เรื่องมีอยู่ว่าช่วงหลังๆเราทะเลาะกันบ่อยมากเลย แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยจนกลายมาเป็นเรื่องที่ทำให้เลิกกัน ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงตัดใจไม่ได้ คือผมก็ไม่ได้หมดรักเขาเลยผมรักเขามากเลยครับ ผมกลัวกว่าถ้าเลิกกับเขาแล้วผมจะเป็นห่วงเขา ผมก็อยากดูแลเขาให้นานที่สุดเลย ผมรักเขาจนกระทั่งทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อที่จะมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปไหนด้วยกัน ไปเรียนกลับบ้านด้วยกัน ทำอะไรร่วมกันหลายๆอย่าง ที่เขาเอ่ยบอกว่าให้เลิกกันคงเป็นเพราะเขาหมดความอดทนกับผมแล้ว เขาเหมือนจะทำทุกวิถีทางทำให้ผมเลิกกับเขาทั้งทำสิ่งที่ผมไม่ชอบก็คือ การบังคับ บังคับให้ผมทำนู้นทำนี่หลายๆอย่าง บังคับให้ทำแม้กระทั้งตอนที่เราทำงานหรือการบ้านของเราอยู่เหมือนเขาจะเอาให้ได้ คือผมก็โกรธอะครับผมอดทนได้ผมรู้สึกว่าผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้ระเบิดได้อะครับ ผมกลัวว่าถ้าผมระเบิดมาแล้วกลัวจะต้องจากจริงๆ ทุกวันนี้ผมก็เลยยอมเขามาตลอด ที่จริงก็ยอมตั้งแต่แรกๆแล้วครับแรกๆก็ไม่ได้คิดอะไรคงเป็นนิสัยพื้นฐานของเขาอยู่แล้วแต่ก็มีบ้างที่ขัดน้อยมากเลยครับที่จะขัด ไม่งั้นทะเลาะแน่นอน เฮ้อผมเศร้าใจจังครับเพื่อนก็บอกให้เลิกผมก็ทำไม่ได้สักทีหรือเป็นเพราะผมผูกพันธ์กับเขาไปแล้วครับ ผมเหนื่อยนะแต่ผมทนได้เผื่อคนที่ผมรัก ผมแอบร้องไห้ทุกวันเลยเวลาเราทะเลาะกันที่ร้องไห้ก็เพราะตัวเองรู้สึกผิดที่ทำให้เขาไม่พอใจ ทำให้โกรธ คือตอนนี้ผมกลัวที่จะทำอะไรหลายๆอย่างมากเลยครับ ผมไม่เหลือความเป็นตัวเองอยู่เลยครับผมโครตสงสารตัวผมเองเลย หรือเป็นเพราะตัวผมที่แคร์เขาตลอดจนลืมแคร์ตัวเอง เฮ้อ...ผมอยากให้เขามาเห็นในสิ่งที่ผมพิมพ์ลงบนกระทู้นี้นะครับ...
ทำไมผมยังตัดสินใจเลิกกับแฟนไม่ได้สักที :'(