สวัสดีค่ะ เราอายุ 17 อย่าง 18 นะคะ ขอใช้นามสมมุติว่า เจน
เรามีโรคประจำตัวค่ะ เป็นเหตุให้เราต้องดรอป 1 ปีเพื่อมารักษาตัว เพราะว่ามันลำบากที่จะต้องให้บุคลากรที่โรงเรียนมาช่วยเหลือตลอดเวลา
แล้วมันเป็นจุดประสงค์ของครอบครัว ที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง เราเรียนอยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่อายุ 11 ค่ะ
ระหว่างที่เราดรอปนั้น แน่นอนเราค่อยข้างเหงา เราต้องไปหากีฬาเล่นที่สวนสาธารณะ อ่านหนังสือที่ร้านกาแฟ แล้วก็หาเพื่อนในอินเตอร์เน็ต!
เพราะพ่อแม่ กลางวันก็ไปทำงาน เราอยู่บ้านกับย่า สองคนเท่านั้น จนเราได้เจอกับผู้ชายคนนึงในอินเตอร์เน็ต
เราคุยกัน1เดือนเศษๆ แต่สุดท้ายมันก็ไม่จริง(มันเจ็บปวด hell มากจนไม่อยากจะเล่าค่ะ ) เราเสียใจมาก ร้องไห้เป็นสัปดาห์พ่วงมาถึงวันแม่ด้วย
ในวันแม่ แม่พาเราไปกราบบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และก็กราบปู่ย่าตายายที่ยังมีชีวิตอยู่
แต่เราลืมกราบแม่ ! หมกตัวอยู่ในห้องฟังเพลง เป็นชีวติที่เหลวไหลที่สุด บาปที่สุด ถ้านี่เป็นกราฟชีวิต เราว่าตอนนี้เราอยู่ขุมสุมท้าย
เราไมาทำอะไรเลย นอกจาก กินข้าว นั่ง นอน ฟังเพลง หลับ เป็นเดือนๆ กีฬา/หนังสือ ไม่แตะ เพราะเราไม่อยากเครียดอะไรทั้งสิ้น (เห็นแก่ตัวสุดๆ)
ตอนเช้านี้ หมอนัดเราค่ะ เราขี้เกียจไป บอกแม่ว่าไม่ไป เพราะเราขี้เกียจนั่งรถโดยสารไปหาหมอที่ต่างจังหวัด
แม่ผู้แสนประเสริฐของเราคนนี้บอกว่าไงรู้ไหมคะ แม่พาไปเองลูก อีกมาคุณกับแม่เถอะเจน เจนๆ เจนๆ
เราบอกว่าเราไม่อยากออกไป เรารู้สึกผิด คนรู้สึกผิดไม่กล้าสบตาใครหรอก เราเป็นลูกที่แย่จริงๆ
เราบอกว่าแม่ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเจนไปเองวันเสาร์ แม่ก็บอกว่า แม่อยากเห็นหน้าเจน แม่จะไปทำงานแล้ว
เราไม่อยากฟัง เลยใส่หูฟัง เปิดเพลงดังๆ แล้วนอนต่อ สักพักแม่ก็สตาร์ทรถไปทำงาน
เรายังนั่งดูการ์ตูนไปเรื่อยๆ แล้วมีคลิปนึงเด้งขึ้นมา เป็นคลิปเต้นค่ะ เราก็เออ ไม่ได้เต้นนานแล้ว (shuffle dance)
ซักหน่อยดีกว่า แต่บ้านเราไม่มีกระจกเงาบานใหญ่ๆค่ะ มีแค่กระจกจากตู้เสื้อผ้ายักษ์ๆของแม่เท่านั้น
เราก็สักหน่อยๆ เปิดเพลง เต้นแปป ดนตรีมา เปิดกระจกตู้เสื้อผ้าเต้น มีกระดาษแผ่นนึงล่วงค่ะ
เราก็หยิบมาอ่าน มันคืออะไรรู้ไหมคะ มันคือกระดาษวันแม่ที่เราเขียนให้แม่ตอนเด็กๆค่ะ
ในตู้นั้นแม่เหน็บไว้ที่กระจก แม่เพิ่งมาติดไว้ค่ะ เพราะสัปดาห์ที่แล้วเราเอาผ้าไปเก็บไว้ให้แม่แต่มันไม่มี
เราร้องไห้โหเลย ไม่กล้าอ่านที่ตัวเองเคยเขียนไว้หรอกค่ะ แค่นี้ก็รู้สึกผิดแย่แล้ว
แม่คงรอเรา เรากระดาษวันแม่2017 จากเรา รอเราไปล้างเท้า รอเราไปกราบ แต่เราไม่เคยทำ
มารักแม่กันเถอะนะ
เรามีโรคประจำตัวค่ะ เป็นเหตุให้เราต้องดรอป 1 ปีเพื่อมารักษาตัว เพราะว่ามันลำบากที่จะต้องให้บุคลากรที่โรงเรียนมาช่วยเหลือตลอดเวลา
แล้วมันเป็นจุดประสงค์ของครอบครัว ที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง เราเรียนอยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่อายุ 11 ค่ะ
ระหว่างที่เราดรอปนั้น แน่นอนเราค่อยข้างเหงา เราต้องไปหากีฬาเล่นที่สวนสาธารณะ อ่านหนังสือที่ร้านกาแฟ แล้วก็หาเพื่อนในอินเตอร์เน็ต!
