เนื่องในวันแม่

เรามาเขียนกระทู้นี้ในบทบาทของแม่นะคะ แม่ที่อายุอานามเป็นคุณยายก็ได้แล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้เป็นเลยค่ะ  เข้าเรื่องกันดีกว่ากับวันแม่ที่เพิ่งผ่านไปสดๆร้อนๆ  หน้าสื่อออนไลน์ต่างๆ เต็มไปด้วยเรื่องราวของแม่ลูกที่มาพบเจอกัน ความรักความผูกพันกระจายฟุ้งจนสัมผัสได้ เป็นเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่งของชีวิต  แต่แม่ผู้ที่โดดเดี่ยวในวันเช่นนี้ล่ะคะ เป็นอย่างไรบ้าง ?
        สำหรับเรา  คนข้างๆ ถามแต่เช้าว่า วันนี้ไปไหนมั้ย (ครอบครัวเราชอบเที่ยว) ปีนี้เราส่ายหัว  สายๆ มีการ์ดมาจากแดนไกล เป็นตัวแทนของลูก  มีเพียงเท่านี้แหล่ะในวันแม่  เราสบายใจดีนะ เพราะคิดว่ายังดีกว่าคุณแม่ที่ตั้งตารอคอยลูกกลับมาหา  แล้วรอเก้อ  เราอยากบอกกับเพื่อนในบทบาทเดียวกัน และที่สำคัญเป็นคุณแม่ในวัยที่มากแล้วว่า  คนอายุมากน่ะสิ่งสำคัญคือ การดูแลจิตใจของตัวเองให้เข้มแข็ง  มั่นคง  ยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง เข้าใจและรับได้ว่า  ชีวิตเราเกิดมาเพียงลำพัง  และเราก็จะจากไปเพียงลำพังด้วยเช่นกัน  ไม่หวังพึ่งผู้ใดทั้งสิ้น  ค่อยๆฝึกค่อยๆคิดไป  เราจะไม่เครียด โรคภัยก็จะไม่มาหา  ถ้าเราสุขภาพดีอะไรๆเราก็ทำได้ค่ะ
        ลูกน่ะ  เมื่อเขาจากอกเราไปแล้ว  เขาก็มีภาระต่อตัวเขาเอง  มีอะไรต่างๆของเขาเอง  อย่าไปสร้างความกดดันให้เขาเลยว่าเขาต้องกลับมาหาเรา มาดูแลเรา  ทุกคนต่างมีชีวิตของตัวเอง  คิดได้เช่นนี้เราก็จะไม่ทุกข์  ส่วนลูกจะปฏิบัติอย่างไรนั้นเป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา
        ด้วยความรักความปราถนาดีกับคุณแม่ทุกท่านค่ะ