สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ชายคนหนีงที่ซึ่งตอนนี้อายุ 19 ย่าง20 ปีครับ กำลังศึกษาอยู่ในระดับอุดมศึกษา ก็เป็นคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งไม่ได้มีอะไรพิเศษนะครับ
ขอเข้าเรื่องเลยละกัน.... ผมมีความรู้สึกว่าครอบครัวของผมมันไม่มีความอบอุ่นเอาซะเลย ขอเล่าเป็นข้อๆนะครับ
- ตั้งแต่เกิดมา ถ้าญาติไม่บวช ไม่แต่ง ไม่ตาย ก็ไม่เคยได้ไปไหนกับครอบครัวเลยอะครับ (ครอบครัวผมมี3คน พ่อ แม่ ผม)
- เวลาผมมีปัญหา มีหลายครั้งที่ผมพยายามเล่าให้พวกเค้าฟัง แต่เหมือนผมเล่าไปพวกเค้าเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังสื่อให้พวกเค้ารู้
- บางเทอมตอนเรียนมัธยม ผมก็บอกเรื่องค่าใช้จ่ายค่าเทอมพวกเค้าไว้ล่วงหน้านะครับ แต่ก็มีหลายๆปีที่วันจ่ายค่าเทอม ผมต้องไปร.ร.วันหนึ่งหลายๆรอบ ไปร.ร.แล้วกลับมายืมเงินญาติเพื่อกลับไปจ่ายค่าเทอมเพียงไม่กี่พัน มีบางเทอมผมต้องไปขอยืมอาจารย์ที่สนิทมาจ่ายก่อน ตั้งแต่ขึ้นม.ปลายผมไม่เคยขอเงินหรือเรียกร้องอะไรจากเค้านะ เงินที่หามาได้ก็จากการทำงาน part time หรือจากเล่นไพ่ในห้องเรียนเป็นครั้งคราว
- อิสระทางความคิดของผม ตอนป.5 ผมโดนเพื่อนที่ร.ร.กล่าวหาว่าทำเพื่อนปากแตก แต่ความจริง
วิ่งมาชนผมเอง คือตอนนั้นผมพูดอะไรไปไม่มีใครเชื่อ
ผมอยากย้ายร.ร. แต่พ่อแม่ไม่เข้าใจ
- ของบางอย่างที่จำเป้นต้องใช้ แว่นตา คอมพิวเตอร์(เอาแบบแค่ใช้งานถูกๆก็ได้) ทำไมเวลาผมขอ คือเห้ย รับปากแต่ทำไม่ได้ จะรับปากทำไม
- ตอนวันพ่อวันแม่ ตอนประถม มัธยม เค้าก็ให้เชิญพ่อแม่ผมไป แต่ความรู้สึกผม คือผมไม่ยากไหว้อะครับ เหมือนความภูมิใจที่ผมมีต่อพ่อแม่ มันไม่มีเลย
อยากให้ผมได้โน้นได้นี่เป็นโน้นเป้นนี่ แต่ไม่เคยถามผมเลยว่าผมต้องการอะไร
- ข้อนี้เหมือนผมยิ่งโตยิ่งรู้อะครับ ผมเหมือนไม่ได้เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ คือพวกเค้ามีผมตอนแก่ครับ เวลาผมเรียกร้องอะไร ก็อ้างว่า แก่แล้วอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่สงสารพ่อหรอ ไม่สงสารแม่หรอ ผมอยากถามกลับมากว่าพวกคุณไม่สงสารผมหรอ
ผมแต่ต้องการคนที่เค้าเข้าใจผม นับวันมันยิ่งแย่ บางครั้งพ่อแม่ทะเลาะกัน ด่ากัน ผมก็ทำได้ค่เงียบ บางครั้งผมก็สวนกลับพูดแทรก พวกเค้าทำเหมือนคำพูดผมมันไม่มีความหมาย เอาจริงๆ ชีวิตผมเหมือนโดนตัดโอกาสดีๆในชีวิตไปหลายอย่างเลยแหละ
ตอนนี้บ้านผมล้มละลาย ต้องขายบ้านมาเช่าห้องแคบๆอยู่ เหตุเพราะแ่เป็นหนี้ที่ไปกู้ยืมมาเรื่อยๆ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องทำลายชีวิตผมด้วย ครอบครัวที่อบอุ่นผมคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสแล้วแหละครับ ขอโทษที่เขียนวกไปวนมานะครับผมแค่อยากระบาย
แบบนี้เค้าเรียกว่าครอบครัวที่ไม่อบอุ่น.. รึเปล่า??
