สวัสดีครับ คือรู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งในหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องงานที่สู้ไม่ถอยมาตลอด ผ่านมรสุมลูกแล้วลูกเล่าท้อบ้างแต่ไม่เคยถอดใจ เกิดปัญหาอะไรก็ยังคงกินได้นอนหลับมาเสมอ แต่กลับเป็นคนอ่อนแอในเรื่องความรักมากๆ สาเหตุคือไม่เคยทิ้งใครก่อนเลยมีความรักมากี่ครั้งก็ลงเอยด้วยต้องเจ็บตัวทุกครั้ง
1.รักสมัยมัธยมต่อเนื่องถึงมหาลัย เป็นรักครั้งแรกคบกัน 2-3 ปี เรียนที่เดียวกัน พอเราต้องมาเรียนมหาลัยก็ห่างกันเค้าก็ไปมีคนอื่น เราก็อ้อนวอนขออย่าให้ทิ้งเรา ยืดเยื้อจนสุดท้ายเค้าก็ไป ก็เยียวยาตัวเองไปนานพอสมควร
2.รักตอนทำงานเพิ่งจบใหม่ๆ หลังจากครั้งแรกเรียกว่าขยาดกับความรักมายาว จนกระทั่งเจอคนใหม่ เค้าเป็นคนสวยมาก เราก็ฝ่าฝันจนจีบติด แรกๆก็ดี หวานชื่น ย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ด้วยความที่เค้าหน้าตาดี คนก็เข้ามาตลอดสุดท้ายก็เหมือนเดิม เค้าไปมีคนอื่นเราก็พยายามยื้อ สุดท้ายก็เจ็บตามเดิม คนนี้คบประมาณ 3-4ปี
3.คนนี้เรียกว่าสาหัสสุดในชีวิต ตอนนั้นเราก็มีหนี้สินทางบ้านพอสมควร ก็เลยทำงานตัวเป็นเกลียว มีอะไรทำหมด ทำให้เจอคนนี้ ซึ่งเค้าเป็นคนน่ารักมากทั้งหน้าตาและนิสัย(ตอนนั้น) คือเค้าช่วยเราทำมาหากิน งานมันก็หนักมากก็ไม่เคยบ่น แถมที่บ้านเราก็รักเค้าหมด จนกระทั่งชีวิตเริ่มดีขึ้น เราก็เริ่มคุยกะเค้าเรื่องเเต่งงาน เค้าก็ไม่มีปัญหาอะไร เรียกว่ามีความสุขมาก จนเค้ามาบอกว่าเค้าเริ่มมีเวลาเค้าอยากไปทำ pretty mc เราก็ไม่ว่าอะไรเพราะเชื่อใจเค้า จนกระทั่งอยู่มาวันนึงมีสายโทรศพท์ของเค้าเข้ามา ซึ่งปกติเราไม่เคยยุ่งอะไรกับของๆเค้า แต่วันนั้น "คุณพ่อ" โทรมา แล้วเค้าไปเข้าห้องน้ำพอดีเราเห็นก็เลยรับ สรุปกลายเป็นคนอื่นจ้า ก็เลยไล่เรียง ได้ความว่าแฟนเก่าเค้า แอบกลัยไปคุยกัน ไปมีอะไรกัน วันนั้นเหมือนฟ้าถล่มจริงๆ ไม่เคยคิดว่าคนที่เราคิดว่าดีกลับเป็นแบบนี้ แต่เค้าก็อ้อนวอนขอโอกาสบอกขาดเราไม่ได้ เราก็ใจอ่อน ก็เลยยกโทษให้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวยาวเกิน หลังจากนั้นเค้าก็นอกใจนอกกายเราตลอดเวลา ทั้งกับคนเก่าคนใหม่ เราก็กล้ำกลืนฝืนทนปิดบังไม่ให้ใครรู้เพราะกลัวคนเกลียดแฟน นับวันยิ่งหนักขึ้นๆ จนกระทั่งจบที่เค้าเดินออกไปจากชีวิตเราอีก คนนี้คบประมาณ 4-5ปี เรียกว่าตลอดเวลาที่คบไม่นับช่วงแรกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่ยอมเลิก
