เราได้คุยกันมาได้สักระยะหนึ่งแล้วครับ แรกๆเราคุยกันดีแฮ๊ปปี้มาก เขาก็ถามๆทำอาชีพอะไร ผมก็ตอบไปว่าแต่ก่อนเป็นพนักงานออฟฟิช แต่ตอนนั้นยังหางานไม่ได้เลยมารับงานนักร้องอิสระ ไปร้องเพลงที่สิงค์โปร พี่เขาดูสนใจมากเลยเพราะเขาก็จะชอบร้องเพลงให้ผมฟังตอนที่โทรคุยกัน เราเข้ากันได้ดีมาก ผมเป็นคนที่ไม่งี้เง่า ไม่ชอบถามเซ้าซี้ นิ่งๆ ชอบคิดมาก แต่จะคิดก่อนพูด เพราะเราคุยกับผู้ใหญ่กว่าก็รู้สึกเกรงๆ คุยกันได้สักพักพี่เขาก็ชวนมาที่บ้าน ผมก็บอกแม่ว่าจะไปดูหมอลำกับเพื่อนเดี๋ยวเพื่อนมารับ
555 บ้านเขาหลังใหญ่โตมาก คือหรูดูดี มีระเบียบต่างจากบ้านผมมากครึ่งปูนครึ่งไม้สไตล์บ้านนอกบ้านนา คือผมเกรงมาไม่รู้จะทำตัวยังไง พี่เขาเดินไปหยิบไวน์มาเทใส่แก้วให้คือไม่รู้ว่ากินของแพงได้หรือเปล่า แต่ก็กินได้แฮะ พอเริ่มเมาเขาก็ชวนเราไปนอนด้วยเขาบอกว่าเขาขับรถไปส่งไม่ไหว จากนั้นก็โซเดมาคอมกันคับ คือตรงสเป็กมากสูงขาวเล่นกล้าม จากนั้นพี่เขาก็นอนกอดผมทั้งคืน ไม่เคยอารมณ์แบบนี้มากก่อน ตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคน ตอนเช้าก็จัดไปอีกรอบ และพี่เขามาส่งผมที่บ้าน ผมรู้สึกดีกับพี่เขามากและเราก็คุยกันทุกวัน จนเกือบอาทิตย์ผมยังสมัครงานไม่ได้เลยสักที่เริ่มจิตตก ก็ระบายให้พี่เขาฟังเขาก็ให้กำลังใจดีนะ แต่พอหลังๆมาทักไปไม่ค่อยตอบ ทักไปตอนบ่ายตอบอีกทีพรุ่งนี้เที่ยงๆ โทรไปก็ไม่ค่อยจะรับสาย ผมก็เริ่มกังวลใจ น้อยใจ แอบร้องไห้บ่อยมาก จนบางทีนึกคิดเองว่าเราคงไม่คู่ควรกับเขาเราต่างกันราวฟ้ากับเหว ผมควรจะเจียมเนื้อเจียมตัวเลย แชทไปบอกเลิกกับพี่เขาไปเมื่อวานเพราะผมไม่กล้าโทรไปรบกวน จนป่านนี้เขายังไม่ยอมเปิดอ่านไลน์ ผมควรจะห่างเขาไปเลย หรือต้องบอกอะไรกับเขายังไง อยากจะอธิบาย แต่ก็ได้แค่คิด ทรมานมาก หัวใจทั้งดวงของผมได้สลายไปเพราะ คิดไปเอง เออเอง แล้วก็เจ็บเอง T_T