ที่ผ่านมาที่มีแฟนคือเรารู้ตัวเราดีว่าเราเปนคนที่แอนตี้คนที่เข้ามาคุยรุกว่าจีบอยู่เเล้ว เเละเราคบคนง่ายยอมรับว่าการเปนติ่งเกาหลีมันมีส่วนทำให้เราเปิดใจยากไปอีกเพราะเราคิดว่า ก่รที่เราอยู่กับตรงนั้นมันมีความสุขกว่าคนที่เราสัมผัสได้จริงๆ เอาเปนว่าเรารู้ตัวเองว่าเราไม่เคยรู้สึกรักใครเลย คนที่ผ่านมาเปนเเฟนเราเลยหน้าตาดีมากทุกคน คนเเรกตอนเราอายุ13(ม.2)ผ.ชเปนคนในชมรมเต้นในร.ร พี่เค้าเปนคณะกรรมการน.ร ผดุงปัญญารุ่น92 ตอนนี้คงเหนผลงานตามซีรีย์มั้งค่ะ คบกันได้3เดื่อน พี่เค้าดีมากก หล่อใครๆก้อชอบ สุดท้ายเรากลับมองเค้าเฉยๆเเล้วอยากใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเองมากกว่า
เราไม่รู้ว่าการรักคนๆนึง ให้มากเท่ากับที่เขารักเราต้องทำยังไง คนที่2ก้อตอนม.4อายุ16 ผดุงปัญญานี่แหละค่ะ
พี่เขาเปนเเฟนบอย เเล้วตามออทุกค่าย คุยกันรู้เรื่อง
เราพูดเกาหลีได้(จริงๆครึ่งจีนนะเเต่พูดจีนไม่ลั้ยย)
เราก้อเทรนๆพี่เค้า เรื่องเต้น คือเราสายนี้อยู่เเล้วทุกเดือนต้องไปเรียนเเถวเเฟชั่นก.ท.มเเถววงเวียนเน้อ(เจอได้ตลอดปลายเดื่อน555) สุดท้ายเราก้อคุยเเบบดีมากพี่เค้าให้ความหวังเรา เราโดนปั่นหัว เคยคิดว่าคนนี้แหละที่ทำให้เรารู้สึกเเบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร เรามีโมเม้นเเบบที่คนอื่นรุ่นน้องรุ่นพี่ทำไม่ได้ คือได้นั่งกับพี่เขาข้างสนาม นั่งรอพี่เขาตีปิงปอง แอบถ่ายรูปมัดจุกเเกล้ง เเต่งหน้าทาปากให้ ลิปไอติมพี่เค้าก้อซื้อให้ซึ่งไม่เคยมีใครมำให้เราเเบบนี้มาก่อน เเต่.... พี่เขานั่นแหละที่มีคนอื่น เขาคุยกับคนอื่นมาสักพักนึงแล้ว ตั้งแต่ก่อนคุยกับเราอีก เราทะเลาะกันค่ะ... เราไม่เคยทะเลาะกับใครไม่ใช่ไม่ทะเลาะเเต่เพราะเราไม่เเคร์ต่างหากเราก้อกลับมาคุยกันเหมือนเดินนะคะ เราง้อตลอด คือซื้อของที่พี่เขาเคยจะให้ซื้อ (นมกล่อง) พี่เขาทักมาขอบคุนเราเลยง้อต่อจนพี่เขาหายโกรธ มันเปนเพราะเราไม่อยากเสียเขาไปต่างหาก ... พอมันมาถึงจุดที่พี่เขาอ่อนเเอ เรากลับเริ่มเข้มเเข้งขึ้น...เราเริ่มกลับมาเปนคนเดิม คือคนที่ไร้ความรู้สึกจากคุยเเชทไปอมยิ้มไปกลายเปน ตอบทิ้งๆขว้างๆ เหมือนเรามันมีโลกส่วนตัวที่เราออกจากมันไม่ได้ ตอนนี้พี่เขามัาบอกว่าชอบคนคนนึง ซึ่งตินนี้เรารู้เเล้ววว่าคนนั้นคือใครเเล้วตอนนั้นเราไม่คุยกันเลยเราไม่ตอบอะไรเค้า เราเลยทักไปหาคนที่พี่เขาชอบ สุดท้าย ผ.ญคนนั้น ดันชอบผ.ญด้วยกัน นี่เเหละมั้ง เขาทำกับเราเเบบไหน ก้อคงต้องโดนเเบบนั้น เราเลยเเค่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ คือแคปไปบอกพี่เขาเเล้ว หายไปจากพี่เขาโดยไม่รู้สึกอะไร ... ต่อมาคนปัจจุบันเเล้วนะ เดี่ยวมาต่อ ง่วง
