศร้า ตอนเด็กๆเราเหมือนเป็นเด็กเก็บกดเวลาเราทำไรผิดหรือเราโดนด่าโดนตี เราจะชอบมาร้องไห้คนเดียวแล้วเราก็เคยคิดว่าถ้าเราไม่อยู่คงจะดี ถ้าเราหายไปเขาคงจะมีความสุขกว่านี้คือเหมือนเราเป็นตัวปัญหาอ่ะเราจะชอบคิดแบบนี้จนมีครั้งนึงเราทะเลาะกับพ่อถึงขั้นว่าหนักเราเลยหนีออกจากบ้านเราไม่ไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นเราอายุ15 แบบนี้เรามีความผิดปกติในทางจิตไหมอ่ะ