เราผิดเอง

สวัสดีคะ วันนี้ขอเล่าอีกเรื่องที่อึดอัดใจบ้าง เราอยู่กับแฟน กำลังจะแต่งงานกันปีหน้า แต่พอดีว่าปลายเดือน ก.ค ที่ผ่านมาไปหาลุงที่ จ. ประจวบ เคยรู้จักคนๆนึงที่นั้นนานแล้วล่ะ 7-8ปีได้ ตอนนั้นยังเด็กอยู่เลย เรามาเป็นเด็กเสิร์ฟร้านอาหารร้านของลุง ส่วนพี่คนนั้นชอบมากินข้าว+เหล้าที่ร้าน เจอกันบ่อยเพราะเขากับลูกพี่ลูกน้องในร้านไปกินเที่ยวด้วยกัน บาครั้งเราก็ไปด้วย เราห่างเค้าประมาณ10ปี+ เค้าชอบแซวชอบบอกว่าชอบเรา แต่ด้วยความที่เด็กกว่า และตอนนั้นไม่ชอบคนอายุเยอะ  เลยไม่สนใจ ผ่านมา8ปีมั้งเรากลับไปหาลุง ลูกพี่ลูกน้องบอกว่า เขาติดยศเป็นผู้พันแล้วนะ เราก็ตกใจ ทำไมทหารขี้เมาแบบนั้น ถึงผ่านมาได้ขนาดนี้ แต่ก็ดีใจกับเขา เขาแยกกับแฟนนานมากแล้ว แต่เค้าเคยบอกว่าอยู่คนเดียว ลูกก็คงไล่กับเราน้องเราไม่กี่ปี ลูกพี่ลูกน้องเราส่งรูปเราไปให้เขาดู ซึ่งมะก่อนตัวเล็กผอม ตอนนี้เป็นช้างแล้ว พี่เขาถามว่าจำได้ไม๊นี่ใคร เค้าบอกจำได้ เราทักแชทไป คุยเหมือนพี่น้องกัน ถามหลายเรื่องถึงเรื่องแฟน เราก็บอกเค้านะ ว่ากำลังจะแต่งงาน เค้าเศร้าเลย เจอกันครั้งนี้ด้วยที่เราโตแล้ว เค้าเริ่มแก่555 เหมือนกรพูดคุยเปลี่ยนไป แต่เรากลับรู้สึกถึงคำพูดที่คุยกันตอนนี้นั้นยังบ่งบอกได้ว่าเค้ายังชอบเราอยู่ (มโนเข้าข้างตัวเองด้วย) เราพยามรักษา ระยะห่างในการคุยกันไว้ จนกลับมาอยู่บ้านแฟน ทุกวันนี้ก็ยังคุยกัน เค้าคุยแบบตัดพ้อเสียใจที่เรามีแฟน แต่เราคุยแบบพี่น้องกัน ส่งรูปให้กันดูบ้างบางครั้ง แต่แฟนไม่รู้เรื่ิองนี้นะ กลัวว่าถ้ารู้บ้านแตก เพราะเค้าขี้หึงอ้ะ (ทำเหมือนเราสวยเร้อะ) ทำไมในใจถึงรู้สึกว่าเราทำผิดนะ เป็นเพราะแอบแฟนคุยใช่ไม๊ แต่เราไม่ได้ชอบพี่คนนั้นนะ แต่ก็ไม่เลิกคุย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันอ้ะ เราทำไม่ถูกใช่ไม๊คะ