(ยืมล็อคอินเพื่อนมาค่ะ) ตอนนี้เรากำลังมีปัญหาหัวใจค่ะ กำลังอยู่ในโหมดสับสนมากๆ แต่พูดกับใครไม่ได้ (นอกจากเจ้าของล็อคอิน ซึ่งมันก็เบื่อที่จะฟังแล้วเลยไล่ไปถาม pantip) เพื่อนๆ ในนี้เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเราแล้ว ขอเล่าเลยละกันเนอะ
เราคบกับแฟนคนนึงเข้าปีที่ 6 แล้ว ตลอดเวลาที่คบกันก็มีดีกันบ้าง ทะเลาะกันบ้างตามประสา เคยทะเลาะกันแรงจนถีงขั้นห่างหายกันไปหลายอาทิตย์ แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม แฟนเราบอกว่าถึงยังไงเค้าก็รักเรา ต่อให้โกรธกันแค่ไหนยังไงเค้าก็ไม่ไปจากเราอยู่ดี ความสัมพันธ์ก็ดำเนินมาเรื่อยๆ จนถึงเมื่อกลางปีที่แล้ว เค้าขอเราแต่งงาน (แบบดิบๆเลย ไม่มีแม้แต่แหวนสักวง) ตอนนั้นดีใจมาก เพราะการแต่งงานนี่เป็นความฝันของเรา เราบอกข่าวดีกับพ่อแม่ ทุกคนก็ดีใจกันหมด เพื่อนสนิทเรานี่ตื่นเต้นมาก ตั้งตารอที่จะเป็นเพื่อนเจ้าสาว แฟนเราก็บอกว่าจะให้พ่อแม่เค้ามาคุยมาสู่ขอ
แต่จากวันนั้นจนวันนี้ เวลาผ่านไปเป็นปี เชื่อมั้ยคะว่างานแต่งงานของเราไม่คืบหน้าเลย แฟนเราไม่พาผู้ใหญ่มาสู่ขอตามที่เคยบอกไว้ เราถามเค้าหลายครั้งว่างานแต่งของเราสองคนสรุปจะยังไง คำตอบของเค้าคือ ขอเค้าคุยกับครอบครัวเค้าก่อน ซึ่งทุกครั้งที่เค้ากลับบ้าน (ครอบครัวแฟนอยู่ต่างจังหวัด) เราก็จะถาม แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ ทางฝั่งเราเองก็ถามหลายครั้งว่าเมื่อไหร่ผู้ใหญ่ทางเค้าจะมาสู่ขอ เพื่อนเราที่จะเป็นเพื่อนเจ้าสาวก็ถามตลอดว่าสรุปได้วันแต่งรึยัง จะได้เตรียมตัว เราก็ไม่เคยตอบได้ แฟนเราก็ยังคงผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ จนเราเริ่มรู้สึกแย่
ความสัมพันธ์ของเราสองคนเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ปกติเรากับเค้าอยู่คนละจังหวัด เดือนนึงจะได้เจอกันสักครั้ง แต่ก็คุยกันทุกวัน แต่หลายเดือนที่ผ่านมาเราไม่ค่อยได้เจอกันค่ะ คุยกันน้อยลงกว่าเดิม วันละ 2-3 ประโยค บางวันก็ไม่ได้คุยกันเลย เราไลน์ไปหาเค้าก็ไม่ตอบ บางทีกว่าจะตอบก็ข้ามวัน จนหลังๆ เราก็ไม่ค่อยทักไปแล้ว ซึ่งถ้าเราไม่ทักไป เค้าก็ไม่ทักมาเช่นกัน จนเราเองที่ต้องทำเหมือนลืมๆ เค้าไปเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน แต่เวลาผู้ใหญ่ถามเราถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน เราก็ต้องโกหกว่ายังดีอยู่เพราะไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง เราเครียดมากๆ จนเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า เราร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน บางทีนั่งอยู่เฉยๆ น้ำตาไหลออกมาเองก็มี
