เรื่องมีอยู่ว่า เราเจอกันเพราะอยู่หอเดียวกัน มอเดียวกัน แล้วเค้าก็มาเล่นที่ห้องเราบ่อยๆ โดยมากับเพื่อนอีกคนนึง ซึ่งรู้จักกับเมทเรา แล้วพอเค้ามาเล่นกับเราบ่อยๆ เลยทำให้เรารู้สึกชอบเค้า จนได้มีโอกาสได้คุยกัน แล้วคบกันเป็นแฟน คือช่วงนั้นความรักของเราดีมากเลยค่ะ แต่พอมีช่วงนึงที่คบกันได้ประมาณ11เดือนเราทำให้เค้าอึดอัด จนเค้าเลือกที่เงียบและหายไปจากเรา โดยบอกเราว่าห่างกันเหอะ เราก็ไม่รู้ว่าเราผิดอะไร ช่วงนั้นเราเฮิร์ทหนักมากกก ไลน์ไปง้อเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ อ่านนะคะ แต่ไม่ตอบ!!! เราก็ร้องไห้ฟูมฟาย จนผ่านไปซักอาทิตย์นึง เราก็เริ่มทำใจละว่าเอาวะ ในเมื่อทำแบบนี้ จะเลิกก็เลิก!!
เราเลยตัดสินใจไลน์ไปบอกว่า“เราเองก็ทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ไหวเหมือนกัน เราง้อเท่าไหร่ก็ไม่หาย ให้ทำยังไง ถ้างั้นเราไปเองละกัน” ซึ่งพอเราตัดใจ ทำใจได้ พอเราจะไป ดันกลับมาง้อเราเฉย เอ้าด้วยความที่ก็ยังรัก อะกลับมาก็กลับมา พอกลับมาได้สักพักเราก็ต้องไปเรียนต่อต่างประเทศก็ทำให้เราห่างกันเข้าไปอีก ก็ทำให้เรื่องราวมันเริ่มถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ
ตอนอยู่ตปท.เราเองก็กลายเป็นคนที่ชอบบริหารเสน่ห์ไปซะงั้นเพราะว่ามีคนเข้ามาใส่ใจ เทคแคร์เรา เราเองก็ผิดที่หลงไปในช่วงนั้น คุยกับคนตช.มากมาย（คุยแชทอย่างเดียวนะ）จนทำให้เรามองข้ามแฟนของเราไป จนเราบอกเลิกเค้า ในช่วงเวลาที่ครบรอบ1ปีกว่าแล้ว 😂 ช่วงนั้นเราก็หลงไปได้สักพัก จนเราหันกลับมาดูอีกทีว่า จริงๆแล้วเราก็ต้องอยู่ไทย แล้วคนที่นี่ก็คงเป็นไปไม่ได้แน่นอน เราเลยทักไปง้อแฟนเรา แต่!! แฟนเราไม่คืนดีด้วย เรารู้นะว่าเราเองก็ผิด ผิดที่ไม่ใส่ใจแฟนตัวเอง แต่สุดท้ายเราก็มาคิดได้ว่าเราขาดเค้าไม่ได้ แต่เราเลือกแล้ว ก็ต้องยอมรับผลที่เลือก
ก่อนที่จะกลับไทยเราได้คุยกับผู้ตช.คนนึง ซึ่งเค้าจริงจังกับเรามากแต่เค้าเด็กกว่าเรา ช่วงนั้นอยู่ๆ แฟนก็ทักมาว่า "กลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้มั้ย คือเราจะมีใครอยู่ก็ไม่สนไม่ว่า ขอแค่กลับมาคุย" เราก็เลยกลับมาคุยกัน แต่เราก็ยังคุยกับผู้ตช.อยู่ จนเรากลับมาไทย กลับมาหาเค้า เค้าก็เริ่มที่จะบอกว่า “ไม่อยากให้คุยกับใครแล้วอะ กลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย” เราก็เลยตัดสินใจทิ้งผู้ตช. แล้วกลับมาหาแฟน แต่พอคุยกันไปไม่ถึงอาทิตย์ เราก็ถามว่ากลับมาคุยกันในฐานะอะไร? แต่นางกลับตอบว่า "คนคุย" ค.รู้สึกหลังจากได้ยินคือแบบ โคตรเจ็บ เจ็บแปล๊บบ! คือเค้าบอกว่าเค้าไม่มั่นใจในเรา แล้วจะพูด จะทำให้กลับมาทำไม? แล้วเราเองก็เพิ่งรู้ตอนกลับมาคุยกันนั่นแหละ ว่าตอนที่เค้าบอกกับเราว่า "ห่างกันสักพัก" คือการบอกเลิก 😂 ทำให้ช่วงนั้นใครทักเรามาเราตอบหมด เพราะว่าเค้าบอกเองว่าเราเป็นแค่คนคุย ซึ่งเค้าเองก็มี แล้วไม่เข้าใจเลยว่าจะพูดให้กลับมาทำไม
แล้ววันที่เราตัดสินใจว่าจะไปก็คือ วันวาเลนไทน์ วันนั้นเป็นวันเทคน้องใหญ่เราเลยไปเทคน้อง ซึ่งเรานั่งอยู่ตรงหน้าเค้าเลย เค้ายังทำไม่สนใจ ไลน์ไปก็ไม่สนใจ จนมีคนที่เราคุยอยู่ตอนนั้นเราขอเรียกเค้าว่า"บี" บีก็ทักเรามา เราเลยตัดสินใจเดินไปเจอหน้าคณะ เค้ามาพร้อมกับช็อกโกแลต แล้วบอกเราว่า "หายเศร้าได้แล้ว" ตอนนั้นคือหัวใจเราพองโตมาก ใครก็ไม่รู้ที่เจอกันครั้งแรก ให้ช็อกโกแลตเราในวันวาเลนไทน์ แต่คนที่เป็นแฟนเรา อ้างว่าไปกินข้าวกับน้องรหัส แต่จริงๆแล้ว เค้าไปกับคนอื่น!! เราเลยตัดสินใจโพสต์ขอบคุณบีที่ให้ช็อกโกแลตเรา หลังจากนั้นเมทแฟนเราก็เอาไปบอก จนแฟนเราทักมาว่าๆๆ เราสารพัด แล้วาดท้ายก็บล็อคFacebookเราไป เราเลยตัดใจ แล้วคุยกับบีจนเรากลับไปเรียนต่อตปท.ในเทอม2
ซึ่งก่อนจะไปตปท. เราเองก็ได้ตัดสินใจตั้งคบกัน พอผ่านไปสักไม่กี่วัน แฟนเก่าเราเราขอเรียกเค้าว่าปี ปีได้ตั้งคบกับรุ่นน้องคณะคนนึง ซึ่งเพื่อนเค้าคนนึงมาเม้นต์ว่า “เปิดตัวซะที รอมานาน” ในใจเราก็แบบอ้าว อะไรวะ รอมานานคืออะไร?? เราก็เจ็บนะ แต่ก็ช่างมัน ความรักของเรากับบีในตอนแรกคือดีมาก ดีทุกอย่าง จนกระทั่งมาถึงในจุดที่มันต้องจบลง เราคบกับบีได้แค่2เดือน เพราะเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันเยอะเกินไป มันเข้ากันไม่ได้ เราเลยตัดสินใจบอกเลิกบี หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตคนเดียวต่ออีก2เดือน ซึ่งก่อนกลับไทยเราก็ได้ตัดสินใจว่าเราเองเป็นคนผิดรึเปล่า เป็นคนคิดมากไปรึเปล่า เลยตัดสินใจทักไปขอคืนดีกับบี แต่!! เราพูดไว้แล้วว่ากลับมาคุยกันก่อนเพราะยังรู้สึกแปลกๆอยู่ แต่พอผ่านไปไม่กี่วันบีดันขอตั้งคบ เราก็ดันนนไปกดยอมรับ เอ้าเอาก็เอาลองดู แต่พอเรากลับมาไทยอีกครั้ง มาหาเค้าได้แค่อาทิตย์เดียว เราก็ต้องตัดสินใจหนีออกมาอีกครั้ง โดยที่ไม่ได้บอกบี เพราะเรารู้สึกว่าทุกอย่างมันเยอะไปหมด เราต้องทำนั่นนะ ต้องทำนี่นะ แล้วเราคือไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ถ้าเราทำอะไรเราทำเอง เลยหนีมาอยู่กับเพื่อน
