สวัสดีค่ะ เพิ่งเคยตั้งกระทู้เป็นครั้งแรกนะคะ
ขอเกริ่นก่อนนะคะ
บ้านเรามีกัน 5 คนยาย แม่ น้องสาว 1 น้องชายอีก 1 แล้วก็เราเป็นคนโตค่ะ บ้านเราสมัยที่พ่อยังอยู่ พวกเราสามพี่น้อง ถูกเลี้ยงดูมาให้ทุกคนเท่าเทียมกันจริงๆ ค่ะ เท่าขนาดที่ว่าเราเป็นพี่คนโต แต่ไม่มีอำนาจ ไม่มีสิทธิ์สั่งให้น้องๆ ทำอะไรได้ค่ะ แล้วแม่เราก็เลี้ยงดูน้องชายแบบผิดๆ ยอมทุกอย่าง จนวันที่น้องชายโตขึ้นกลายเป็นคนเอาแต่ใจ ใครห้ามไม่ได้ ไม่ได้อะไรก็จะโมโห ด่าทอคนในบ้าน พังข้าวพังของ จนไม่มีใครกล้าว่าหรือดุเลย ได้แต่พูดเตือนๆ มีเพียงแค่พ่อเราคนเดียวค่ะ ที่กำราบน้องชายอยู่ คุมอยู่ แต่ตอนนี้พ่อเราไปมีครอบครัวใหม่ และย้ายออกไปนานเป็น 10 ปีแล้วค่ะ
น้องชายเราพอโตมากลายเป็นคนติดยาเสพติด เอาเพื่อนมามั่วสุมที่บ้านบ่อยๆ แถมสูบบุหรี่ในบ้าน และชอบใช้ความรุนแรง ใครมาว่าหรือห้ามมากๆ
ก็จะ อาละวาด
ที่ผ่านมาเราอดทนมาตลอด เพราะไม่มีทางเลือก แม่ก็ไม่ทำอะไร เอาแต่บอกเราว่าทำอะไรไม่ได้ โทรไปขอให้พ่อช่วย พ่อก็ไม่สนใจแล้ว น้องเคยใช้ความรุนแรงกับเราหลายครั้ง จนเราไม่อยากอยู่ด้วยเพราะกลัวตาย แต่ก็ต้องอดทนเพราะไม่มีที่ไป...
เมื่อปีที่แล้วเรากับน้องสาวเพิ่งเรียนจบ(ไปอยู่หอ 4 ปี ) และได้ย้ายจากกลับมาอยู่ที่บ้าน ก็เจอปัญหาเดิมๆ แต่ไม่กี่เดือนหลังจากนั้น น้องชายเราก็โดนจับ โทษคดีคือ 1 ปีครึ่ง ตอนนั้นเราก็สงสารน้องชายมาก ไปเยี่ยมที่เรือนจำบ่อยๆ จนเหมือนน้องชายเริ่มปรับตัวได้แล้ว เลยขอแต่เงินทุกครั้งที่ไปเยี่ยมเลยค่ะ มีครั้งหนึ่งเราไม่มีเงินให้ น้องชายเลยว่า ถ้าไม่มีเงินวันหลังก็ไม่ต้องมา! เราทั้งโกรธ โมโห และเสียใจ เราเลยไม่ไปเยี่ยมอีกเลย จะมีก็แต่แม่ที่ไปเยี่ยมทุกเดือน ระหว่าง 1 ปีครึ่ง ที่น้องชายอยู่เรือนจำ ที่บ้านของเรากำลังดีขึ้น เรากับน้องสาวทำงานเอาเงินให้แม่ แม่เราไม่ต้องลำบากรับจ้างรีดผ้าเป็นอาชีพเสริมแล้ว การเงินที่บ้านดีขึ้น สภาพบ้านน่าอยู่ขึ้น ไม่มียาเสพติด ไม่มีกลิ่นควันบุหรี่ทั่วบ้านอีกแล้ว ไม่มีความรุนแรง ได้พาแม่กับยายไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง น้องสาวมีเงินเก็บซื้อโทรศัพท์ให้แม่ และตัวเอง ส่วนเราเพิ่งจะได้โน๊ตบุคเพื่อจะเอามาต่อยอด ทำงานเสริม
แต่ 1 ปีครึ่ง ไวเหมือนโกหก วันนี้น้องชายเราออกมาแล้ว ทั้งแม่ เรา น้องสาวเครียดและกังวลมาสักพักแล้วว่าจะเอายังไงกันดี ไม่มีใครคิดวิธีแก้ปัญหาได้เลย
