ชี้แจงก่อนว่าเราไม่ได้มีเจตนาจะให้ร้ายอะไรแม่เรานะคะ แม่ใคร ใครก็รักค่ะ
เราอยู่ห่างกับแม่นานเนื่องจากเราไปเรียนต่างประเทศ แต่ทุกปีเราจะกลับบ้านบ้างปีละอย่างน้อยหนึ่งครั้งแล้วแต่โอกาส
ตั้งแต่จำความได้ เราเกลียดแม่มากแต่เราก็รักแม่เช่นกัน ตอนเด็กเราเขียนลงในสมุดบันทึกคัดเป็นหน้าเลยว่าเราเกลียดแม่ ตอนเด็กๆเราทำผิดอะไรแม่จะลงโทษด้วยการตีเรา แม่เราอยู่แต่ในโลกของตัวเอง มองโลกในแง่ร้าย อารมณ์ร้อน ใครพูดอะไรไม่ฟัง หลงเชื่อคนง่ายพอฝังใจเชื่ออะไรก็เชื่ออยู่อย่างนั้นพูดอะไรไม่ฟัง เราพยายามจะเอาน้ำเย็นเข้าลูบแม่ก็ไม่ฟัง กลับมาเรื่องเดิมๆ ด่าเราเสร็จก็ด่าพ่อต่อ ไม่พอใจก็บ่นเราได้เป็นชั่วโมงอยู่แบบนั้น (พ่อแม่เราแยกทางกัน แล้วเราดูจะไปทางพ่อมากกว่าซึ่งจริงๆแล้วเราไม่ไปทางใครทั้งนั้น เพียงแต่พ่อจะมีเหตุผลเราคุยหรือปรึกษากับพ่อได้มากกว่าแม่ และแม่เราเกลียดพ่อมาก) สาเหตุอาจจะเป็นเพราะแม่อยู่แต่บ้านไม่ได้พบเจอใคร และมักเปิดยูทูปฟังแต่เรื่องการเมืองซึ่งเป็นคลิปที่คนปราศัย ไม่ใช่ข่าวที่มีที่มายืนยัน
แม่ไม่เคยไว้ใจเรา (อันนี้เราเข้าใจแม่เพราะเราค่อนข้างห่างกับแม่) ช่วงนี้เราอยู่บ้านกับแม่ยาวเลยเป็นปัญหา เราพยายามจะออกจากบ้านให้ไวที่สุดแต่ยังติดเรื่องที่บ้าน เราคิดว่ามีระยะที่พอเหมาะน่าจะโอเคกว่า เราดูแลท่านแน่นอนอยู่แล้วเรารู้ตัวว่าเราไม่ใช่คนอตัญญูแน่นอน แต่เราอยู่กับแม่ไม่ได้จริงๆ
ตอนเล็กๆเราเคยทะเลาะกับแม่หนักมากจนหยิบมีดมาจะแทงตัวเอง เราอยากหนีไปจากแม่ อยากตายๆไปซะ ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่ว่าจะเรียกร้องความสนใจนะคะ ย้อนกลับไปเราเหมือนเด็กที่ไร้ทางออก จนตอนนี้เราโตเราเครียดเรื่องแม่มากจนบางทีเราทำร้ายตัวเองเพราะเครียดเรื่องแม่ เพราะแม่ไม่ใช่คนอื่นแม่เป็นคนในครอบครัวแต่แม่ทำแบบนี้เราไม่รู้จะจัดการยังไง เรารักแม่และเรารู้สึกอีดอัดที่ทำอะไรไม่ได้เลย เราโดนรุมเร้าทั้งจากทางพ่อที่ก็ชอบว่าแม่ให้เราฟัง และแม่ที่ว่าพ่อให้เราฟัง
เราเคยลองปรับความเข้าใจกับแม่ในบางเรื่องแต่แม่ก็ยังไม่ฟังเรา แม่ต้องชนะทุกเรื่อง แม่ต้องถูกเสมอ แล้วคำพูดแต่ละคำของเขามันทำให้เราไม่รู้จะจัดการยังไงกับความรู้สึกตัวเองจริงๆ
รบกวนขอคำแนะนำทีนะคะเราไม่รู้จะปรึกษาใคร เราไม่อยากปรึกษาจิตแพทย์ด้วยค่ะเนื่องจากค่าใช้จ่ายและการเดินทาง