และในช่วงนั้นแหละที่เราตัดสินใจทักไปหาปี ปีก็คุยกับเราเหมือนเดิมทั้งที่ปีมีแฟนอยู่แล้ว เราเองในช่วงนั้นคือไม่ได้คิดอะไร แค่คิดถึง แต่ก็อยู่ในฐานะเพื่อน เราก็ถามสารทุกข์สุกดิบของปี แล้วก็มีแซวว่าเอ้ออออรักกับน้องดีเนอะ ปีก็จะชอบตอบว่า "ดียังไง? ไม่ได้คุยกันเลย น้องไม่ว่าง 2ชั่วโมงตอบที" เราก็เลยแบบ "อ๋ออออ" พอคุยไปได้สักพักเราเองก็รู้สึกไม่ดี ว่าที่เราทำอะมันผิด! เราเลยตัดสินใจบอกว่าเลิกคุยกันเถอะ อย่าทักมาเลย ปีเองก็แบบ "ตามใจนะ แต่เราก็คิดถึงจริงๆ ยังรัก ยังรู้สึกเหมือนเดิม" แต่เราก็เลือกที่จะตัดใจ
จนมาวันนึงปีก็ทักเรามาแล้วบอกว่า เอ้อกลับบ้านหรอ แต่ตอนนั้นเราอยู่หอ เราเลยบอกปีว่าเรากลับหอแล้ว ปีก็บอกว่า "อยากมาหา อยากอยู่ด้วย" แล้วอีกวันปีก็รีบมาหาเรา แล้วสุดท้ายพอปีกลับหอ ปีก็เงียบหายไป จนพออีกวันนึงจึงได้ทักมาบอกว่า ถ้าไม่ได้ตอบคือน้องอยู่นะ เอ้า!!! เจ็บในเจ็บ เราเองก็เลยทักไปถามว่า "ถ้าน้องรู้เรื่องเรา แกจะทำยังไง" ปีบอกว่า "ไม่รู้หวะ" แต่สำหรับเรานะ เราคิดว่าคนแรกที่เค้าต้องไปง้อคือน้องแน่ๆ เราเลยเฟดตัวออกมาเอง เพราะคิดว่ามันแย่อะ เอาความรู้สึกไปทิ้งไว้กับอะไร แล้วก็รู้สึกผิดกับน้องเค้าด้วย
จนตอนนี้ถ้ายังคบกันอยู่ก็ใกล้จะสองปีละ แต่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อละแหละ เราเลยเลือกที่อยู่กับปัจจุบันของเราบ้าง เลือกที่จะอยู่กับตัวเองให้มากที่สุด เลือกที่จะรักตัวเองมากขึ้น แล้วคงคิดว่า ถ้าวันนึงเค้ากลับมาในวันที่เรามีใครอยู่แล้วเราควรดูแลคนที่เรามีให้ดีที่สุด และอย่ากลับไปสนเค้าอีก
สุดท้ายนี้นะคะ เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำมันผิด เราเองยอมรับความผิดทั้งหมด แต่อยากจะบอกถึงการจับปลาสองมือของผช.คนนี้ก็คือ อยากที่จะอยู่กับเรา และก็อยากที่จะอยู่กับแฟนปัจจุบันของเค้า
ปล.อยากเตือนใครหลายๆ คนว่า ถ้าคุณมีคนรักอยู่แล้ว ควรใส่ใจเค้า ดูแลเค้าให้ดี อย่านอกใจ! เป็นสิ่งสำคัญ
ปล.2 เรื่องที่เราอึดอัดเค้าก็มี แต่เราเลือกที่จะเก็บและไม่พูด แล้วก็โยนมันทิ้งไปค่ะ
ปล.3 เราเองก็อยากเอาเรื่องนี้ไปบอกแฟนปัจจุบันเค้านะคะ แต่เราคิดว่าไม่ดีกว่า เดี๋ยวเค้าจะคิดว่าเราอยากได้คืนรึเปล่า แต่บอกไว้เลยว่าไม่เอาแล้วค่ะ รับไม่ได้จริงๆ
คิดว่าทำแบบนี้เห็นแก่ตัวมั้ยคะ ??