ในระหว่างนี้ เราได้เจอกับผู้ชายอีกคน เป็นพี่ที่ทำงานเราเอง พี่เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างเพอร์เฟ็คมากๆ ในสายตาเรา ทั้งหน้าตาดี นิสัยดี และทำงานเก่ง (ที่สำคัญ ยังโสด) อันที่จริงเราก็รู้จักกับพี่เค้ามาได้สองปีแล้วค่ะ แต่ไม่เคยรู้สึกอะไรนอกจากเพื่ิอนร่วมงาน เพราะส่วนใหญ่ก็คุยกันแต่เรื่องงาน จนวันนึงมีโอกาสได้ไปดูงานที่ต่างจังหวัดกันสองคน นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้ทำความรู้จักพี่เค้าแบบจริงจัง เราได้คุยกันเรื่องส่วนตัว และรู้สึกว่าเรากับพี่เค้ามีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกัน ทัศนคติหลายๆ ด้านก็ตรงกัน ซึ่งเราไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน แม้แต่กับแฟนเรายังไม่เคยคิดตรงกันสักเรื่องเลย และที่สำคัญคือพี่เค้าเป็นผู้ชายอ่อนโยนและเอาใจใส่คนอื่นแบบที่เราชอบเลย ซึ่งต่างกับแฟนเราที่ค่อนข้างดิบๆ เถื่อนๆ ไม่สนใจใคร (ถามว่าแล้วทำไมถึงชอบ ก็ตอนแรกเค้าก็อ่อนโยนค่ะ แต่หลังจากคบกันเค้าก็กลับไปเป็นตัวตนที่แท้จริงของเค้า ซึ่งในตอนนั้นเราก็รักไปแล้ว และก็ทำใจยอมรับได้)
หลังจากกลับมาจากต่างจังหวัด เราก็เริ่มรู้สึกดีกับพี่เค้า อยากเจอ อยากคุยทุกวัน แต่ก็คุยกันแค่ที่ทำงานตามปกติ มีคุยในไลน์บ้างนิดหน่อยแต่ก็เป็นเรื่องงานซะส่วนใหญ่ คือเราก็รู้นะว่าต่อให้เราชอบพี่เค้าขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเราไม่ใช่สเป็คพี่เค้า และพี่เค้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราไปมากกว่าน้องสาวเลย เค้ารู้ด้วยว่าเรามีแฟนอยู่แล้ว ยังถามเราอยู่เรื่อยๆ ว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่ จะได้ไปงาน อะไรงี้ ซึ่งเราก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ทุกครั้งที่มีคนถามเรื่องแต่งงาน เพราะปัญหาระหว่างเรากับแฟนที่เราไม่เคยบอกให้ใครรู้ แต่การได้เจอได้คุยกับพี่เค้าวันละนิด มันเหมือนน้ำที่รดลงบนหัวใจที่ห่อเหี่ยว ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ในแต่ละวัน (เคยมีครั้งนึงที่เรานั่งทำงานอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเพราะคิดมากเรื่องแฟน หลังจากวันนั้นเพื่อนพี่เค้ามาบอกเราว่า พี่...มาถามเค้าว่ารู้รึเปล่าว่าน้องเป็นอะไร เค้าแอบเห็นเราร้องไห้ เราเลยตอบไปว่า เศร้าเพราะหมาตาย) แต่เราก็รู้สึกผิดกับแฟนเรานะถึงได้พยายามห้ามใจไม่ให้เกินเลยไปกว่านี้
ตอนนี้เรารู้สึกสับสนกับตัวเองมากๆ เลยค่ะว่าเราควรจะทำยังไงต่อไปดี เราควรจะกลับมาโฟกัสที่แฟนเรา อดทนรอเค้ากลับมาเคลียร์เรื่องแต่งงาน (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน) หรือเราควรจะเลิกกับแฟนให้มันจบๆ เพื่อจะได้แอบชอบพี่เค้าแบบไม่รู้สึกผิดดีคะ ถ้าเพื่อนๆ อยู่ในสถานะเดียวกับเรา เพื่อนๆ จะทำยังไงคะ ถือว่ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันดีกว่าเนอะ เพราะถึงยังไงสุดท้ายเราก็ต้องตัดสินใจเองอยู่ดี T_T
ความรักที่อาจผิดหวัง VS ความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้ ?