ช่วยด้วยค่ะ รู้สึกกำลังจะเป็นโรคจิตเพราะแม่
เราอยู่ห่างกับแม่นานเนื่องจากเราไปเรียนต่างประเทศ แต่ทุกปีเราจะกลับบ้านบ้างปีละอย่างน้อยหนึ่งครั้งแล้วแต่โอกาส
ตั้งแต่จำความได้ เราเกลียดแม่มากแต่เราก็รักแม่เช่นกัน ตอนเด็กเราเขียนลงในสมุดบันทึกคัดเป็นหน้าเลยว่าเราเกลียดแม่ ตอนเด็กๆเราทำผิดอะไรแม่จะลงโทษด้วยการตีเรา แม่เราอยู่แต่ในโลกของตัวเอง มองโลกในแง่ร้าย อารมณ์ร้อน ใครพูดอะไรไม่ฟัง หลงเชื่อคนง่ายพอฝังใจเชื่ออะไรก็เชื่ออยู่อย่างนั้นพูดอะไรไม่ฟัง เราพยายามจะเอาน้ำเย็นเข้าลูบแม่ก็ไม่ฟัง กลับมาเรื่องเดิมๆ ด่าเราเสร็จก็ด่าพ่อต่อ ไม่พอใจก็บ่นเราได้เป็นชั่วโมงอยู่แบบนั้น (พ่อแม่เราแยกทางกัน แล้วเราดูจะไปทางพ่อมากกว่าซึ่งจริงๆแล้วเราไม่ไปทางใครทั้งนั้น เพียงแต่พ่อจะมีเหตุผลเราคุยหรือปรึกษากับพ่อได้มากกว่าแม่ และแม่เราเกลียดพ่อมาก) สาเหตุอาจจะเป็นเพราะแม่อยู่แต่บ้านไม่ได้พบเจอใคร และมักเปิดยูทูปฟังแต่เรื่องการเมืองซึ่งเป็นคลิปที่คนปราศัย ไม่ใช่ข่าวที่มีที่มายืนยัน
แม่ไม่เคยไว้ใจเรา (อันนี้เราเข้าใจแม่เพราะเราค่อนข้างห่างกับแม่) ช่วงนี้เราอยู่บ้านกับแม่ยาวเลยเป็นปัญหา เราพยายามจะออกจากบ้านให้ไวที่สุดแต่ยังติดเรื่องที่บ้าน เราคิดว่ามีระยะที่พอเหมาะน่าจะโอเคกว่า เราดูแลท่านแน่นอนอยู่แล้วเรารู้ตัวว่าเราไม่ใช่คนอตัญญูแน่นอน แต่เราอยู่กับแม่ไม่ได้จริงๆ
ตอนเล็กๆเราเคยทะเลาะกับแม่หนักมากจนหยิบมีดมาจะแทงตัวเอง เราอยากหนีไปจากแม่ อยากตายๆไปซะ ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่ว่าจะเรียกร้องความสนใจนะคะ ย้อนกลับไปเราเหมือนเด็กที่ไร้ทางออก จนตอนนี้เราโตเราเครียดเรื่องแม่มากจนบางทีเราทำร้ายตัวเองเพราะเครียดเรื่องแม่ เพราะแม่ไม่ใช่คนอื่นแม่เป็นคนในครอบครัวแต่แม่ทำแบบนี้เราไม่รู้จะจัดการยังไง เรารักแม่และเรารู้สึกอีดอัดที่ทำอะไรไม่ได้เลย เราโดนรุมเร้าทั้งจากทางพ่อที่ก็ชอบว่าแม่ให้เราฟัง และแม่ที่ว่าพ่อให้เราฟัง
เราเคยลองปรับความเข้าใจกับแม่ในบางเรื่องแต่แม่ก็ยังไม่ฟังเรา แม่ต้องชนะทุกเรื่อง แม่ต้องถูกเสมอ แล้วคำพูดแต่ละคำของเขามันทำให้เราไม่รู้จะจัดการยังไงกับความรู้สึกตัวเองจริงๆ
รบกวนขอคำแนะนำทีนะคะเราไม่รู้จะปรึกษาใคร เราไม่อยากปรึกษาจิตแพทย์ด้วยค่ะเนื่องจากค่าใช้จ่ายและการเดินทาง