เรารักไม่เป็น รึเเค่ที่เจอมันยังไม่ใช่
เราไม่รู้ว่าการรักคนๆนึง ให้มากเท่ากับที่เขารักเราต้องทำยังไง คนที่2ก้อตอนม.4อายุ16 ผดุงปัญญานี่แหละค่ะ
พี่เขาเปนเเฟนบอย เเล้วตามออทุกค่าย คุยกันรู้เรื่อง
เราพูดเกาหลีได้(จริงๆครึ่งจีนนะเเต่พูดจีนไม่ลั้ยย)
เราก้อเทรนๆพี่เค้า เรื่องเต้น คือเราสายนี้อยู่เเล้วทุกเดือนต้องไปเรียนเเถวเเฟชั่นก.ท.มเเถววงเวียนเน้อ(เจอได้ตลอดปลายเดื่อน555) สุดท้ายเราก้อคุยเเบบดีมากพี่เค้าให้ความหวังเรา เราโดนปั่นหัว เคยคิดว่าคนนี้แหละที่ทำให้เรารู้สึกเเบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร เรามีโมเม้นเเบบที่คนอื่นรุ่นน้องรุ่นพี่ทำไม่ได้ คือได้นั่งกับพี่เขาข้างสนาม นั่งรอพี่เขาตีปิงปอง แอบถ่ายรูปมัดจุกเเกล้ง เเต่งหน้าทาปากให้ ลิปไอติมพี่เค้าก้อซื้อให้ซึ่งไม่เคยมีใครมำให้เราเเบบนี้มาก่อน เเต่.... พี่เขานั่นแหละที่มีคนอื่น เขาคุยกับคนอื่นมาสักพักนึงแล้ว ตั้งแต่ก่อนคุยกับเราอีก เราทะเลาะกันค่ะ... เราไม่เคยทะเลาะกับใครไม่ใช่ไม่ทะเลาะเเต่เพราะเราไม่เเคร์ต่างหากเราก้อกลับมาคุยกันเหมือนเดินนะคะ เราง้อตลอด คือซื้อของที่พี่เขาเคยจะให้ซื้อ (นมกล่อง) พี่เขาทักมาขอบคุนเราเลยง้อต่อจนพี่เขาหายโกรธ มันเปนเพราะเราไม่อยากเสียเขาไปต่างหาก ... พอมันมาถึงจุดที่พี่เขาอ่อนเเอ เรากลับเริ่มเข้มเเข้งขึ้น...เราเริ่มกลับมาเปนคนเดิม คือคนที่ไร้ความรู้สึกจากคุยเเชทไปอมยิ้มไปกลายเปน ตอบทิ้งๆขว้างๆ เหมือนเรามันมีโลกส่วนตัวที่เราออกจากมันไม่ได้ ตอนนี้พี่เขามัาบอกว่าชอบคนคนนึง ซึ่งตินนี้เรารู้เเล้ววว่าคนนั้นคือใครเเล้วตอนนั้นเราไม่คุยกันเลยเราไม่ตอบอะไรเค้า เราเลยทักไปหาคนที่พี่เขาชอบ สุดท้าย ผ.ญคนนั้น ดันชอบผ.ญด้วยกัน นี่เเหละมั้ง เขาทำกับเราเเบบไหน ก้อคงต้องโดนเเบบนั้น เราเลยเเค่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ คือแคปไปบอกพี่เขาเเล้ว หายไปจากพี่เขาโดยไม่รู้สึกอะไร ... ต่อมาคนปัจจุบันเเล้วนะ เดี่ยวมาต่อ ง่วง