เพราะพ่อแม่ กลางวันก็ไปทำงาน เราอยู่บ้านกับย่า สองคนเท่านั้น จนเราได้เจอกับผู้ชายคนนึงในอินเตอร์เน็ต
เราคุยกัน1เดือนเศษๆ แต่สุดท้ายมันก็ไม่จริง(มันเจ็บปวด hell มากจนไม่อยากจะเล่าค่ะ ) เราเสียใจมาก ร้องไห้เป็นสัปดาห์พ่วงมาถึงวันแม่ด้วย
ในวันแม่ แม่พาเราไปกราบบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และก็กราบปู่ย่าตายายที่ยังมีชีวิตอยู่
แต่เราลืมกราบแม่ ! หมกตัวอยู่ในห้องฟังเพลง เป็นชีวติที่เหลวไหลที่สุด บาปที่สุด ถ้านี่เป็นกราฟชีวิต เราว่าตอนนี้เราอยู่ขุมสุมท้าย
เราไมาทำอะไรเลย นอกจาก กินข้าว นั่ง นอน ฟังเพลง หลับ เป็นเดือนๆ กีฬา/หนังสือ ไม่แตะ เพราะเราไม่อยากเครียดอะไรทั้งสิ้น (เห็นแก่ตัวสุดๆ)
ตอนเช้านี้ หมอนัดเราค่ะ เราขี้เกียจไป บอกแม่ว่าไม่ไป เพราะเราขี้เกียจนั่งรถโดยสารไปหาหมอที่ต่างจังหวัด
แม่ผู้แสนประเสริฐของเราคนนี้บอกว่าไงรู้ไหมคะ แม่พาไปเองลูก อีกมาคุณกับแม่เถอะเจน เจนๆ เจนๆ
เราบอกว่าเราไม่อยากออกไป เรารู้สึกผิด คนรู้สึกผิดไม่กล้าสบตาใครหรอก เราเป็นลูกที่แย่จริงๆ
เราบอกว่าแม่ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเจนไปเองวันเสาร์ แม่ก็บอกว่า แม่อยากเห็นหน้าเจน แม่จะไปทำงานแล้ว
เราไม่อยากฟัง เลยใส่หูฟัง เปิดเพลงดังๆ แล้วนอนต่อ สักพักแม่ก็สตาร์ทรถไปทำงาน
เรายังนั่งดูการ์ตูนไปเรื่อยๆ แล้วมีคลิปนึงเด้งขึ้นมา เป็นคลิปเต้นค่ะ เราก็เออ ไม่ได้เต้นนานแล้ว (shuffle dance)
ซักหน่อยดีกว่า แต่บ้านเราไม่มีกระจกเงาบานใหญ่ๆค่ะ มีแค่กระจกจากตู้เสื้อผ้ายักษ์ๆของแม่เท่านั้น
เราก็สักหน่อยๆ เปิดเพลง เต้นแปป ดนตรีมา เปิดกระจกตู้เสื้อผ้าเต้น มีกระดาษแผ่นนึงล่วงค่ะ
เราก็หยิบมาอ่าน มันคืออะไรรู้ไหมคะ มันคือกระดาษวันแม่ที่เราเขียนให้แม่ตอนเด็กๆค่ะ
ในตู้นั้นแม่เหน็บไว้ที่กระจก แม่เพิ่งมาติดไว้ค่ะ เพราะสัปดาห์ที่แล้วเราเอาผ้าไปเก็บไว้ให้แม่แต่มันไม่มี
เราร้องไห้โหเลย ไม่กล้าอ่านที่ตัวเองเคยเขียนไว้หรอกค่ะ แค่นี้ก็รู้สึกผิดแย่แล้ว
แม่คงรอเรา เรากระดาษวันแม่2017 จากเรา รอเราไปล้างเท้า รอเราไปกราบ แต่เราไม่เคยทำ