4.คนนี้เรียกว่าหลังจากฟื้นตัว ก็พยายามหาคนที่ดูเรียบร้อยๆแทน จนมาเจอเค้า ก็มีความสุขดี คบแบบผู้ใหญ่ ชีวิตราบเรียบ จนกระทั่งตัดสินใจแต่งหลังจากคบมาประมาณ4ปี พอตัดสินใจแต่งก็ไปจดทะเบียนสมรสเลย ด้วยเหตุผลบางประการ แล้วเค้าก็ย้ายมาอยู่ด้วย กลายเป็นว่าพอมาอยู่ด้วยกันเค้ากลับรู้สึกบางอย่าง ที่เราไม่ได้รู้สึกไปด้วย จนเค้าเริ่มเปลี่ยนไปจนเรารู้สึกได้ ก็เลยคุยกันเพราะว่าจะแต่งอยู่แล้ว จองโรงแรมแล้ว จองพรีเวดดิ้งแล้ว สรุปเค้าบอกว่าพอมาอยู่ด้วยแล้วไม่ใช่ เราก็ช็อคสิครับ ก็พยายามยื้อ แต่บทสรุปก็เหมือนเดิม ดีที่ไม่มีเรื่องชู้สาวเค้ามาเกี่ยว
ปัจจุบัน แฟนคนปัจจุบันเป็นคนอารมณ์ร้อนมาก(แรกๆก็ไม่เป็น) เรียกว่าบางทีแทบจะทนไม่ไหวอยากเลิกให้จบๆ แต่พอคิดจะเลิกก็รู้สึกว่าทนไม่ได้ บางทีเค้าไม่มีเหตุผลจนเราคิดว่าเฮ้ยเกินไปละนะ พอฮึดสัก 2-3 วัน ก็กลับเข้าอีหรอบเดิมอีก
สิ่งที่พิมพ์ลงไปอยากจะบอกว่าตัวเราเองก็มีข้อเสีย ไม่ใช่ว่าพระเอกจ๋าแล้วยังโดนทิ้ง แต่สิ่งที่เรารู้สึกคือทุกครั้งเราทำอะไรไม่ดีเราก็ขอโทษและพยายามปรับปรุงตัวเสมอ อีกทั้งเราโชคดีที่มีเพื่อนที่ดี ที่กล้าเตือนเวลาเราทำอะไรไม่ดีไป
คือที่ระบายมายืดยาวทั้งหมดแค่อยากขอคำปรึกษาว่าทำไมเราถึงไม่เข็มแข็งได้ขนาดนี้ ใครมีคำแนะนำอะไรไหมครับ เบื่อตัวเองจริงๆ หรือว่าจะเป็นปมที่ครอบครัวเราพ่อแม่เลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กเลิกแบบไม่ดีด้วยนะ แต่พ่อกับแม่เรา ถึงเค้าเลิกกันแต่เค้าก็รักเรามากเรารู้ว่าเค้ารักเรามาก เราเลยไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร หรือควรปรึกษาจิตแพทย์ไหมครับ
ขอบคุณที่ทนอ่านนะครับ แท็กผิดขออภัย
เบื่อที่อ่อนแอเรื่องความรัก
1.รักสมัยมัธยมต่อเนื่องถึงมหาลัย เป็นรักครั้งแรกคบกัน 2-3 ปี เรียนที่เดียวกัน พอเราต้องมาเรียนมหาลัยก็ห่างกันเค้าก็ไปมีคนอื่น เราก็อ้อนวอนขออย่าให้ทิ้งเรา ยืดเยื้อจนสุดท้ายเค้าก็ไป ก็เยียวยาตัวเองไปนานพอสมควร
2.รักตอนทำงานเพิ่งจบใหม่ๆ หลังจากครั้งแรกเรียกว่าขยาดกับความรักมายาว จนกระทั่งเจอคนใหม่ เค้าเป็นคนสวยมาก เราก็ฝ่าฝันจนจีบติด แรกๆก็ดี หวานชื่น ย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ด้วยความที่เค้าหน้าตาดี คนก็เข้ามาตลอดสุดท้ายก็เหมือนเดิม เค้าไปมีคนอื่นเราก็พยายามยื้อ สุดท้ายก็เจ็บตามเดิม คนนี้คบประมาณ 3-4ปี
3.คนนี้เรียกว่าสาหัสสุดในชีวิต ตอนนั้นเราก็มีหนี้สินทางบ้านพอสมควร ก็เลยทำงานตัวเป็นเกลียว มีอะไรทำหมด ทำให้เจอคนนี้ ซึ่งเค้าเป็นคนน่ารักมากทั้งหน้าตาและนิสัย(ตอนนั้น) คือเค้าช่วยเราทำมาหากิน งานมันก็หนักมากก็ไม่เคยบ่น แถมที่บ้านเราก็รักเค้าหมด จนกระทั่งชีวิตเริ่มดีขึ้น เราก็เริ่มคุยกะเค้าเรื่องเเต่งงาน เค้าก็ไม่มีปัญหาอะไร เรียกว่ามีความสุขมาก จนเค้ามาบอกว่าเค้าเริ่มมีเวลาเค้าอยากไปทำ pretty mc เราก็ไม่ว่าอะไรเพราะเชื่อใจเค้า จนกระทั่งอยู่มาวันนึงมีสายโทรศพท์ของเค้าเข้ามา ซึ่งปกติเราไม่เคยยุ่งอะไรกับของๆเค้า แต่วันนั้น "คุณพ่อ" โทรมา แล้วเค้าไปเข้าห้องน้ำพอดีเราเห็นก็เลยรับ สรุปกลายเป็นคนอื่นจ้า ก็เลยไล่เรียง ได้ความว่าแฟนเก่าเค้า แอบกลัยไปคุยกัน ไปมีอะไรกัน วันนั้นเหมือนฟ้าถล่มจริงๆ ไม่เคยคิดว่าคนที่เราคิดว่าดีกลับเป็นแบบนี้ แต่เค้าก็อ้อนวอนขอโอกาสบอกขาดเราไม่ได้ เราก็ใจอ่อน ก็เลยยกโทษให้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวยาวเกิน หลังจากนั้นเค้าก็นอกใจนอกกายเราตลอดเวลา ทั้งกับคนเก่าคนใหม่ เราก็กล้ำกลืนฝืนทนปิดบังไม่ให้ใครรู้เพราะกลัวคนเกลียดแฟน นับวันยิ่งหนักขึ้นๆ จนกระทั่งจบที่เค้าเดินออกไปจากชีวิตเราอีก คนนี้คบประมาณ 4-5ปี เรียกว่าตลอดเวลาที่คบไม่นับช่วงแรกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่ยอมเลิก
4.คนนี้เรียกว่าหลังจากฟื้นตัว ก็พยายามหาคนที่ดูเรียบร้อยๆแทน จนมาเจอเค้า ก็มีความสุขดี คบแบบผู้ใหญ่ ชีวิตราบเรียบ จนกระทั่งตัดสินใจแต่งหลังจากคบมาประมาณ4ปี พอตัดสินใจแต่งก็ไปจดทะเบียนสมรสเลย ด้วยเหตุผลบางประการ แล้วเค้าก็ย้ายมาอยู่ด้วย กลายเป็นว่าพอมาอยู่ด้วยกันเค้ากลับรู้สึกบางอย่าง ที่เราไม่ได้รู้สึกไปด้วย จนเค้าเริ่มเปลี่ยนไปจนเรารู้สึกได้ ก็เลยคุยกันเพราะว่าจะแต่งอยู่แล้ว จองโรงแรมแล้ว จองพรีเวดดิ้งแล้ว สรุปเค้าบอกว่าพอมาอยู่ด้วยแล้วไม่ใช่ เราก็ช็อคสิครับ ก็พยายามยื้อ แต่บทสรุปก็เหมือนเดิม ดีที่ไม่มีเรื่องชู้สาวเค้ามาเกี่ยว
ปัจจุบัน แฟนคนปัจจุบันเป็นคนอารมณ์ร้อนมาก(แรกๆก็ไม่เป็น) เรียกว่าบางทีแทบจะทนไม่ไหวอยากเลิกให้จบๆ แต่พอคิดจะเลิกก็รู้สึกว่าทนไม่ได้ บางทีเค้าไม่มีเหตุผลจนเราคิดว่าเฮ้ยเกินไปละนะ พอฮึดสัก 2-3 วัน ก็กลับเข้าอีหรอบเดิมอีก
สิ่งที่พิมพ์ลงไปอยากจะบอกว่าตัวเราเองก็มีข้อเสีย ไม่ใช่ว่าพระเอกจ๋าแล้วยังโดนทิ้ง แต่สิ่งที่เรารู้สึกคือทุกครั้งเราทำอะไรไม่ดีเราก็ขอโทษและพยายามปรับปรุงตัวเสมอ อีกทั้งเราโชคดีที่มีเพื่อนที่ดี ที่กล้าเตือนเวลาเราทำอะไรไม่ดีไป
คือที่ระบายมายืดยาวทั้งหมดแค่อยากขอคำปรึกษาว่าทำไมเราถึงไม่เข็มแข็งได้ขนาดนี้ ใครมีคำแนะนำอะไรไหมครับ เบื่อตัวเองจริงๆ หรือว่าจะเป็นปมที่ครอบครัวเราพ่อแม่เลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กเลิกแบบไม่ดีด้วยนะ แต่พ่อกับแม่เรา ถึงเค้าเลิกกันแต่เค้าก็รักเรามากเรารู้ว่าเค้ารักเรามาก เราเลยไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร หรือควรปรึกษาจิตแพทย์ไหมครับ
ขอบคุณที่ทนอ่านนะครับ แท็กผิดขออภัย