สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนมอปลายคนนึงที่มีปัญหาเรื่องเพื่อนค่ะ ตามหัวข้อกระทู้ เราแค่อยากรู้ว่า การที่เราเป็นคนดีมากๆ มันจะอยู่ยากหรอคะ
เราเป็นคนนึงนะที่เวลาคบเพื่อนแล้วจะให้ใจเพื่อนมากๆ เราจริงใจต่อเพื่อน เราไม่ค่อยโกรธเพื่อน เพราะเราอึดอัด เราแค่ไม่เก็บมาคิด แต่พอเราไม่ใส่ใจ ไม่แยแส เราก็จะโดนมองข้ามความรู้สึก เช่นเพื่อนในกลุ่มก็จะนึกถึงตัวเราเป็นลำดับท้ายๆ เราเสียใจนะ เราทั้งเหนื่อย ทั้งน้อยใจ เราท้อมาก เราคิดว่าการทำตัวเฮฮา คิดบวก จะทำให้คนอื่นๆอยากอยู่ด้วย เพื่อนๆอยากคบหา แต่กลายเป็นว่า การที่เราทำตัวดีมาตลอด พอเราไม่ดี เพื่อนเรากลับรับไม่ได้ เรามาถึงจุดที่เหนื่อยสุดๆ อยากระบาย เราทนมาตลอด เราผิดมากหรอที่เราแค่ไม่ทนแล้ว เรากลายเป็นคนไม่ดีไปง่ายๆเพียงเพราะเราเหนื่อยจากสภาพแวดล้อม
เราไม่ได้คิดว่าความคิดของเรามันถูกต้องหรอกค่ะ แต่บางทีเราก็อยากให้เพื่อนเราเคารพความรู้สึกของเราบ้าง เราก็เป็นคนเหมือนกัน รู้สึกเหมือนกัน โกรธเป็น โมโหเป็น
เราโดนทำร้ายจิตใจด้วยคำพูด การกระทำ หรือท่าทางต่างๆ ทั้งการไม่ให้เกียรติ การแกล้ง มีอีกหลายอย่าง ที่พวกเขาทำเพราะคิดว่าเราไม่โกรธ ถึงโกรธเองก็คงหายเอง ใช่ค่ะ เราไม่เคยโดนง้อเลย เราต้องหายเองตลอด เราเเคร์ทุกคำพูดของเพื่อน ใส่ใจ เราไม่ใช่คนดีไปหมดหรอกค่ะ ถ้าเราทำผิด เราก็กล้าที่จะขอโทษ แต่เวลาเราโดนกระทำบ้าง กลับไม่มีใครคิดจะเข้าหา เราก็พยายามบอกตัวเองว่า คิดดีไว้ ทำดีได้ดีนะ ใช้ธรรมะเข้าสู้ แต่เพราะความอารมณ์ร้อนอ่ะค่ะ กว่าจะให้กรรมตามทัน มันคงรอไม่ได้ เลยต้องรีบเคลียรีบจบ เพื่อนบางคนอาจจะรู้ว่าสิ่งไหนผิดหรือถูก แต่ถ้าทำสิ่งที่ถูกแล้วโดดเดี่ยว เขาก็คงเลือกจะไม่ทำ เพราะสมัยนี่ผู้คนกลัวการที่จะอยู่คนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่คนไม่ค่อยจะทำดีกันแล้วมั้งคะ
เราอยากที่จะทำตามใจตัวเองมากเลย เรารู้เพื่อนไม่ใช่ทั้งหมดขอชีวิต แต่ไม่มีใครอยากมีปัญหาหรอกค่ะ เราคิดแบบนี้แต่เขาคิดอีกแบบ มันก็อยากให้คิดเหมือนกันอยู่นะแต่ทำไงได้ล่ะคะ สภาพแวดล้อมของการเติบโตและการเลี้ยงดูของคนทุกคนมันต่างกัน
เพื่อนๆที่ไม่รู้หรือรู้ตัวว่าทำให้เพื่อนเป็นแบบนี้ คิดหน่อยนะคะ ใจเขาใจเราหน่อย ไม่อยากให้คนอื่นทำอะไรก็อย่าทำอย่างนั้นค่ะ ความรู้สึกมันเสียแล้วเสียเลยนะคะ อย่าเสียเพื่อนเพราะความไม่รู้เลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพื่อนโกรธ ไม่รู้ว่าเพื่อนน้อยใจ ใส่ใจเพื่อนหน่อยค่ะ บางทีคนที่ไม่เหลือใครอาจเป็นคุณเอง
เรากลัวว่าจะเป็นเด็กเก็บกดเสียก่อน เลยขอยืมพื้นที่กระทู้มาระบาย และขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ
เราคิดว่าสิ่งที่เราทำมันถูกแล้ว แต่เรากลับเหนื่อยมากๆ แบกรับทุกๆอย่างไว้ ต่อไปนี้เราควรใ้ช้ชีวิตแบบเดิมไปเรื่อยๆ
หรือปล่อยวางกับทุกอย่างคะ ??
