นี้เราเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า?

เราไม่อยากมีชีวิตรับรู้อะไรเลย อยากตายหรือหายไปจากโลกนี้แต่ สิ่งที่ดึงเราไว้คือพ่อเรา เรารักและเป็นห่วงพ่อมากๆ แต่สิ่งที่เราเจอมาตลอดตั้งแต่เด็กๆมันทำให้ใจเราเจ็บมากๆๆ เหมือนพ่อก็รับรู้ว่าเราเจ็บปวดใจมากแค่ไหน เคยพูดกับพ่อไปว่า พ่ออยู่กับหนูนานๆน่ะอย่าเป็นอะไรไปน่ะ ถ้าพ่อเป็นอะไรไปวันไหน หนูก็จะตายวันนั้นแหล่ะ พ่อตอบกลับมาแบบทำเป็นตลกว่า "พ่อยังอยู่อีกนาน ไม่ตายง่ายหรอก" แล้วรู้สึกว่าตัวเองอยากตายอยากหายไปแทบทุกวัน เราแทบไม่พูดคุยกับใคร เวลาอยู่คนเดียวฟังเพลงก็นั่งร้องให้ไม่ว่าเพลงนั้นจะเร็วหรือช้า ไม่อยากยุ่งกับใคร  อย่างที่บอกเหมือนพ่อจะรู้ เวลาอยู่บ้านจะอยู่แต่ห้องตัวเอง ไม่ออกไปไหน จนพ่อจะเดินมาดู มาเรียกเราบ่อยๆ  พยายามชวนเราคุย  เวลาเราอยู่ต่อหน้าคนอื่นเราทำตัวปกติ ยิ้ม หัวเราะ ร่าเริง  แต่ใจเรามันเหนื่อย
เหนื่อมากเลย ไม่อยากรับรู้ไม่อยากรู้สึกอะไรเลย ......................................