เราเลยตัดสินใจไลน์ไปบอกว่า“เราเองก็ทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ไหวเหมือนกัน เราง้อเท่าไหร่ก็ไม่หาย ให้ทำยังไง ถ้างั้นเราไปเองละกัน” ซึ่งพอเราตัดใจ ทำใจได้ พอเราจะไป ดันกลับมาง้อเราเฉย เอ้าด้วยความที่ก็ยังรัก อะกลับมาก็กลับมา พอกลับมาได้สักพักเราก็ต้องไปเรียนต่อต่างประเทศก็ทำให้เราห่างกันเข้าไปอีก ก็ทำให้เรื่องราวมันเริ่มถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ
ตอนอยู่ตปท.เราเองก็กลายเป็นคนที่ชอบบริหารเสน่ห์ไปซะงั้นเพราะว่ามีคนเข้ามาใส่ใจ เทคแคร์เรา เราเองก็ผิดที่หลงไปในช่วงนั้น คุยกับคนตช.มากมาย（คุยแชทอย่างเดียวนะ）จนทำให้เรามองข้ามแฟนของเราไป จนเราบอกเลิกเค้า ในช่วงเวลาที่ครบรอบ1ปีกว่าแล้ว 😂 ช่วงนั้นเราก็หลงไปได้สักพัก จนเราหันกลับมาดูอีกทีว่า จริงๆแล้วเราก็ต้องอยู่ไทย แล้วคนที่นี่ก็คงเป็นไปไม่ได้แน่นอน เราเลยทักไปง้อแฟนเรา แต่!! แฟนเราไม่คืนดีด้วย เรารู้นะว่าเราเองก็ผิด ผิดที่ไม่ใส่ใจแฟนตัวเอง แต่สุดท้ายเราก็มาคิดได้ว่าเราขาดเค้าไม่ได้ แต่เราเลือกแล้ว ก็ต้องยอมรับผลที่เลือก
ก่อนที่จะกลับไทยเราได้คุยกับผู้ตช.คนนึง ซึ่งเค้าจริงจังกับเรามากแต่เค้าเด็กกว่าเรา ช่วงนั้นอยู่ๆ แฟนก็ทักมาว่า "กลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้มั้ย คือเราจะมีใครอยู่ก็ไม่สนไม่ว่า ขอแค่กลับมาคุย" เราก็เลยกลับมาคุยกัน แต่เราก็ยังคุยกับผู้ตช.อยู่ จนเรากลับมาไทย กลับมาหาเค้า เค้าก็เริ่มที่จะบอกว่า “ไม่อยากให้คุยกับใครแล้วอะ กลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย” เราก็เลยตัดสินใจทิ้งผู้ตช. แล้วกลับมาหาแฟน แต่พอคุยกันไปไม่ถึงอาทิตย์ เราก็ถามว่ากลับมาคุยกันในฐานะอะไร? แต่นางกลับตอบว่า "คนคุย" ค.รู้สึกหลังจากได้ยินคือแบบ โคตรเจ็บ เจ็บแปล๊บบ! คือเค้าบอกว่าเค้าไม่มั่นใจในเรา แล้วจะพูด จะทำให้กลับมาทำไม? แล้วเราเองก็เพิ่งรู้ตอนกลับมาคุยกันนั่นแหละ ว่าตอนที่เค้าบอกกับเราว่า "ห่างกันสักพัก" คือการบอกเลิก 😂 ทำให้ช่วงนั้นใครทักเรามาเราตอบหมด เพราะว่าเค้าบอกเองว่าเราเป็นแค่คนคุย ซึ่งเค้าเองก็มี แล้วไม่เข้าใจเลยว่าจะพูดให้กลับมาทำไม
