กระทู้ระบายของคนไม่เอาถ่าน

เราเริ่มตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อป.โท เมื่อต้นปีนี้ กะเตรียมตัว1ปี แล้วไปกลางปีหน้า
ระหว่างการเตรียมตัวก็ดีบางแย่บาง จนเดือนกรกฎาคม เราเจอมรสุมที่ใหญ่ที่สุดของเรา
คือเรื่องครอบครัวและเรื่องความรัก มันมาปะทะกันพอดี
เราเขวไปเลย 2 เดือน จนถึงตอนนี้ เนื่องจากเราฟรีแลนซ์ บางทีแอบติส ไม่รับงาน แล้วจะเอาอะไรกิน!
เราทิ้งทุกอย่าง เอาแต่เศร้า เครียด ระบายเอารมย์ไปกับสิ่งบันเทิง
บอกเลยความก้าวหน้าน้อยมาก มีแต่ถอยหลัง
เราได้แต่นั่งถามตัวเองว่า จริงๆแล้วเราต้องการอะไร ความฝันของเราคืออะไร เราอยากได้จริงๆไหม
หรือตอนนี้ความขี้เกียจ ความกลัวมันครอบงำเราอยู่
พ่อแม่เราก็อยากให้เราเดินตามฝันนะ เค้าสนับสนุนเราเต็มที่ แต่มีแต่เราเองที่ฉีกมันทีละนิดๆ
ไม่รู้ว่าการเตรียมตัวครั้งนี้มันจะพอกับการเข้าป.โทที่นั่นไหม (แต่เราว่ายัง)
เราจะพยายามอีกหนึ่งปี ตายเป็นตาย เราเสียเวลามามากพอแล้วกับการอมทุกเฮงซ วย
มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย สู้ทำวันนี้ให้ดีที่สุดดีกว่า อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าเราได้พยายามแล้ว