ถ้าเพือนๆเป็นแบบเราจะแก้ปัญหายังไงคะ?? ขอบคุณค่ะ
*กระทู้แรกค่ะ ขออภัยหากเกิดความผิดพลาด
เคยเหนื่อยกับการกระทำของตัวเองมั้ยคะ
เราเป็นคนนึงนะที่เวลาคบเพื่อนแล้วจะให้ใจเพื่อนมากๆ เราจริงใจต่อเพื่อน เราไม่ค่อยโกรธเพื่อน เพราะเราอึดอัด เราแค่ไม่เก็บมาคิด แต่พอเราไม่ใส่ใจ ไม่แยแส เราก็จะโดนมองข้ามความรู้สึก เช่นเพื่อนในกลุ่มก็จะนึกถึงตัวเราเป็นลำดับท้ายๆ เราเสียใจนะ เราทั้งเหนื่อย ทั้งน้อยใจ เราท้อมาก เราคิดว่าการทำตัวเฮฮา คิดบวก จะทำให้คนอื่นๆอยากอยู่ด้วย เพื่อนๆอยากคบหา แต่กลายเป็นว่า การที่เราทำตัวดีมาตลอด พอเราไม่ดี เพื่อนเรากลับรับไม่ได้ เรามาถึงจุดที่เหนื่อยสุดๆ อยากระบาย เราทนมาตลอด เราผิดมากหรอที่เราแค่ไม่ทนแล้ว เรากลายเป็นคนไม่ดีไปง่ายๆเพียงเพราะเราเหนื่อยจากสภาพแวดล้อม
เราไม่ได้คิดว่าความคิดของเรามันถูกต้องหรอกค่ะ แต่บางทีเราก็อยากให้เพื่อนเราเคารพความรู้สึกของเราบ้าง เราก็เป็นคนเหมือนกัน รู้สึกเหมือนกัน โกรธเป็น โมโหเป็น
เราโดนทำร้ายจิตใจด้วยคำพูด การกระทำ หรือท่าทางต่างๆ ทั้งการไม่ให้เกียรติ การแกล้ง มีอีกหลายอย่าง ที่พวกเขาทำเพราะคิดว่าเราไม่โกรธ ถึงโกรธเองก็คงหายเอง ใช่ค่ะ เราไม่เคยโดนง้อเลย เราต้องหายเองตลอด เราเเคร์ทุกคำพูดของเพื่อน ใส่ใจ เราไม่ใช่คนดีไปหมดหรอกค่ะ ถ้าเราทำผิด เราก็กล้าที่จะขอโทษ แต่เวลาเราโดนกระทำบ้าง กลับไม่มีใครคิดจะเข้าหา เราก็พยายามบอกตัวเองว่า คิดดีไว้ ทำดีได้ดีนะ ใช้ธรรมะเข้าสู้ แต่เพราะความอารมณ์ร้อนอ่ะค่ะ กว่าจะให้กรรมตามทัน มันคงรอไม่ได้ เลยต้องรีบเคลียรีบจบ เพื่อนบางคนอาจจะรู้ว่าสิ่งไหนผิดหรือถูก แต่ถ้าทำสิ่งที่ถูกแล้วโดดเดี่ยว เขาก็คงเลือกจะไม่ทำ เพราะสมัยนี่ผู้คนกลัวการที่จะอยู่คนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่คนไม่ค่อยจะทำดีกันแล้วมั้งคะ
เราอยากที่จะทำตามใจตัวเองมากเลย เรารู้เพื่อนไม่ใช่ทั้งหมดขอชีวิต แต่ไม่มีใครอยากมีปัญหาหรอกค่ะ เราคิดแบบนี้แต่เขาคิดอีกแบบ มันก็อยากให้คิดเหมือนกันอยู่นะแต่ทำไงได้ล่ะคะ สภาพแวดล้อมของการเติบโตและการเลี้ยงดูของคนทุกคนมันต่างกัน
เพื่อนๆที่ไม่รู้หรือรู้ตัวว่าทำให้เพื่อนเป็นแบบนี้ คิดหน่อยนะคะ ใจเขาใจเราหน่อย ไม่อยากให้คนอื่นทำอะไรก็อย่าทำอย่างนั้นค่ะ ความรู้สึกมันเสียแล้วเสียเลยนะคะ อย่าเสียเพื่อนเพราะความไม่รู้เลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพื่อนโกรธ ไม่รู้ว่าเพื่อนน้อยใจ ใส่ใจเพื่อนหน่อยค่ะ บางทีคนที่ไม่เหลือใครอาจเป็นคุณเอง
เรากลัวว่าจะเป็นเด็กเก็บกดเสียก่อน เลยขอยืมพื้นที่กระทู้มาระบาย และขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ
เราคิดว่าสิ่งที่เราทำมันถูกแล้ว แต่เรากลับเหนื่อยมากๆ แบกรับทุกๆอย่างไว้ ต่อไปนี้เราควรใ้ช้ชีวิตแบบเดิมไปเรื่อยๆ
หรือปล่อยวางกับทุกอย่างคะ ??
ถ้าเพือนๆเป็นแบบเราจะแก้ปัญหายังไงคะ?? ขอบคุณค่ะ
*กระทู้แรกค่ะ ขออภัยหากเกิดความผิดพลาด