แล้ววันที่เราตัดสินใจว่าจะไปก็คือ วันวาเลนไทน์ วันนั้นเป็นวันเทคน้องใหญ่เราเลยไปเทคน้อง ซึ่งเรานั่งอยู่ตรงหน้าเค้าเลย เค้ายังทำไม่สนใจ ไลน์ไปก็ไม่สนใจ จนมีคนที่เราคุยอยู่ตอนนั้นเราขอเรียกเค้าว่า"บี" บีก็ทักเรามา เราเลยตัดสินใจเดินไปเจอหน้าคณะ เค้ามาพร้อมกับช็อกโกแลต แล้วบอกเราว่า "หายเศร้าได้แล้ว" ตอนนั้นคือหัวใจเราพองโตมาก ใครก็ไม่รู้ที่เจอกันครั้งแรก ให้ช็อกโกแลตเราในวันวาเลนไทน์ แต่คนที่เป็นแฟนเรา อ้างว่าไปกินข้าวกับน้องรหัส แต่จริงๆแล้ว เค้าไปกับคนอื่น!! เราเลยตัดสินใจโพสต์ขอบคุณบีที่ให้ช็อกโกแลตเรา หลังจากนั้นเมทแฟนเราก็เอาไปบอก จนแฟนเราทักมาว่าๆๆ เราสารพัด แล้วาดท้ายก็บล็อคFacebookเราไป เราเลยตัดใจ แล้วคุยกับบีจนเรากลับไปเรียนต่อตปท.ในเทอม2
ซึ่งก่อนจะไปตปท. เราเองก็ได้ตัดสินใจตั้งคบกัน พอผ่านไปสักไม่กี่วัน แฟนเก่าเราเราขอเรียกเค้าว่าปี ปีได้ตั้งคบกับรุ่นน้องคณะคนนึง ซึ่งเพื่อนเค้าคนนึงมาเม้นต์ว่า “เปิดตัวซะที รอมานาน” ในใจเราก็แบบอ้าว อะไรวะ รอมานานคืออะไร?? เราก็เจ็บนะ แต่ก็ช่างมัน ความรักของเรากับบีในตอนแรกคือดีมาก ดีทุกอย่าง จนกระทั่งมาถึงในจุดที่มันต้องจบลง เราคบกับบีได้แค่2เดือน เพราะเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันเยอะเกินไป มันเข้ากันไม่ได้ เราเลยตัดสินใจบอกเลิกบี หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตคนเดียวต่ออีก2เดือน ซึ่งก่อนกลับไทยเราก็ได้ตัดสินใจว่าเราเองเป็นคนผิดรึเปล่า เป็นคนคิดมากไปรึเปล่า เลยตัดสินใจทักไปขอคืนดีกับบี แต่!! เราพูดไว้แล้วว่ากลับมาคุยกันก่อนเพราะยังรู้สึกแปลกๆอยู่ แต่พอผ่านไปไม่กี่วันบีดันขอตั้งคบ เราก็ดันนนไปกดยอมรับ เอ้าเอาก็เอาลองดู แต่พอเรากลับมาไทยอีกครั้ง มาหาเค้าได้แค่อาทิตย์เดียว เราก็ต้องตัดสินใจหนีออกมาอีกครั้ง โดยที่ไม่ได้บอกบี เพราะเรารู้สึกว่าทุกอย่างมันเยอะไปหมด เราต้องทำนั่นนะ ต้องทำนี่นะ แล้วเราคือไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ถ้าเราทำอะไรเราทำเอง เลยหนีมาอยู่กับเพื่อน