เราคบกับแฟนคนนึงเข้าปีที่ 6 แล้ว ตลอดเวลาที่คบกันก็มีดีกันบ้าง ทะเลาะกันบ้างตามประสา เคยทะเลาะกันแรงจนถีงขั้นห่างหายกันไปหลายอาทิตย์ แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม แฟนเราบอกว่าถึงยังไงเค้าก็รักเรา ต่อให้โกรธกันแค่ไหนยังไงเค้าก็ไม่ไปจากเราอยู่ดี ความสัมพันธ์ก็ดำเนินมาเรื่อยๆ จนถึงเมื่อกลางปีที่แล้ว เค้าขอเราแต่งงาน (แบบดิบๆเลย ไม่มีแม้แต่แหวนสักวง) ตอนนั้นดีใจมาก เพราะการแต่งงานนี่เป็นความฝันของเรา เราบอกข่าวดีกับพ่อแม่ ทุกคนก็ดีใจกันหมด เพื่อนสนิทเรานี่ตื่นเต้นมาก ตั้งตารอที่จะเป็นเพื่อนเจ้าสาว แฟนเราก็บอกว่าจะให้พ่อแม่เค้ามาคุยมาสู่ขอ
แต่จากวันนั้นจนวันนี้ เวลาผ่านไปเป็นปี เชื่อมั้ยคะว่างานแต่งงานของเราไม่คืบหน้าเลย แฟนเราไม่พาผู้ใหญ่มาสู่ขอตามที่เคยบอกไว้ เราถามเค้าหลายครั้งว่างานแต่งของเราสองคนสรุปจะยังไง คำตอบของเค้าคือ ขอเค้าคุยกับครอบครัวเค้าก่อน ซึ่งทุกครั้งที่เค้ากลับบ้าน (ครอบครัวแฟนอยู่ต่างจังหวัด) เราก็จะถาม แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ ทางฝั่งเราเองก็ถามหลายครั้งว่าเมื่อไหร่ผู้ใหญ่ทางเค้าจะมาสู่ขอ เพื่อนเราที่จะเป็นเพื่อนเจ้าสาวก็ถามตลอดว่าสรุปได้วันแต่งรึยัง จะได้เตรียมตัว เราก็ไม่เคยตอบได้ แฟนเราก็ยังคงผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ จนเราเริ่มรู้สึกแย่
ความสัมพันธ์ของเราสองคนเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ปกติเรากับเค้าอยู่คนละจังหวัด เดือนนึงจะได้เจอกันสักครั้ง แต่ก็คุยกันทุกวัน แต่หลายเดือนที่ผ่านมาเราไม่ค่อยได้เจอกันค่ะ คุยกันน้อยลงกว่าเดิม วันละ 2-3 ประโยค บางวันก็ไม่ได้คุยกันเลย เราไลน์ไปหาเค้าก็ไม่ตอบ บางทีกว่าจะตอบก็ข้ามวัน จนหลังๆ เราก็ไม่ค่อยทักไปแล้ว ซึ่งถ้าเราไม่ทักไป เค้าก็ไม่ทักมาเช่นกัน จนเราเองที่ต้องทำเหมือนลืมๆ เค้าไปเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน แต่เวลาผู้ใหญ่ถามเราถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน เราก็ต้องโกหกว่ายังดีอยู่เพราะไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง เราเครียดมากๆ จนเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า เราร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน บางทีนั่งอยู่เฉยๆ น้ำตาไหลออกมาเองก็มี
