รู้สึกเหนื่อยใจกับชีวิตคู่ ยิ่งอยู่ด้วยกันความรักยิ่งหมดลง

มันเป็นเรื่องของการนอกใจ ซึ่งเขาเป็นฝ่ายทำกับเรา แต่เราก็ได้ให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเอง ทั้งๆที่ให้โอกาสแล้ว มันก็น่าจะได้เริ่มต้นกันใหม่อย่างมีความสุข แต่นานวันไปเรายิ่งรู้สึกหมดรัก เรากลัว เราไม่กล้าที่จะเชื่อใจอีกเหมือนเดิม เพราะถึงเขาจะเปลี่ยนมันก็ไม่เต็มร้อย เรารับรู้ได้ดี รวมถึงเรื่องของความคิด-ทัศนคติที่คนละขั้ว  คงเป็นเพราะการเลี้ยงดูของครอบครัวที่ต่างกัน ทำให้รู้สึกไม่มีความสุข รู้สึกว่าที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้ไม่มีความหมาย เหนื่อยๆเบื่อๆอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองลำพัง  เราทั้งรู้สึกแย่และเสียใจจากความคิดและการกระทำบางอย่างของเขา เช่น ความเห็นแก่ตัว คำพูดที่ไม่สำนึกผิดทั้งๆที่บางเรื่องเขาเป้นฝ่ายผิด เราแสนจะดีกับตัวเขาและครอบครัวของเขา ซึ่งเรารู้สึกไม่แฟร์  ทำอะไรดีๆให้ไปก็สูญเปล่า ตอนนี้คบกันมาเข้าปีที่4 แต่งงานตอนปีที่3 (หลังแต่งงาน3เดือน ถึงจับได้ว่านอกใจ) ส่วนเราก็พูดหรือปรึกษาอะไรกับทางบ้านมากไม่ได้ พ่อแม่รับฟังปัญหา ท่านก็เป็นทุกข์ เรายิ่งรู้สึกแย่ไปใหญ่ที่ทำให้พ่อแม่ต้องทุกข์ใจ ตอนนี้ เหนื่อยที่ต้องปั้นหน้ายิ้มว่าตัวเองเข้มแข็งให้คนทั่วไปมองเห็นว่ามีความสุขดี พอไปทำงานยิ่งต้องทำตัวเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่บางทีอยากร้องไห้ แต่มันก็ร้องไม่ออก ตอนนี้เราหาทางออกไม่เจอเลยค่ะ รู้ตัวเองดีว่ายิ่งอยู่กันไปยิ่งบั่นทอนความรักความรู้สึกดีๆ พอเราบอกเขาตรงๆว่าเราหมดรักเขาแล้ว  เขาก็ไม่สนใจ ไม่หย่ากับเรา ทั้งๆที่พูดดีๆด้วยเหตุผลแต่เขาก็คิดว่าเราพูดออกมาเพราะใช้อารมณ์ เรายอมรับว่าชีวิตคู่ที่เป็นอยู่เป็นคนเลือกเอง มันเป็นบทเรียนราคาแพงที่สุดในขีวิต นับตั้งแต่เกิดมา24ปี  ตอนนี้เราไม่ได้คาดหวังคิดจะสร้างครอบครัวเหมือนเมื่อก่อนแล้วค่ะ พร้อมที่จะเซ็นต์ใบหย่าและเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเองคนเดียว  คนที่มีประสบการณ์ผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปได้ยังไงคะ มีแนวคิดอะไรบ้างมั้ยที่พอจะแนะนำเราได้บ้าง  และเราควรทำยังไงถ้าหากที่สุดแล้วทนไม่ไหวจนต้องแยกทางจริงๆ