และในช่วงนั้นแหละที่เราตัดสินใจทักไปหาปี ปีก็คุยกับเราเหมือนเดิมทั้งที่ปีมีแฟนอยู่แล้ว เราเองในช่วงนั้นคือไม่ได้คิดอะไร แค่คิดถึง แต่ก็อยู่ในฐานะเพื่อน เราก็ถามสารทุกข์สุกดิบของปี แล้วก็มีแซวว่าเอ้ออออรักกับน้องดีเนอะ ปีก็จะชอบตอบว่า "ดียังไง? ไม่ได้คุยกันเลย น้องไม่ว่าง 2ชั่วโมงตอบที" เราก็เลยแบบ "อ๋ออออ" พอคุยไปได้สักพักเราเองก็รู้สึกไม่ดี ว่าที่เราทำอะมันผิด! เราเลยตัดสินใจบอกว่าเลิกคุยกันเถอะ อย่าทักมาเลย ปีเองก็แบบ "ตามใจนะ แต่เราก็คิดถึงจริงๆ ยังรัก ยังรู้สึกเหมือนเดิม" แต่เราก็เลือกที่จะตัดใจ
จนมาวันนึงปีก็ทักเรามาแล้วบอกว่า เอ้อกลับบ้านหรอ แต่ตอนนั้นเราอยู่หอ เราเลยบอกปีว่าเรากลับหอแล้ว ปีก็บอกว่า "อยากมาหา อยากอยู่ด้วย" แล้วอีกวันปีก็รีบมาหาเรา แล้วสุดท้ายพอปีกลับหอ ปีก็เงียบหายไป จนพออีกวันนึงจึงได้ทักมาบอกว่า ถ้าไม่ได้ตอบคือน้องอยู่นะ เอ้า!!! เจ็บในเจ็บ เราเองก็เลยทักไปถามว่า "ถ้าน้องรู้เรื่องเรา แกจะทำยังไง" ปีบอกว่า "ไม่รู้หวะ" แต่สำหรับเรานะ เราคิดว่าคนแรกที่เค้าต้องไปง้อคือน้องแน่ๆ เราเลยเฟดตัวออกมาเอง เพราะคิดว่ามันแย่อะ เอาความรู้สึกไปทิ้งไว้กับอะไร แล้วก็รู้สึกผิดกับน้องเค้าด้วย
จนตอนนี้ถ้ายังคบกันอยู่ก็ใกล้จะสองปีละ แต่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อละแหละ เราเลยเลือกที่อยู่กับปัจจุบันของเราบ้าง เลือกที่จะอยู่กับตัวเองให้มากที่สุด เลือกที่จะรักตัวเองมากขึ้น แล้วคงคิดว่า ถ้าวันนึงเค้ากลับมาในวันที่เรามีใครอยู่แล้วเราควรดูแลคนที่เรามีให้ดีที่สุด และอย่ากลับไปสนเค้าอีก
สุดท้ายนี้นะคะ เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำมันผิด เราเองยอมรับความผิดทั้งหมด แต่อยากจะบอกถึงการจับปลาสองมือของผช.คนนี้ก็คือ อยากที่จะอยู่กับเรา และก็อยากที่จะอยู่กับแฟนปัจจุบันของเค้า
ปล.อยากเตือนใครหลายๆ คนว่า ถ้าคุณมีคนรักอยู่แล้ว ควรใส่ใจเค้า ดูแลเค้าให้ดี อย่านอกใจ! เป็นสิ่งสำคัญ
ปล.2 เรื่องที่เราอึดอัดเค้าก็มี แต่เราเลือกที่จะเก็บและไม่พูด แล้วก็โยนมันทิ้งไปค่ะ
ปล.3 เราเองก็อยากเอาเรื่องนี้ไปบอกแฟนปัจจุบันเค้านะคะ แต่เราคิดว่าไม่ดีกว่า เดี๋ยวเค้าจะคิดว่าเราอยากได้คืนรึเปล่า แต่บอกไว้เลยว่าไม่เอาแล้วค่ะ รับไม่ได้จริงๆ