ในระหว่างนี้ เราได้เจอกับผู้ชายอีกคน เป็นพี่ที่ทำงานเราเอง พี่เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างเพอร์เฟ็คมากๆ ในสายตาเรา ทั้งหน้าตาดี นิสัยดี และทำงานเก่ง (ที่สำคัญ ยังโสด) อันที่จริงเราก็รู้จักกับพี่เค้ามาได้สองปีแล้วค่ะ แต่ไม่เคยรู้สึกอะไรนอกจากเพื่ิอนร่วมงาน เพราะส่วนใหญ่ก็คุยกันแต่เรื่องงาน จนวันนึงมีโอกาสได้ไปดูงานที่ต่างจังหวัดกันสองคน นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้ทำความรู้จักพี่เค้าแบบจริงจัง เราได้คุยกันเรื่องส่วนตัว และรู้สึกว่าเรากับพี่เค้ามีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกัน ทัศนคติหลายๆ ด้านก็ตรงกัน ซึ่งเราไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน แม้แต่กับแฟนเรายังไม่เคยคิดตรงกันสักเรื่องเลย และที่สำคัญคือพี่เค้าเป็นผู้ชายอ่อนโยนและเอาใจใส่คนอื่นแบบที่เราชอบเลย ซึ่งต่างกับแฟนเราที่ค่อนข้างดิบๆ เถื่อนๆ ไม่สนใจใคร (ถามว่าแล้วทำไมถึงชอบ ก็ตอนแรกเค้าก็อ่อนโยนค่ะ แต่หลังจากคบกันเค้าก็กลับไปเป็นตัวตนที่แท้จริงของเค้า ซึ่งในตอนนั้นเราก็รักไปแล้ว และก็ทำใจยอมรับได้)
หลังจากกลับมาจากต่างจังหวัด เราก็เริ่มรู้สึกดีกับพี่เค้า อยากเจอ อยากคุยทุกวัน แต่ก็คุยกันแค่ที่ทำงานตามปกติ มีคุยในไลน์บ้างนิดหน่อยแต่ก็เป็นเรื่องงานซะส่วนใหญ่ คือเราก็รู้นะว่าต่อให้เราชอบพี่เค้าขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเราไม่ใช่สเป็คพี่เค้า และพี่เค้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราไปมากกว่าน้องสาวเลย เค้ารู้ด้วยว่าเรามีแฟนอยู่แล้ว ยังถามเราอยู่เรื่อยๆ ว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่ จะได้ไปงาน อะไรงี้ ซึ่งเราก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ทุกครั้งที่มีคนถามเรื่องแต่งงาน เพราะปัญหาระหว่างเรากับแฟนที่เราไม่เคยบอกให้ใครรู้ แต่การได้เจอได้คุยกับพี่เค้าวันละนิด มันเหมือนน้ำที่รดลงบนหัวใจที่ห่อเหี่ยว ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ในแต่ละวัน (เคยมีครั้งนึงที่เรานั่งทำงานอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเพราะคิดมากเรื่องแฟน หลังจากวันนั้นเพื่อนพี่เค้ามาบอกเราว่า พี่...มาถามเค้าว่ารู้รึเปล่าว่าน้องเป็นอะไร เค้าแอบเห็นเราร้องไห้ เราเลยตอบไปว่า เศร้าเพราะหมาตาย) แต่เราก็รู้สึกผิดกับแฟนเรานะถึงได้พยายามห้ามใจไม่ให้เกินเลยไปกว่านี้
ตอนนี้เรารู้สึกสับสนกับตัวเองมากๆ เลยค่ะว่าเราควรจะทำยังไงต่อไปดี เราควรจะกลับมาโฟกัสที่แฟนเรา อดทนรอเค้ากลับมาเคลียร์เรื่องแต่งงาน (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน) หรือเราควรจะเลิกกับแฟนให้มันจบๆ เพื่อจะได้แอบชอบพี่เค้าแบบไม่รู้สึกผิดดีคะ ถ้าเพื่อนๆ อยู่ในสถานะเดียวกับเรา เพื่อนๆ จะทำยังไงคะ ถือว่ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันดีกว่าเนอะ เพราะถึงยังไงสุดท้ายเราก็ต้องตัดสินใจเองอยู่ดี T_T