ขอเข้าเรื่องเลยละกัน.... ผมมีความรู้สึกว่าครอบครัวของผมมันไม่มีความอบอุ่นเอาซะเลย ขอเล่าเป็นข้อๆนะครับ
- ตั้งแต่เกิดมา ถ้าญาติไม่บวช ไม่แต่ง ไม่ตาย ก็ไม่เคยได้ไปไหนกับครอบครัวเลยอะครับ (ครอบครัวผมมี3คน พ่อ แม่ ผม)
- เวลาผมมีปัญหา มีหลายครั้งที่ผมพยายามเล่าให้พวกเค้าฟัง แต่เหมือนผมเล่าไปพวกเค้าเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังสื่อให้พวกเค้ารู้
- บางเทอมตอนเรียนมัธยม ผมก็บอกเรื่องค่าใช้จ่ายค่าเทอมพวกเค้าไว้ล่วงหน้านะครับ แต่ก็มีหลายๆปีที่วันจ่ายค่าเทอม ผมต้องไปร.ร.วันหนึ่งหลายๆรอบ ไปร.ร.แล้วกลับมายืมเงินญาติเพื่อกลับไปจ่ายค่าเทอมเพียงไม่กี่พัน มีบางเทอมผมต้องไปขอยืมอาจารย์ที่สนิทมาจ่ายก่อน ตั้งแต่ขึ้นม.ปลายผมไม่เคยขอเงินหรือเรียกร้องอะไรจากเค้านะ เงินที่หามาได้ก็จากการทำงาน part time หรือจากเล่นไพ่ในห้องเรียนเป็นครั้งคราว
- อิสระทางความคิดของผม ตอนป.5 ผมโดนเพื่อนที่ร.ร.กล่าวหาว่าทำเพื่อนปากแตก แต่ความจริง
ผมอยากย้ายร.ร. แต่พ่อแม่ไม่เข้าใจ
- ของบางอย่างที่จำเป้นต้องใช้ แว่นตา คอมพิวเตอร์(เอาแบบแค่ใช้งานถูกๆก็ได้) ทำไมเวลาผมขอ คือเห้ย รับปากแต่ทำไม่ได้ จะรับปากทำไม
- ตอนวันพ่อวันแม่ ตอนประถม มัธยม เค้าก็ให้เชิญพ่อแม่ผมไป แต่ความรู้สึกผม คือผมไม่ยากไหว้อะครับ เหมือนความภูมิใจที่ผมมีต่อพ่อแม่ มันไม่มีเลย
อยากให้ผมได้โน้นได้นี่เป็นโน้นเป้นนี่ แต่ไม่เคยถามผมเลยว่าผมต้องการอะไร
- ข้อนี้เหมือนผมยิ่งโตยิ่งรู้อะครับ ผมเหมือนไม่ได้เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ คือพวกเค้ามีผมตอนแก่ครับ เวลาผมเรียกร้องอะไร ก็อ้างว่า แก่แล้วอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่สงสารพ่อหรอ ไม่สงสารแม่หรอ ผมอยากถามกลับมากว่าพวกคุณไม่สงสารผมหรอ
ผมแต่ต้องการคนที่เค้าเข้าใจผม นับวันมันยิ่งแย่ บางครั้งพ่อแม่ทะเลาะกัน ด่ากัน ผมก็ทำได้ค่เงียบ บางครั้งผมก็สวนกลับพูดแทรก พวกเค้าทำเหมือนคำพูดผมมันไม่มีความหมาย เอาจริงๆ ชีวิตผมเหมือนโดนตัดโอกาสดีๆในชีวิตไปหลายอย่างเลยแหละ
ตอนนี้บ้านผมล้มละลาย ต้องขายบ้านมาเช่าห้องแคบๆอยู่ เหตุเพราะแ่เป็นหนี้ที่ไปกู้ยืมมาเรื่อยๆ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องทำลายชีวิตผมด้วย ครอบครัวที่อบอุ่นผมคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสแล้วแหละครับ ขอโทษที่เขียนวกไปวนมานะครับผมแค่อยากระบาย