เหมือนทุกอย่างเริ่มใหม่อีกครั้ง วันนี้บ้านเราเลยเต็มไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่ แล้วอีกอย่าง เรากับน้องสาวเรากลัวน้องชายขโมยของ แล้วเอาไปขายค่ะ (น้องชายเราทำบ่อย) โน๊ตบุคเราก็เพิ่งจะถอยมา เราเลยต้องเอาไปซ่อน ไม่ใช้ให้น้องเห็น แล้วเวลาเราจะทำงานก็คงต้องล็อคประตูทำงาน ซึ่งน้องเรารู้ค่ะ ว่าล็อคประตูห้องคือต้องมีความลับ มีของมีค่า ยิ่งถ้าลิ้นชักล็อค น้องเราจะหาทางไขมันค่ะ เราจนปัญญาสุดๆ ตอนนี้ทั้งเครียดและกังวลไปหมด นึกไม่ออกว่าวันต่อๆ ไปจะทำยังไงดี นอนไม่หลับ
เราเคยอยากย้ายไปอยู่คนเดียว แต่เราไม่อยากแยกกับแม่ และยายอีกแล้ว เคยอยากหาบ้านเช่าให้น้องไปอยู่คนเดียว แม่ก็ไม่ยอม
ความเกลียดของเราที่มีต่อน้องชายมันสะสมมาตั้งแต่เด็ก มันมากขึ้นจนเราอยากสาปแช่งให้โดนจับอีกสักรอบ อยากให้น้องชายหายไปจริงๆ
เลยอยากขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ค่ะ หรือมีวิธีไหนช่วยแนะนำได้บ้างไหมคะ
ถ้าเขียนไม่รู้เรื่องต้องขออภัยด้วยนะคะ
แต่ก็ขอขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ
(ขอคำปรึกษา) เกลียดครอบครัวตัวเอง
ขอเกริ่นก่อนนะคะ
บ้านเรามีกัน 5 คนยาย แม่ น้องสาว 1 น้องชายอีก 1 แล้วก็เราเป็นคนโตค่ะ บ้านเราสมัยที่พ่อยังอยู่ พวกเราสามพี่น้อง ถูกเลี้ยงดูมาให้ทุกคนเท่าเทียมกันจริงๆ ค่ะ เท่าขนาดที่ว่าเราเป็นพี่คนโต แต่ไม่มีอำนาจ ไม่มีสิทธิ์สั่งให้น้องๆ ทำอะไรได้ค่ะ แล้วแม่เราก็เลี้ยงดูน้องชายแบบผิดๆ ยอมทุกอย่าง จนวันที่น้องชายโตขึ้นกลายเป็นคนเอาแต่ใจ ใครห้ามไม่ได้ ไม่ได้อะไรก็จะโมโห ด่าทอคนในบ้าน พังข้าวพังของ จนไม่มีใครกล้าว่าหรือดุเลย ได้แต่พูดเตือนๆ มีเพียงแค่พ่อเราคนเดียวค่ะ ที่กำราบน้องชายอยู่ คุมอยู่ แต่ตอนนี้พ่อเราไปมีครอบครัวใหม่ และย้ายออกไปนานเป็น 10 ปีแล้วค่ะ
น้องชายเราพอโตมากลายเป็นคนติดยาเสพติด เอาเพื่อนมามั่วสุมที่บ้านบ่อยๆ แถมสูบบุหรี่ในบ้าน และชอบใช้ความรุนแรง ใครมาว่าหรือห้ามมากๆ
ก็จะ อาละวาด
ที่ผ่านมาเราอดทนมาตลอด เพราะไม่มีทางเลือก แม่ก็ไม่ทำอะไร เอาแต่บอกเราว่าทำอะไรไม่ได้ โทรไปขอให้พ่อช่วย พ่อก็ไม่สนใจแล้ว น้องเคยใช้ความรุนแรงกับเราหลายครั้ง จนเราไม่อยากอยู่ด้วยเพราะกลัวตาย แต่ก็ต้องอดทนเพราะไม่มีที่ไป...
เมื่อปีที่แล้วเรากับน้องสาวเพิ่งเรียนจบ(ไปอยู่หอ 4 ปี ) และได้ย้ายจากกลับมาอยู่ที่บ้าน ก็เจอปัญหาเดิมๆ แต่ไม่กี่เดือนหลังจากนั้น น้องชายเราก็โดนจับ โทษคดีคือ 1 ปีครึ่ง ตอนนั้นเราก็สงสารน้องชายมาก ไปเยี่ยมที่เรือนจำบ่อยๆ จนเหมือนน้องชายเริ่มปรับตัวได้แล้ว เลยขอแต่เงินทุกครั้งที่ไปเยี่ยมเลยค่ะ มีครั้งหนึ่งเราไม่มีเงินให้ น้องชายเลยว่า ถ้าไม่มีเงินวันหลังก็ไม่ต้องมา! เราทั้งโกรธ โมโห และเสียใจ เราเลยไม่ไปเยี่ยมอีกเลย จะมีก็แต่แม่ที่ไปเยี่ยมทุกเดือน ระหว่าง 1 ปีครึ่ง ที่น้องชายอยู่เรือนจำ ที่บ้านของเรากำลังดีขึ้น เรากับน้องสาวทำงานเอาเงินให้แม่ แม่เราไม่ต้องลำบากรับจ้างรีดผ้าเป็นอาชีพเสริมแล้ว การเงินที่บ้านดีขึ้น สภาพบ้านน่าอยู่ขึ้น ไม่มียาเสพติด ไม่มีกลิ่นควันบุหรี่ทั่วบ้านอีกแล้ว ไม่มีความรุนแรง ได้พาแม่กับยายไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง น้องสาวมีเงินเก็บซื้อโทรศัพท์ให้แม่ และตัวเอง ส่วนเราเพิ่งจะได้โน๊ตบุคเพื่อจะเอามาต่อยอด ทำงานเสริม
แต่ 1 ปีครึ่ง ไวเหมือนโกหก วันนี้น้องชายเราออกมาแล้ว ทั้งแม่ เรา น้องสาวเครียดและกังวลมาสักพักแล้วว่าจะเอายังไงกันดี ไม่มีใครคิดวิธีแก้ปัญหาได้เลย
เหมือนทุกอย่างเริ่มใหม่อีกครั้ง วันนี้บ้านเราเลยเต็มไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่ แล้วอีกอย่าง เรากับน้องสาวเรากลัวน้องชายขโมยของ แล้วเอาไปขายค่ะ (น้องชายเราทำบ่อย) โน๊ตบุคเราก็เพิ่งจะถอยมา เราเลยต้องเอาไปซ่อน ไม่ใช้ให้น้องเห็น แล้วเวลาเราจะทำงานก็คงต้องล็อคประตูทำงาน ซึ่งน้องเรารู้ค่ะ ว่าล็อคประตูห้องคือต้องมีความลับ มีของมีค่า ยิ่งถ้าลิ้นชักล็อค น้องเราจะหาทางไขมันค่ะ เราจนปัญญาสุดๆ ตอนนี้ทั้งเครียดและกังวลไปหมด นึกไม่ออกว่าวันต่อๆ ไปจะทำยังไงดี นอนไม่หลับ
เราเคยอยากย้ายไปอยู่คนเดียว แต่เราไม่อยากแยกกับแม่ และยายอีกแล้ว เคยอยากหาบ้านเช่าให้น้องไปอยู่คนเดียว แม่ก็ไม่ยอม
ความเกลียดของเราที่มีต่อน้องชายมันสะสมมาตั้งแต่เด็ก มันมากขึ้นจนเราอยากสาปแช่งให้โดนจับอีกสักรอบ อยากให้น้องชายหายไปจริงๆ
เลยอยากขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ค่ะ หรือมีวิธีไหนช่วยแนะนำได้บ้างไหมคะ
ถ้าเขียนไม่รู้เรื่องต้องขออภัยด้วยนะคะ
แต่ก็ขอขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